maandag 27 april 2015

Treurig

25 april, Kinderboekendag in Vlaanderen. De bedoeling was de viering van het kinderboek. Leespromotie, leesbevordering, laten zien dat lezen leuk is. Een gezamenlijke activiteit van kinderboekenmakers en -verkopers in heel Vlaanderen, om ons enthousiasme voor boeken en lezen over te brengen. Meer dan 100 auteurs en illustratoren gaven die dag zonder enige vergoeding workshops en lezingen, deden spelletjes, tekenden en lazen voor dat het een lieve lust was. Meer dan 70 boekhandels zetten hun deuren wagenwijd open om de auteurs, illustratoren en  kinderen te ontvangen.
Ik was een van die auteurs, en ik was gekoppeld aan de Standaard Boekhandel in Oostkamp. Ik had een speurtocht rond mijn serie Z.E.S. bedacht, en ik zou voorlezen uit de deeltjes over Spik en Spek die ik geschreven heb. Er was een verrassing en een traktatie voor elke bezoeker.
We hadden mooie affiches en flyers gemaakt om uit te delen op de scholen, zodat zo veel mogelijk kinderen ervan zouden weten.
De uitbaatster van de Standaard kreeg nul op het rekest toen ze de flyers aan school aanbood. Ze konden de flyers niet in de klas uitdelen. De reden: de activiteit was in een boekhandel. En dus commercieel. Daar begonnen ze niet aan.
Terwijl ik nota bene bereid was om als prijs voor de speurtocht gratis een auteursbezoek aan de klas te brengen.
Zouden ze die flyers überhaupt gelézen hebben?
Ik kan er niks aan doen, maar ik word toch treurig van dergelijke reacties.

maandag 23 maart 2015

Voorleeskampioenen

Al jaren ben ik betrokken bij de Nationale Voorleeswedstrijd in Zeeland en Noord-Brabant. In Zeeuws-Vlaanderen was het altijd vooral een lokaal gebeuren, waarbij elke regio zijn eigen winnaar naar de Zeeuwse finale stuurde. Sinds twee jaar hebben West-, Midden- en Oost-Zeeuws-Vlaanderen de krachten gebundeld en is er een Zeeuws-Vlaamse finale, waaruit drie winnaars voortkomen die naar Middelburg mogen. Vroeger presenteerde ik de Hulsterse finale, en nu dus de Zeeuws-Vlaamse finale, die ook dit jaar weer feestelijk en spannend was.
In Noord-Brabant ben ik al een jaar of vijf jurylid. Daar doen ze het anders: er komen 65 lokale voorleeskampioenen uit heel de provincie bij elkaar voor de halve finale. Gelukkig hoeven we als jury niet álle 65 kinderen te beoordelen - dat zou een hels karwei zijn! - maar worden de voorlezers in acht groepen verdeeld, elk met twee juryleden. Alle groepen lezen tegelijkertijd voor in acht verschillende zalen in het cultureel centrum Jan van Besouw in Goirle. Acht winnaars strijden dan een paar weken later om de titel Brabants voorleeskampioen.
Foto: Kjoek.nl
Ik mocht dit jaar jureren met Rob Ruggenberg. Het niveau van ons groepje was aardig, maar niet heel hoog. Onze voorlezers, allemaal meisjes, - net als in Zeeuws-Vlaanderen trouwens - waren ongeveer gelijkwaardig aan elkaar. We voorzagen al een moeilijke beslissing: wie zou onze winnaar moeten worden?
En toen kwam Maud uit Waalre. Een klein, tenger meisje dat rustig in de voorleesstoel ging zitten en vanaf het moment dat ze haar mond opendeed het publiek in haar ban hield. Zoals Rob het zei: 'Eén van de mooiste voorleesstemmen die ik ooit heb gehoord.' En gelijk had hij.
Ik durf niet te voorspellen wie uiteindelijk Nationaal Voorleeskampioen zal worden, want de Zeeuws-Vlaamse winnaars Thirza, Maya en Gwenn deden het ook uitstekend. Ik weet wel dat de provinciale jury's er een zware dobber aan zullen hebben.
En dat is alleen maar heel goed, toch?

dinsdag 23 december 2014

Een geheimzinnig geschenk

Ik denk dat 'A Christmas Carol' van Charles Dickens zo ongeveer het vaakst bewerkte verhaal in de geschiedenis moet zijn. De boeken, films en theatervoorstellingen zijn onderhand niet meer te tellen.

En ik verzamel ze allemaal. Ik heb nu zo'n achttien films, waaronder een Muppets-, een Flintstones- en een Blackadderversie. Verder A diva's Christmas Carol, An American Christmas Carol en natuurlijk Scrooged. Daarnaast een stuk of tien boeken (Mijnheer Scrooges geheimzinnige kerstnacht), een prentenboek en een strip van Dick Matena. Ik ben geen fanatieke verzamelaar. Ik ga niet bewust op zoek naar exemplaren, maar als ik er toevallig een tegenkom, voeg ik het toe aan mijn collectie.

Vroeger kreeg ik ze van Arnel. Op een of andere manier wist hij telkens weer een versie op de kop te tikken die ik nog niet had. Elk jaar legde hij er eentje onder de kerstboom. Een paar maanden nadat hij was overleden, vond ik in een kast, in een zakje van de Free Record Shop, nog een dvd die ik waarschijnlijk die kerst gekregen zou hebben.

In zijn zoektocht naar Christmas Carols had Arnel ooit contact opgenomen met Joel Geldof van mobiele boekwinkel 'De Boekenwurm' in Wolphaartsdijk. Joel verkoopt ook tweedehandsboeken en Arnel stuurde haar een mail of ze wilde uitkijken naar Christmas Carols.

Rond Kerstmis na Arnels overlijden kreeg ik post. Van Joel. Ze was Arnels vraag niet vergeten, schreef ze. Ze had intussen enkele Christmas Carols gevonden en vond dat de boekjes mij toebehoorden.

Vandaag kreeg ik weer post. In de envelop zaten drie kleine, oude boekjes - eentje zelfs uit 1916. Een geheimzinnig geschenk zonder kaartje of briefje. Maar ik weet dat het van Joel komt. En zo heb ik dit jaar opnieuw 'A Christmas Carol' onder de kerstboom.

Dank je wel, lieve Joel.

donderdag 13 november 2014

De verdwenen auto

Na mijn laatste signeerdag op de Antwerpse boekenbeurs loop ik met mijn armen vol boeken naar de grote parkeerplaats bij de Antwerp Expo aan de Vogelzanglaan.
Maar waar tussen die andere 2000 auto's staat de mijne? Ik probeer me de route van 's morgens te herinneren, maar ik weet het echt niet meer. Ik heb blindelings de aanwijzingen van de parkeerwachter gevolgd, zonder op te letten waar ik nou eigenlijk terechtkwam. Terwijl ik anders áltijd oplet.
Na een kwartier, twintig minuten zoeken spreek ik toch maar een parkeerwachter aan. De boeken in mijn armen beginnen behoorlijk door te wegen.
'Ik vind mijn auto niet.'
Een beetje meewarig gelach, gevolgd door: 'Hoe laat bent u gekomen?'
'Rond 10 uur.'
Een weids armgebaar. 'Dan moet hij in dit stuk staan.'
Een kwartier later. 'Ik vind hem echt niet. Hij is vast weg.'
'Madame, wij zijn nog nooit een auto kwijtgeraakt. Ik loop wel even mee.'
Aldus geschiedt. Met de parkeerwachter struin ik voor de zoveelste keer langs de rijen. Ik voel mijn armen intussen bijna niet meer en ik begin me af te vragen of ik op tijd zal zijn voor mijn volgende afspraak. En stel dat mijn auto echt weg is, wat dan? Een lichte paniek overvalt me.
Tien minuten later. De parkeerwachter pakt zijn walkietalkie. 'Wil iedereen even mee helpen uitkijken naar een donkergrijze Opel Meriva met nummerplaat...'
Dit wordt wel redelijk absurd. Lopen daar een stuk of vijf parkeerwachters naar mijn auto te zoeken, terwijl ik vertwijfeld als een verdwaalde kleuter sta rond te kijken.
Dan klinkt er gekraak in de walkietalkie. 'We hebben 'm!'
Op het moment dat ik dat hoor, zie ik hem ook. Op ongeveer twintig meter van de ingang. En ik vraag me af hoe ik hem in godsnaam gemist kan hebben.
Aan het gezicht van de parkeerwachter zie ik dat hij hetzelfde denkt. Maar hij is aardig en hij zegt het niet. 'Goede reis', wenst hij en hij steekt zijn hand op.
Ik put me uit in bedankjes, plof mijn zware lading boeken op de achterbank en maak dat ik wegkom...

zondag 13 april 2014

Van de muur

Negen jaar geleden begon ik aan een manuscript waarin Adolphe Sax, de uitvinder van de saxofoon, een belangrijke rol speelt. Ik werkte er - met tussenpozen - ongeveer anderhalf jaar aan, en toen kwam het stil te liggen. De series Z.E.S. en Jens en Lin kwamen ertussendoor, en ook een stuk of tien boeken in opdracht. Sax verdween naar de achtergrond en dat vond ik aan de ene kant wel jammer, maar aan de andere kant was het ook een geruststelling:  als alle series en opdrachten af waren en ik niks meer in het vooruitzicht had, wist ik in elk geval waarmee ik verder kon.

Toen ik aan het Sax-manuscript begon, had ik als documentatie- en inspiratiebron met plakband en kneedgum tegen de muur naast mijn bureau een collage opgehangen met zijn portret en een aantal gravures van zijn atelier. Zo kon ik me beter inleven in de man en zijn omgeving als ik aan het schrijven was. Bovendien was die collage een soort van herinnering aan het manuscript dat ooit nog eens afgemaakt moest worden.

Sinds 2005 is de collage altijd aan de muur blijven hangen, ook al schreef ik jaren geen letter verder aan het manuscript. Uiteindelijk nam ik een half jaar geleden, zo'n vijfentwintig boeken nadat ik eraan begonnen was, de draad van het verhaal weer op. Afgelopen vrijdag tikte ik een punt achter de laatste zin.

Vanochtend kwam ik bij mijn bureau en zag ik dat de collage in zijn geheel van de muur was gekomen.
Toeval bestaat niet.

zaterdag 15 maart 2014

Vaarwel, juf Annick



Al een jaar of vijf bezoek ik rond deze tijd het derde leerjaar van basisschool Oude Bareel in Sint-Amandsberg. Altijd word ik er hartelijk en enthousiast ontvangen door de juffen en de leerlingen en elk jaar bij het afscheid klinkt er een vrolijk: 'Wat ons betreft, tot volgend jaar!'

De auteursbezoekjes werden de laatste paar jaar geregeld door juf Annick, een goedlachse, warme leerkracht met hart voor 'haar' kinderen en voor boeken. Als ik de school binnenstapte, duurde het niet lang of juf Annick kwam breed lachend naar me toe: 'Fijn dat je er weer bent, de kinderen zitten al vol spanning te wachten!' Samen met juf Evy en juf Katrien van de andere derdeleerjaarklassen zorgde ze ervoor dat mijn bezoek telkens een klein feestje werd.

Dit jaar was ze er niet. Ik stelde me daar geen vragen bij; tenslotte worden taken in een school soms herverdeeld. Totdat bleek dat juf Annick er écht niet meer was. In een hoekje van de klas stond een foto met een bloemetje en een kaarsje. Juf Annick was afgelopen zomer op vakantie in Frankrijk verongelukt.

Het was gebeurd op 21 juli, exact 2 jaar nadat ik zelf totaal onverwacht mijn Arnel verloor. Opnieuw is een gezin, een familie, een school, een gemeenschap in rouw om een veel te vroeg afscheid van iemand die nog lang niet gemist kon worden. Het leven - of het lot? - speelt soms een wreed spel met ons.

dinsdag 21 januari 2014

Mannen in de hoofdrol


Dit zijn de mannen die momenteel een prominente rol spelen in mijn leven, nou ja, mijn geestelijk leven dan.

Ze zijn de hoofdrolspelers van mijn nieuwe boek, dat hopelijk in november van dit jaar verschijnt.

Jaren geleden ben ik er ooit aan begonnen, maar het verhaal bleef op de plank liggen toen de series Z.E.S., Jens en Lin en Terugblikken ertussen kwamen. Alle series zijn nu af... ruim baan voor deze mannen, dus!

De een is een willekeurige jongen uit het midden van de negentiende eeuw. Ik weet niet wie hij was, maar iets in zijn blik zegt me dat hij best de jongen had kunnen zijn die ik Patrice genoemd heb, en die in dit nieuwe boek zijn verhaal vertelt.

Een verhaal dat zich afspeelt in Parijs, in de onmiddellijke nabijheid van die andere man, die weliswaar wereldberoemd werd door zijn revolutionaire uitvinding, maar die ook te maken kreeg met tegenwerking, jaloezie, bedrog, intriges en zelfs moordaanslagen...

Wordt vervolgd!