dinsdag 18 december 2007

Een kerstvertelling

Een van mijn favoriete verhalen is 'A Christmas Carol' van Charles Dickens. Geschreven in 1843, maar nog altijd actueel: over de vrek Ebenezer Scrooge die Kerstmis verfoeit, tot hij met de hulp van drie geesten tot het inzicht komt dat Kerstmis veel vreugde kan brengen en dat het slecht met hem zal aflopen als hij zich zo vrekkig en onuitstaanbaar blijft gedragen.

Ik verzamel zoveel mogelijk verschillende versies van het verhaal, als boek, als video of als dvd. Ik bezit intussen een bonte verzameling: bijvoorbeeld 'A diva's christmas carol', waarin de rol van de vrek Scrooge vertolkt wordt door een verwende zangeres ("Ebony Scrooge"). Of wat denk je van 'The Muppets Christmas carol", waarin Kermit en Miss Piggy het echtpaar Cratchit zijn. Er bestaat zelfs een Flintstones-versie van het verhaal. Maar ook een boek van collega Marc de Bel - het verhaal van Hebbert Wezel - is gebaseerd op 'A Christmas Carol'.

In deze dagen voor Kerstmis kom je de kerstvertelling van Dickens weer overal tegen. Mijn eigen man speelde vorige week nog Jacob Marley in een versie van de plaatselijke toneelvereniging. In Deventer was het afgelopen weekend Dickens-weekend, en kon je de personages (niet alleen uit Christmas Carol, maar uit alle verhalen van Dickens) in levende lijve ontmoeten. Kijk hier voor de foto's.

Misschien lever ik ooit nog wel eens een bijdrage aan de bijna eindeloze reeks van variaties op het verhaal. Mijn eigen 'Christmas Carol', als eerbetoon aan Charles Dickens. Ik moet alleen nog een originele invalshoek bedenken... en dat wordt alleen maar moeilijker, hoe meer versies ik verzamel!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 10 december 2007

Kipverhaaltjes

Soms krijg ik de vraag waar ik de inspiratie vandaan blijf halen om telkens weer een nieuw verhaal te bedenken. Het rare is, dat ik vaak het idee heb dat ik de verhalen helemaal niet bedenk: ze bestaan ergens al, en ineens duiken ze op in mijn hoofd. Is dat inspiratie? Of is dat gewoon goed opletten? Zo kijk ik geregeld naar de capriolen van de vier kippen die achter in onze tuin wonen. Ze hebben allemaal hun eigen karakter. Eentje is bijvoorbeeld altijd het snelst bij een worm, een andere mag altijd pas als laatste bij de drinkbak, en weer een andere gaat altijd midden in de bak met voer staan.
Toen we de kippen pas hadden, vonden onze kinderen ze zo leuk, dat ze een stoeltje bij de ren zetten om er op hun gemak naar te gaan zitten kijken.

Het zal je dan ook niet verbazen dat er in 'De lentekriebels van Jens en Lin', mijn voorleesboek dat in de lente uitkomt, enkele kipverhaaltjes voorkomen. Jens en Lin gaan samen kippen kopen en richten het kippenhok in. En ze hopen natuurlijk dat de kippen met Pasen chocolade eieren leggen...

Sanne te Loo maakte alvast een aantal kipschetsen. Als ik die schattige tekeningen zie, krijg ik spontaan zin om een apart voorleesboek over die vier kippen te schrijven!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 3 december 2007

Het verborgen level

Mijn berichtje van deze week is kort maar krachtig: mijn eerste Vlaamse Filmpje is verschenen!

De cover zie je hier al, maar voor meer info klik je hier.

De Vlaamse Filmpjes zijn niet algemeen in de winkel te koop. Het is een serie kleine boekjes van 32 bladzijden, waarop kinderen zich via school kunnen abonneren. Oplage: ca. 11.000 stuks! Niet slecht, toch?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 26 november 2007

Z.E.S. aan de muur

Een tijdje geleden (bericht van 8 oktober 2007)vertelde ik dat ik van Wouter Tulp, de illustrator van mijn Z.E.S. serie, de originele tekeningen van de hoofdpersonen cadeau had gekregen. Mooi ingelijst, compleet met passepartouts. Ik was er heel erg blij mee en nam me voor de lijst een ereplaatsje in huis te geven.

Nou staan alle dingen die bij ons opgehangen of geplaatst moeten worden altijd eerst minstens een jaar op de vensterbank, tegen de muur, tegen het boekenrek of tegen een kast - kortom, overal behalve waar ze zouden moeten zijn. Maar deze keer was het anders. Die lijst móest gewoon aan de muur! En dus heeft het, bij wijze van uitzondering, maar een week of zes geduurd voor de lijst er ook werkelijk hing! Aan de muur boven de kast waarop een heleboel lijstjes staan met foto's van mijn eigen gezin en andere familieleden. Het is net of we gezinsuitbreiding hebben gekregen. Met zes kinderen tegelijk!

Ik ben toch wel blij dat ze alleen op papier bestaan...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 19 november 2007

Gelukskoekjes bakken

In het voorjaar van 2008 verschijnt mijn nieuwe boek: De lentekriebels van Jens en Lin. Het is een voorleesboek met 15 verhaaltjes en achterin 5 doe-tips om lekkers en knutsels te maken die ook in de verhaaltjes voorkomen.

Lin is een Chinees meisje met een Chinese oma. En die oma bakt soms gelukskoekjes. Lin is dol op de koekjes met het papiertje erin waar een wens of een spreuk op staat. Jens heeft nog nooit gelukskoekjes gezien en gaat nieuwsgierig mee naar Lins oma om een gelukskoekje te proeven.
In het boek komt een recept voor de gelukskoekjes van oma Chang. Maar dat recept moest ik natuurlijk eerst zelf uitproberen. Ik moet toch weten waar ik over schrijf, nietwaar?

Ik ging dus aan de slag met ei, poedersuiker, boter en bloem. En met papiertjes natuurlijk, waar ik originele spreuken en wensen voor moest verzinnen (dat was nog het moeilijkst van al).

Gelukskoekjes bakken bleek een hele kunst. Je moet ze nét lang genoeg in de oven laten dat de randjes krokant zijn. Maar ook weer niet zo lang dat ze helemaal hard worden. En dan moet je als de bliksem de papiertjes erin stoppen en de koekjes opvouwen, anders breken ze.

Nou, er braken er heel wat. Maar dat had als voordeel dat ik de 'mislukte' exemplaren direct mocht opeten... want gebroken koekjes kun je niet serveren, toch?

En hoewel mijn koekjes er niet uitzagen als de 'echte' bij de Chinees, waren ze heel lekker. En mijn gezinsleden waren dol op de briefjes die ik erin gestopt had. Behalve mijn man: die had pech. Want die nam het laatste koekje, en op het briefje stond: 'je mag nog een koekje'...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 12 november 2007

Boekenbeurs deel 2

Als ik dit schrijf, zijn in Antwerp Expo de laatste sporen van de Boekenbeurs waarschijnlijk opgeruimd, en doet niets meer denken aan het grote boekenfeest dat de vier hallen de afgelopen twaalf dagen in zijn greep hield.

Met andere woorden: het is weer voorbij.

Dat betekent: terug naar mijn zolderkamer en mijn laptop, waar een aantal onafgewerkte verhalen op me wachten! Het wordt tijd dat ik ze afmaak, zodat ze volgend jaar op een verse Boekenbeurs in de fraaie stand van Clavis gepresenteerd kunnen worden.





Dat betekent ook: voorbij met de leuke gesprekjes met collega-auteurs en illustratoren (hier Marja Meijer met 'De vondst in het Kasteelbos', dat ze illustreerde)




Afgelopen met de kopjes koffie met (veel te veel) miniMarsjes erbij, de glazen wijn en de chips in de namiddag en het 'mensen kijken' van achter onze tafel (dank je wel Sigrid, Katia en alle anderen).



Geen lacherige gesprekjes meer met redacteuren die voor de gelegenheid achter de kassa staan en hun hoofd tussen de panelen van de stand door steken als ze even niks te doen hebben. Vanaf nu worden er weer serieuze e-mails uitgewisseld over spanningsbogen, taalgebruik, geloofwaardige karakters en stijlfouten...

Geen verwondering meer over zeldzame voornamen, die je voor de zekerheid op een briefje oefent alvorens een boek te signeren, geen stiekem hopen dat je meer boeken verkoopt dan je buurman of -vrouw, hoewel je die zijn/haar eigen succes van harte gunt.

En tenslotte: geen uitwisselen van badges meer om gratis naar de wc te kunnen of korting op boeken te krijgen. Niet meer snel tussendoor een broodje smos kaas eten waarvoor je veel te veel betaald hebt.

Maar weet je wat nou zo leuk is?

Volgend jaar is er weer een Boekenbeurs!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 5 november 2007

Boekenbeurs deel 1

Het is begin november, en dat betekent: Boekenbeurs Antwerpen!! Afgelopen dinsdag was de officiële opening met receptie. Ik vind dat altijd heel erg gezellig, maar ik hou mijn hart vaak vast als ik die massa mensen met glazen wijn of sap of bier in de ene, en een sandwich in de andere hand tussen de rekken met boeken zie laveren. Er moet er maar eens eentje struikelen of tegen een ander aanstoten en hop, daar kunnen zo tien boeken de vuilnisbak in.

Maar gelukkig gebeurden er, althans op de Clavis-stand, geen ongelukken, dus konden we woensdag probleemloos van start gaan op de eerste 'echte' Boekenbeursdag. Nou ja, probleemloos... op het moment dat het koffiezetapparaat werd ingeplugd vielen er een aantal lichten, een kassa, en de waterkoker uit. De schakelkast kon het allemaal niet verwerken. Er werd een mannetje gebeld, er werd een nieuwe schakelkast geïnstalleerd, en voilà, Clavis had weer stroom.

Die eerste dag was geen hoogvlieger, met zo'n 8000 bezoekers, maar het was als vanouds erg gezellig op de Clavis-stand. Aan onze oranje tafel tegen een knalrode achtergrond bekeken wij schrijvers al kletsend het langslopende publiek en deelden bladwijzers, folders en flyers uit om onszelf en onze boeken te promoten. Intussen werden we in de watten gelegd ("Koffie?" "Iemand een chipje?" "Moet hier nog wijn zijn?") door ijverig heen en weer rennende Clavismedewerkers, gestoken in hun herkenbare rode polo's. En intussen werden er gelukkig ook nog heel wat boeken verkocht.
De tweede dag, 1 november, konden wij wel inpakken. Anthony Horowitz was op onze stand aanwezig!! Hij had een aparte signeertafel langs de kassa, aan de andere kant van de stand, maar de rij wachtenden was al snel aangegroeid tot voorbij onze tafel, waardoor wij arme 'gewone' auteurs volledig aan het zicht onttrokken werden... (zie foto).
Op 2 november liepen er meer dan 20.000 bezoekers op de Boekenbeurs. En dat was te merken! Het was vreselijk warm, en er was zo weinig zuurstof dat er zelfs mensen flauwgevallen schijnen te zijn. Maar het was een goede dag voor de verkoop!

Zondag 4 november was een echte familiedag. Niet alleen voor de bezoekers, maar ook voor de Clavis-medewerkers, van wie er verschillende hun kindertjes hadden meegebracht. In rode mini-polo'tjes wervelden ze door de stand alsof ze thuis waren. Sommige nakomelingen traden al snel in het spoor van papa of mama: achter de kassa plakten ze ijverig Boekenbeursstickertjes en staken de gekochte boeken - mét sticker - netjes in papieren zakjes.

De Boekenbeurs is ook altijd een plek van verrassende ontmoetingen. Elk jaar loopt er wel iemand langs je tafel die je lang niet gezien hebt. Iemand uit een ver verleden die dan heel verbaasd uitroept: 'Ik wist niet dat je schrééf!!' Zo stond er plots een ex-collega van meer dan dertien jaar geleden met haar zoontje aan onze tafel, en kreeg ik de vroegere kleuterjuf van mijn nu 16-jarige zoon in het oog.

En natuurlijk is het vermoeiend, en natuurlijk blijft voor de rest alles liggen (zoals deadlines, verhaallijnen, redactiewerk, en ook de berg was- en strijkgoed), maar ik zou de Boekenbeurs voor geen goud willen missen.

Volgend weekend ga ik weer! En wil je me ontmoeten, kom dan naar de stand van Clavis in zaal 2, op vrijdag 9 nov van 10-16.30 u, op zaterdag 10 nov. van 10-17 u en op zondag 11 nov van 10-18 uur.

Meer weten over de Boekenbeurs? Klik hier.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 29 oktober 2007

Ontmoeting in Amsterdam

Afgelopen woensdag waren Aline Sax (schrijfster van o.a. Mist over het strand, Wij twee jongens en Schaduwleven) en ik te gast in het kantoor van Clavis Uitgeverij in Amsterdam. Daar hadden we een afspraak met het leespanel van kinderboekhandel De Speelboek uit Amersfoort. Op vraag van eigenaar John van De Speelboek lezen deze kinderen boeken uit zijn collectie en geven er op de website van de winkel commentaar op. Echte gemotiveerde lezers dus met een duidelijke mening over boeken. Dat beloofde een leuk gesprek te worden.

Onze reis naar Amsterdam was er een met hindernissen. Ik nam om 9 uur 's morgens de bus om rond 10 uur op het Centraal Station van Antwerpen Aline en Iris, onze uitgever, te ontmoeten. Daar hoorden we dat de trein naar Amsterdam vanaf Berchem zou vertrekken. Wij dus op een trein naar Berchem, en toen bleek dat de aansluiting naar Amsterdam een half uur vertraging had.

Om tien over elf zaten we dan toch in de trein richting Amsterdam, waar we kennis maakten met een Zuidafrikaanse meneer die onze Nederlandse accenten (van Noordbrabants tot Antwerps) erg interessant vond. Wij het zijne trouwens ook.

In Amsterdam misten we nét het veerpontje over het IJ. Wachten op het volgende dus, in de snijdende herfstwind. Op de lichtkrant met het uurrooster zagen we tot onze schrik '14.00' verschijnen, dus wij vreesden al dat we drie kwartier moesten wachten. Tot een minuut later '13.00' verscheen, en even later '12.00'. We dachten dat de lichtkrant van slag was, tot Aline met de intelligente opmerking kwam dat het minuten waren die aftelden... Slimme mensen hè, die boekenwurmen!!

Uiteindelijk kwamen we rond 14.00 uur bij Clavis aan. Nét voor de groep van de Speelboek, dus tijd om te eten was er niet meer. Maar de ontmoeting die volgde maakte veel goed. Aline was al gauw verwikkeld in een levendig gesprek met de 13plussers, en ik mocht aan tafel met de 10-12 jarigen. De kids waren enthousiast, wisten heel goed te vertellen wat ze wel en niet goed vonden aan boeken en... oef... ze vonden Z.E.S. allemaal erg leuk en konden niet wachten tot deel 3 uitkwam! Ik zei dat ze toch nog even geduld moesten hebben, want deel 3 staat pas gepland voor zomer 2008 en ik heb er nog maar 10 bladzijden van geschreven...

Om vijf uur moesten we rennen voor de trein en lieten we die arme Clavis-medewerkers noodgedwongen met de lege glazen en kopjes, open flessen, snoeppapiertjes en stapels boeken zitten... Gelukkig hadden we deze keer geen vertraging en om negen uur 's avonds was ik weer thuis. Ik was in totaal negen uur onderweg geweest voor een ontmoeting van drie uur... Maar ach, de reis was gezellig, het contact met het leespanel erg leuk, en bovendien had ik het kantoor van Clavis nog nooit gezien. Ze zitten in hetzelfde pand als een televisiemaatschappij. Je kunt dus af en toe bekende Nederlanders spotten. En jawel hoor... toen we na de afspraak richting uitgang liepen, botsten we bijna tegen Katja Schuurman op.

Moest ik aan Vlamingen Iris en Aline toch wel uitleggen wie dat was zeker.... zo zie je maar: roem is betrekkelijk!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 22 oktober 2007

Kinderboekenweek, maar dan in Shanghai

Vorige week kreeg de Kinderboekenweek een erg leuk staartje. Terwijl in Nederland leerlingen, leerkrachten, scholen en bibliotheken zaten uit te puffen van alle drukte, was aan de andere kant van de wereld een juf onvermoeibaar bezig haar klas enthousiast te maken voor 'Sub rosa, boeken vol geheimen'.

Juf Ilse geeft les aan De Oranje Draak, een Nederlandse school in de Chinese stad Shanghai. Ze is een hele lieve juf en een goede vriendin van mij. Ze had het idee opgevat om via de webcam een 'klassenbezoek' te organiseren en op die manier betrokken te zijn bij de Kinderboekenweek in Nederland.

Na de zomervakantie in Nederland was ze daarom met een stapeltje van mijn boeken naar Shanghai teruggekeerd, had de directie van de school overtuigd, en was aan de voorbereiding begonnen.

De grote dag was 17 oktober om 16 uur in Shanghai, 10 uur in Nederland. Om half 10 probeerden we de internetverbinding uit. Dat was nog niet zo eenvoudig: eerst kregen ze in Shanghai geen beeld van mijn webcam, toen was het geluid onverstaanbaar en op den duur viel de verbinding helemaal weg.
Maar uiteindelijk kwam het toch nog goed, en mochten de leerlingen van De Oranje Draak (sommigen compleet met oranje-rood-wit-blauwe pet!) om de beurt hun vragen inspreken bij de webcam op de laptop van juf Ilse. Door de toch wat moeizame verbinding bleef de virtuele ontmoeting beperkt tot een kwartiertje, maar het was wel een van de bijzonderste klassenbezoeken die ik ooit heb mogen doen!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 15 oktober 2007

Kinderboekenweek 4

Op zondag 14 oktober werd de Kinderboekenweek feestelijk afgesloten met de Kinderboekenmarkt in Den Haag. Op zo'n markt zit je niet alleen om te signeren, maar ook om praatjes te maken met lezers, met de mensen van de uitgeverij, en met andere schrijvers. Je ontmoet mensen die je maar een paar keer per jaar ziet, en er is plaats voor interessante nieuwe ontmoetingen.

Een van die inspirerende ontmoetingen was die met Sanne te Loo. Zij gaat de tekeningen maken bij mijn nieuwe verhalenbundel over Jens, een ondeugend zesjarig jongetje, en zijn Chinese vriendinnetje Lin. Ze vertelde me dat ze er superveel zin in had en dat vond ik natuurlijk hartstikke leuk. Ik heb alle vertrouwen in haar, want de eerste schetsen heb ik al gezien en die waren grappig, lief en vertederend tegelijk.


In Den Haag stond ik ook voor het eerst 'in het echt' tegenover Jan Terlouw, de schrijver van het boek 'Koning van Katoren'. Aan dat boek heb ik mooie herinneringen uit de tijd, meer dan dertig jaar geleden, dat mijn meester van de vijfde klas het voorlas. De meester kon heel goed voorlezen, en als hij 'Koning van Katoren' ter hand nam, zaten wij binnen de kortste keren met rode oortjes en muisstil te luisteren naar de spannende avonturen van Stach, de dappere grote jongen (want hij was al zeventien, en wij nog maar elf) die uiteindelijk koning werd. Zo'n boek kunnen schrijven, dat was toch wel een van de geweldigste dingen die bestonden, vond ik toen.

Nooit gedacht dat ik nog eens oog in oog met Jan Terlouw zou staan... en al helemaal niet dat dat zou gebeuren als 'collega-schrijver'.

Hoewel hij natuurlijk nog wel een paar Gouden Griffels voorligt...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 12 oktober 2007

Kinderboekenweek 3

Op donderdag 11 oktober was ik weer in Middelburg. Deze keer ging de reis naar basisschool Het Springtij. Ik moest even zoeken (ik moet het in de auto nog altijd doen met AnneriekAnneriek in plaats van TomTom), maar tenslotte kwam ik in een rustig straatje in een buitenwijk van de stad terecht, waar tussen het groen zowaar een schoolgebouw lag.

Ik werd hartelijk ontvangen in de klas van meester Emiel. Daar hingen schitterend ingekleurde vuurtorenkleurplaten op het bord, en 'Het spook van de vuurtoren' stond al klaar. Meester Emiel had al meer dan de helft voorgelezen, en iedereen was erg benieuwd hoe het verder ging.

Maar eerst moesten de vragen beantwoord worden die de leerlingen hadden voorbereid. Van al dat praten kreeg ik dorst, en ik wilde een slokje nemen van het water dat me was aangeboden. 'Niet doen,' waarschuwde een van de jongens, 'dat water is vies.' 'Nee', zei een meisje, 'het water is niet vies, maar het glas. Dat komt van de afwasmachine. Van het afwasmiddel.'

Ik probeerde het toch maar, en gelukkig viel het allemaal nogal mee. Aan het eind van de les ging ik gezellig met de hele klas op de foto, en toen was het op naar de volgende klas.

Ook daar kreeg ik een spervuur van vragen op me af. Een jongen vroeg of ik echt in spoken geloofde en wat denk je dat het antwoord was? 'Natuurlijk geloof ik in spoken! Jij niet?'

Na het voorlezen mocht ik, als eerste schrijver, het leeslogboek van de kinderen signeren, en toen was de tijd alweer om. Bedankt, kinderen, meesters en juffen van Het Springtij!

O ja, ik hoorde dat de school waarschijnlijk afgebroken wordt. De school heeft de watersnood in 1953 meegemaakt. Het zoute zeewater is in de muren getrokken en daar hebben ze nu nog altijd last van, vertelden de kinderen.

Hé, zit daar niet een verhaal in?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

dinsdag 9 oktober 2007

Kinderboekenweek 2

Maandag 8 oktober was ik te gast op basisschool Ingelosenberghe in Sint-Jansteen, in de groepen 7, 7/8 en 8. Natuurlijk ging het over 'sub rosa' en over de geheimen in mijn boeken.

Ik vroeg aan de leerlingen of ze het moeilijk vonden om een geheim te bewaren. Sommigen zeiden heel stellig dat ze een aan hen toevertrouwd geheim nóóit verklappen, anderen gaven toe dat het soms ook wel moeilijk is om je mond niet voorbij te praten.

Zo was er een jongen bij die bijna verklapt had dat zijn vader voor zijn moeder een verrassing had bedacht voor hun 20e trouwdag. Maar gelukkig kon hij zich nog inhouden.

Ik las ook een stukje voor, in groep 8 o.a. uit 'De man in de modder', waar het gaat om het vreselijke geheim dat de opa van Thomas al zestig jaar met zich meedraagt. In de andere klassen ging het vooral om 'Het spook van de vuurtoren' en 'Het vergeten graf'. Dat laatste was wel erg speciaal, want ik las eruit voor terwijl het boek nog niet in de winkel lag. Dat was een echte primeur.

Groep 7/8 had een heleboel vragen voorbereid, en voor we er erg in hadden snerpte de schoolbel door het gebouw. Snel snel nog wat handtekeningen uitdelen, en toen was de middag weer voorbij.

Ingelosenberghe, bedankt voor jullie enthousiasme!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 8 oktober 2007

Kinderboekenweek 1

De kinderboekenweek is weer begonnen! Het thema is 'sub rosa, boeken vol geheimen'. Een thema waar ik me prima bij thuisvoel, want in de meeste van mijn boeken is wel een of ander geheim op te lossen. Zo ook in 'Het vergeten graf', deel 2 uit de serie Z.E.S., dat als het goed is vandaag van de persen rolt.

Het afgelopen weekend stond helemaal in het teken van de kinderboekenweek. Op vrijdag was ik in de VVV van Breskens om 'Het spook van de vuurtoren' te signeren.

Op zaterdag zat ik, samen met Rob Ruggenberg, Floortje Zwigtman, Johanna Kruit, Anneke Wiltink, Sjaak Vane, Ben Slingenberg, André Sollie, Martinus van de Kam, Dorothé Venselaar en illustratrice Femke Gerestein, op de schrijversmarkt van boekhandel de Drvkkery in Middelburg. Daar was het gezellig druk, en het was erg leuk dat Richard Thiel, beheerder van jeugdboekensite Kjoek, ook nog even langskwam.

Op zondagochtend waren Wouter Tulp, die de tekeningen maakt bij Z.E.S., en ik te gast in de studio van Omroep Zeeland Radio. Het was een primeur, want Wouter en ik hadden elkaar nog nooit 'in het echt' gezien. Dat vond presentatrice Anke Tanihatu erg bijzonder, maar wij legden haar uit dat het helemaal niet zo raar is dat een schrijver en illustrator alleen contact 'op afstand' hebben. Met de mail stuur je tekeningen immers zó heen en weer!

's Middags waren Wouter en ik in Galerie T in Middelburg, in het kader van de Kunst- en Cultuurroute. Galeriehoudster Lia Hector verwende ons helemaal te pletter met broodjes, eierkoeken, krentenbollen, thee en wel tien soorten cake. Terwijl de galerie uitpuilde van het volk, werden Wouter en ik geïnterviewd door Cool FM, de lokale radio op Walcheren.

Mijn dag kon helemaal niet meer stuk toen Wouter mij de originele tekeningen van Amber, Izmet, Lars, Margot, Gina en Daan cadeau deed, prachtig ingelijst en al. Dank je wel, Wouter!!!

Na afloop gingen we nog even kijken bij Rob Ruggenberg en zijn illustrator Martijn van der Linden, die aan de overkant van het water in Galerie Holstein te vinden waren.

Wouter moest toen helaas naar huis, maar Martijn, Rob en zijn vrouw en mijn man en ik zijn nog lekker uit eten geweest in Middelburg.

Dat was een goed begin van de kinderboekenweek!

Wil je weten wat Wouter, Rob en Martijn allemaal voor moois maken? Klik dan op de links in het lijstje hiernaast.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 1 oktober 2007

Aan het strand van Cadzand

Afgelopen zaterdag was ik in Cadzand om 'Het spook van de vuurtoren' te promoten. Ik zat in de VVV op de boulevard, waar ik schandalig verwend werd met koffie en gebak, dus je hoorde mij niet klagen. Aan het begin van de dag was het verschrikkelijk regenweer, maar later brak de zon gelukkig door en werd de aanloop in de VVV wat groter.

Ik kreeg ook bezoek van een oude schoolvriendin van mij, Sabine, en haar dochter Paulien. Van Paulien kreeg ik een heel lief kaartje waarop ze schreef dat ze zich altijd gelukkig voelde als ze een boek van mij las. Dank je wel Paulien, een schrijver kan zich niets méér wensen!

Het leuke van signeren vlak bij het strand is natuurlijk dat je na afloop lekker op het terras van een strandpaviljoen iets kunt gaan drinken. Aangezien het weer intussen zodanig was opgeklaard, gingen Sabine en ik dat ook doen. Het was vloed en het waaide behoorlijk, zodat de golven tot vlak onder het terras van het paviljoen sloegen. De zon op mijn gezicht, de wind in mijn haren, zicht op zee, een wit wijntje binnen handbereik en aangenaam gezelschap, ja, het leven was goed daar in Cadzand.

En vandaag kreeg ik een leuk bericht van Clavis Uitgeverij: 'Het spook van de vuurtoren' is nog maar een paar maanden oud, maar de eerste druk is nu al bijna uitverkocht. Misschien wordt dit dus wel mijn eerste tweede druk! Joepie!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.


maandag 24 september 2007

De ene boekhandel en de andere

De winkel op het plaatje is een van de twee boekhandels in het stadje waar ik woon. Het is een zelfstandige boekhandel, gevestigd in een oud pand midden in de winkelstraat.

De andere boekhandel is een Bruna. En die zit er recht tegenover. Ze verkopen allebei mijn boeken, maken allebei promotie voor me. Dat vind ik natuurlijk hartstikke leuk. Aan de andere kant bezorgt het me soms wat hoofdbrekens. Heb ik dat printerpapier de laatste keer nou bij de een gekocht? Dan zal ik dat verjaardagskaartje maar aan de overkant kopen... want ik wil ze natuurlijk allebei te vriend houden, en dat doe je door er regelmatig binnen te lopen, iets te kopen en te laten merken dat je waardeert dat ze voor jou, als 'lokaal product', moeite willen doen.

Afgelopen weekend was het bijvoorbeeld Boekenvierdaagse. Van donderdag t/m zondag waren er allerlei activiteiten op het gebied van boeken en literatuur. Een lezing van Tineke Beishuizen, een toneelvoorstelling over Annie M.G. Schmidt, schrijverscafé met Jan Siebelink en Annejet van der Zijl, tweedehands boekenmarkt, taxatie van oude boeken, en, jawel, signeersessies met 'schrijvers uit de streek'. Onder wie ik.

Zo zat ik dus op zaterdagmiddag in deze boekhandel achter een tafeltje met een paar stapeltjes 'Het spook van de vuurtoren'. Pen in de aanslag, kopje koffie erbij, wat wil je nog meer.

Nou, iets meer publiek had ik wel gewild. Geregeld kwamen er wel mensen een praatje maken hoor, en sommigen kochten zowaar een boek. Maar ja, het was stralend weer, en dan lonken toch de vele fiets- en wandelroutes, de terrasjes en, iets verder, het nazomerse strand.

En wat vind je aan het strand? De vuurtoren! Zo kom je toch weer uit bij mijn boek...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 17 september 2007

Het winkeltje van Frans

Een tijdje geleden berichtte ik dat ik naar aanleiding van een project van de gemeente Vlissingen een verhaal ging schrijven over een onderwerp uit de Vlissingse geschiedenis. Ik had gekozen voor de opkomst van het strandtoerisme aan het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. Toen zwemmen in zee nog geld kostte en het gebruik van een badkoets verplicht was (zie bericht van 6 augustus).

In die tijd was er in de Walstraat in Vlissingen een kantoorboekhandel. De eigenaar, Frans Timmerman, zag wel brood in de toeloop van toeristen, en opende een 'bijhuis' op de boulevard. Daar verkocht hij niet alleen strandspullen, maar ook sigaren en sigaretten, bonbons, zelf uitgegeven ansichtkaarten en Vlissingse souvenirs. En als het zo uitkwam, speelde hij informatiebureau voor de toeristen. Zou hij daarmee de ongeveer twintig jaar eerder opgerichte VVV in de wielen gereden hebben, of waren ze blij met de service van Frans? Wie zal het zeggen...
Van de Vlissingse gemeentearchivaris kreeg ik dit plaatje met daarop o.a. het winkeltje van Frans. Zo ging het er in de jaren 1910 in Vlissingen aan toe. De flanerende toeristen, de muziekkiosk en het strandpaviljoen, de eerste hotels... uren kan ik naar die foto kijken en fantaseren over de mensen: waarom lopen ze daar, wat voor levens leidden ze, en... wat kochten ze in het winkeltje van Frans, het middelste gebouwtje links op de foto?

Ik heb Frans Timmerman een kleine maar heldhaftige rol toebedeeld in mijn verhaal. Als alles volgens plan verloopt, zal het ergens tegen het eind van het jaar te lezen zijn op de website van de Vlissingse bibliotheek. Intussen kun je je eigen verhaal verzinnen bij deze geweldige, nostalgische foto.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 10 september 2007

Aandacht trekken

Zo, nu 'Het spook van de vuurtoren' is gepresenteerd, en de serie 'Z.E.S.' gelanceerd, komt het erop aan om aandacht te trekken. Bijvoorbeeld op de Manuscripta, die op 2 en 3 september in Amsterdam werd gehouden. Manuscripta heette tot vorig jaar 'Vers voor de pers' en was een vakbeurs voor de pers en mensen uit het boekenvak, waar uitgevers hun nieuwe boeken presenteren voor het komende seizoen.

Dit jaar was de naam veranderd in Manuscripta, en was er een publieksdag aan toegevoegd, zodat ook 'gewone' lezers konden kennismaken met nieuwe boeken, auteurs konden ontmoeten, lezingen en voorstellingen bijwonen, etc. Er waren deze eerste keer zo'n 4000 bezoekers, en dat vonden de organisatoren helemaal niet slecht. Wij hadden het in ieder geval gezellig in ons Clavis-kraampje (op de foto met Iris, mijn uitgever), en ik heb natuurlijk fanatiek 'Z.E.S.'-flyers staan uitdelen.

Manuscripta was nog maar het begin van de promotie van 'Z.E.S.' Op 8 september was ik in boekhandel Basting in Oostburg, en er volgen nog meer signeersessies:

22 september in boekhandel Remortel in Hulst,vanaf 14 uur
23 september in het VVV-kantoor van Hulst, vanaf 14 uur
29 september in het VVV-kantoor van Cadzand, vanaf 14 uur
5 oktober in het VVV-kantoor van Breskens, vanaf 15.30 uur
6 oktober in boekhandel De Drvkkery in Middelburg, tijdens de schrijversmarkt, vanaf 14 uur
7 oktober in Galerie T in Middelburg, samen met Wouter Tulp, de illustrator van Z.E.S., in het kader van de Kunst en Cultuurroute Middelburg, met als thema 'Kind en Kunst', vanaf 13 uur.

We hebben ter gelegenheid hiervan een hele leuke ontwerpwedstrijd bedacht, waarmee je een exemplaar van 'Het vergeten graf' kunt winnen, deel 2 uit 'Z.E.S.' Je kunt het deelnameformulier en de voorwaarden downloaden.

Doe dus mee en kom gerust eens langs op een van die dagen!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 3 september 2007

Presentatie van het Spook

Op donderdag 30 augustus maakte 'Het spook van de vuurtoren' Breskens en omgeving onveilig: ruim 150 leerlingen van de OBS Breskens en basisschool De Golfbreker gingen op zoek naar het boek.
Bij binnenkomst in de Napoleonhoeve kregen alle leerlingen een bekertje drinken: ze waren tenslotte op de fiets gekomen en ze moesten energie verzamelen voor de speurtocht.

Daarna gingen ze op pad met behulp van gps-apparaatjes. De VVV Zeeuws-Vlaanderen was zo vriendelijk geweest om die uit te lenen.

'Daar moeten we zijn!'

'Het spook van de vuurtoren' is gevonden!

Terug in de Napoleonhoeve konden de kinderen het boek kopen en laten signeren en een praatje met met maken. Elke groep kreeg sowieso een boek mee voor in de klas, want ze hadden natuurlijk niet voor niks gezocht.

Het was een hartstikke gezellige middag, met mooi weer en vrolijke gezichten. Een goed begin van de serie Z.E.S.!!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 27 augustus 2007

Stem uit het verleden

Met de titel bedoel ik niet het boek 'Tante Ada's Erfenis', hoewel je dat inmiddels ook als een stem uit het verleden zou kunnen beschouwen: het boek kwam uit in 2002 en is inmiddels bijna uitverkocht.

Nee, ik heb het over mensen die ik soms wel vijfentwintig jaar niet meer gezien of gehoord heb, en die dan ineens weer van zich laten horen omdat... hun zoon of dochter een boek van mij gelezen heeft!

Zo kreeg ik een tijdje geleden ineens een mailtje van een oud-klasgenoot van de middelbare school. Iemand met wie ik na ons eindexamen (in 1982!) nooit meer contact heb gehad. Haar dochter had 'Tante Ada's Erfenis' meegebracht uit de bibliotheek, en zij had haar wenkbrauwen gefronst bij het zien van de naam van de schrijfster: 'hé, die ken ik toch? Zou ze het zijn? Even surfen op internet - ja, het is die vroegere klasgenoot!'

Ik vind deze 'stemmen uit het verleden' natuurlijk hartstikke leuk. Al was het maar om te weten hoe het die oude bekenden is vergaan. En uiteraard vraag ik me dan af of ik in dochter of zoon mijn oud-klasgenoot zou herkennen.

Af en toe krijg ik ook een mailtje van zoon of dochter zelf. Die besluit dan bijvoorbeeld met 'o ja, je hebt de groeten van mijn moeder.'

Gelukkig volgt dan in de meeste gevallen ook de naam van de moeder in kwestie...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder

maandag 20 augustus 2007

Karbonade met de lift

Nog tien dagen aftellen en het is zover: dan wordt 'Het spook van de vuurtoren' gepresenteerd. Terwijl dit eerste deel uit de nieuwe serie Z.E.S. net in de boekhandels ligt, ben ik alweer bezig met het bedenken en schrijven van deel 3. Dat gaat natuurlijk opnieuw over het (door mij verzonnen) kustplaatsje Zandplaat, en meer bepaald over een oude villa die daar in de duinen staat.

Langs de Vlaamse en Nederlandse kust kun je hier en daar nog van die oude villa's zien. Het zijn statige huizen, eigendom van de rijke burgerij uit het binnenland. Notarissen, advocaten, artsen en fabrikanten brachten in de eerste helft van de 20e eeuw massaal hun vakanties door aan zee, en dan het liefst in hun eigen villa.

Om inspiratie op te doen, ben ik gaan kijken in Villa Les Zéphyrs in Westende. Een authentieke kustvilla van een artsenfamilie uit de jaren '30, helemaal gerestaureerd en ingericht als in die tijd. En wat hoort daar bij? Jawel, een etenslift. Beneden in de keuken zette de keukenmeid de schotels in de lift, gaf een rukje aan het touw, en de bovenmeid, die in de eetkamer klaar stond, trok de maaltijd omhoog om ze vervolgens te serveren aan de familie.

Ja, die etenslift die gaat een rol spelen in Z.E.S. deel 3. Ik weet alleen nog niet precies welke...
Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 13 augustus 2007

Onthulling


Vorige week kreeg ik een mailtje van Ingomar, de marketing man van mijn uitgever Clavis in Amsterdam. Hij wilde weten of ik al had nagedacht over de onthulling van 'Het spook van de vuurtoren' tijdens de presentatie op 30 augustus aanstaande.

Eh... nee dus. Ik dacht dat er gewoon een praatje gehouden zou worden voor de pers en dat we dan het boek zouden laten zien met de mededeling 'en dit is nou het boek'. Blijkbaar ziet Ingomar het toch iets groter: hij had het over een laken in de vorm van een spook, een boek staande op een vuurtoren, enzovoort.

Nou, daar moet ik nog even over nadenken. We kunnen misschien een levende Abraham, de vuurtorenwachter uit mijn verhaal, opvoeren. (Vraag is of we daar vrijwilligers voor kunnen vinden...) Of we laten een (nep)lijk aan een touw uit de vuurtoren bungelen met het boek in zijn hand. Griezelig? Wacht tot je het boek leest...

Ach, zó spectaculair zal het wel niet worden. Maar ik ga er toch eens over denken. Het is natuurlijk altijd leuk om het een beetje spannend te maken. Goed dat Ingomar daar aan dacht. Maar ja, daar is hij uiteindelijk ook de marketing man voor!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 6 augustus 2007

In zee met de badkoets

Een toepasselijk onderwerp, nu (eindelijk) de mussen van het dak vallen en heel Nederland richting strand koerst voor een beetje verkoeling.

Voor de website van de bibliotheek Vlissingen ga ik een verhaal schrijven dat te maken heeft met de geschiedenis van Vlissingen. Een aantal andere auteurs doet dat ook, zodat binnenkort een kleine geschiedenis van Vlissingen in korte verhalen te lezen valt op het website-onderdeel 'Jong & Vroeger'.

Ik heb gekozen voor de opkomst van het strandtoerisme in Vlissingen, met o.a. de opening van het sjieke 'Grand Hotel des Bains' in 1886. Dat was de tijd dat mensen in zee gingen zwemmen met behulp van een badkoets: een wagentje dat (meestal) door een paard de zee in getrokken werd. In het wagentje kon je je omkleden: er hingen een badkostuum en een handdoek klaar. Als je je in het badkostuum had gehesen, klopte je op de wand, het teken dat het paard vertrekken kon. Eenmaal in zee bleef je daar zo'n 40 minuten rondspartelen, afgeschermd voor nieuwsgierige blikken door een zeil en onder toezicht van de badmeester, die je kon komen helpen als je kopje onder ging (in het reglement stond dat je 'ten alle tijde grond onder de voeten' moest voelen!)

In zee zwemmen was niet gratis. Nee, zo'n heilzaam zeebad inclusief verplicht gebruik van een badkoets, badlinnen, zwembroek en een handdoek kostte maar liefst 40 cent (18 eurocent). Maar als je een abonnement nam voor 15 keer, dan betaalde je slechts f 4,50 (ongeveer € 2,03).

En wat vanzelf sprak: de badkoetsen voor de heren moesten op minstens 30 meter afstand blijven van die voor de dames...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 30 juli 2007

Z.E.S. deel 1 in de winkel!

Hé, waarom zit je nog aan je computer? Ga bliksemsnel naar de (internet)boekwinkel, want Z.E.S. deel 1: 'Het spook van de vuurtoren' is er! Natuurlijk kwamen de boeken binnen toen ik op vakantie was, dus ik moest zelf ook nog een extra week wachten voordat ik ze kon vasthouden, maar nu is het dan eindelijk zover.

Het boek is zo'n 150 bladzijden dik geworden (inclusief de tekeningen). Als je dat terugrekent naar het oorspronkelijke manuscript, dan kom je uit bij 50 A4'tjes, volgetypt op regelafstand 1. Je kunt dus zeggen dat 1 A4'tje ongeveer 3 boekbladzijden in beslag neemt.

Toen ik begon aan deel 2 van Z.E.S. - 'Het vergeten graf'', dat in het najaar uitkomt - had ik die 50 A4'tjes in mijn hoofd: deel 2 moest toch minstens even lang worden als deel 1. Maar omdat ik aan het begin van een boek nooit zeker weet hoe het zal eindigen, is het altijd maar weer afwachten of dat lukt. En als je na een week schrijven nog maar 5 bladzijden hebt, dan lijken die 50 A4'tjes héél veel!

Gelukkig komt er bij mij na een tijdje altijd vaart in het schrijven, en moest ik bij 'Het vergeten graf' zelfs een paar bladzijden schrappen omdat het anders te lang zou worden!

Maar nu eerst allemaal naar de (web)winkel voor 'Het spook van de vuurtoren!'

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 9 juli 2007

Vlaams Filmpje

Vorig jaar nam ik voor het eerst deel aan de John Flandersprijs. Dat is een verhalenwedstrijd die ieder jaar door Uitgeverij Averbode wordt georganiseerd. De bedoeling is dat je een verhaal schrijft dat een boekje oplevert van zo'n 32 pagina's. Een jury van volwassenen beoordeelt alle inzendingen en kiest er een aantal uit die in de finale komen. Een kinderjury kiest uit die finalisten de winnaar. De winnaar krijgt de prijs, alle finalisten worden uitgegeven als 'Vlaams Filmpje'.


De Vlaamse Filmpjes zijn een begrip in Vlaanderen. De serie bestaat al sinds 1930 en er zijn sindsdien meer dan 3000 deeltjes verschenen! De verhalen kunnen overal over gaan. Ze worden geschreven door bekende en minder bekende auteurs. Sommige schrijvers beginnen met Vlaamse Filmpjes voor ze zich aan een 'groot' boek wagen. Anderen zijn juist bekend geworden dankzij hun Vlaamse Filmpjes.

Kortom, iedere auteur die in Vlaanderen gelezen wordt moet toch minstens één Vlaams Filmpje op zijn naam hebben staan!

Maar om terug te komen op die John Flandersprijs 2006: ik heb hem niet gewonnen, maar mijn verhaal was wél een van de acht finalisten. Dat betekent dus dat het uitgegeven wordt als Vlaams Filmpje, en wel in december 2007. Mijn verhaal heet 'Het verborgen level' en gaat over Len, die na een schoolreisje op een geheimzinnig kasteel in de ban raakt van een vreemd computerspel.

Vorige week kreeg ik de zetproef. Dat is de print van het boekje zoals het zal verschijnen. Als ik nog iets wil veranderen, is dit mijn laatste kans.

Laat ik het dus maar aandachtig nalezen. Het is tenslotte al bijna een jaar geleden dat ik het verhaal schreef! Zodra ik de tekeningen binnen heb, zet ik ze ook op deze blog.

Wil je het juryrapport over 'Het verborgen level' lezen, klik dan hier
Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 2 juli 2007

Ik moet je iets vertellen

Vorige week was ik in Deinze bij de presentatie van het nieuwe boek van twee Vlaamse collega-auteurs: Marc de Bel en Guy Didelez. Apart schrijven ze al knotsgekke boeken, dus wat ze met z'n tweeën produceren moet wel stof doen opwaaien. En dat deed het ook, vooral de titel dan. Het boek heet 'Alien' en gaat over Sander die verliefd wordt op een 'buitenaards mooi' meisje met de naam Alien. Of ze écht buitenaards is, tsja, dat is nog maar de vraag.

De naam 'Alien' was voor een groep oudercomités van protestants-christelijke basisscholen niet aanvaardbaar. Er komen namelijk geen aliens voor in de bijbel. In Nederland heet het boek nu 'Ik moet je iets vertellen'. Bovendien zijn er vloeken en zoenen uitgehaald - dat kon ook niet, volgens de christelijke groep.

Marc en Guy, én hun uitgever, zijn er niet zo blij mee. Dat kan ik me voorstellen. Iemand anders vertelt jou hoe jij je boek moet schrijven en wat er wel en niet in mag. Dat is niet leuk. Maar ja, je moet wel leven van je boeken. Dus geef je maar toe, want als die mensen je boek niet kopen, mis je een hoop lezers. Dat het zo moet is triest, maar in sommige gevallen helaas wel de realiteit.

Maar goed, dat alles mocht de pret niet drukken op de presentatie. Marc en Guy hadden zich in een zwemvest gehesen en gingen op een gammel vlot de vijver van recreatiepark De Brielmeersen op. Aan de kant stond iedereen te wachten tot ze het water in zouden donderen, maar dat deden ze niet!! Nou ja, een paar fikse regenbuien zorgden ervoor dat ze toch wel nat werden.... maar wij helaas ook!

Foto: Gianni Barbieux, Het Nieuwsblad 26/06/07

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 25 juni 2007

Ieder zijn vak

Soms vragen kinderen of ik de tekeningen in mijn boeken zelf maak. Ben je gek joh, zeg ik dan, dat kan ik helemaal niet. Daar hebben we illustratoren voor. Ik de woorden, zij de plaatjes. Ieder zijn vak.


Als een boek af is, kijk ik samen met Iris, mijn uitgever, welke tekenstijl goed zou passen bij mijn verhaal. Als we het eens zijn, belt Iris die illustrator op om te vragen of hij/zij tijd en zin heeft de tekeningen te maken. Als het antwoord ja is, stuurt Iris het manuscript op.


Ik mag wel suggesties geven voor de tekeningen, maar ik laat dat meestal liever over aan de illustrator. Zo zijn de plaatjes die bij het verhaal komen ook voor mij een verrassing.


De serie Z.E.S. wordt geïllustreerd door Wouter Tulp. Dat vind ik supercool, want zijn tekeningen zijn erg mooi - zwierig, sfeervol en tegelijk trendy.


Hoewel deel 1 van Z.E.S. - 'Het spook van de vuurtoren' - nog niet is verschenen, zijn we al druk bezig met deel 2. Dat gaat 'Het vergeten graf' heten, en zoals je een paar berichten geleden kon lezen, speelt Daan de hoofdrol.


In een van de eerste hoofdstukken loopt Daan rond op een oud, verwaarloosd kerkhof. Wouter maakte er deze tekening van. Als je meer van zijn werk wilt zien, kijk dan eens op http://www.woutertulp.nl/.


Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.


maandag 18 juni 2007

Vuurtorenvoorpret


Tataa, daar is hij dan, de vuurtoren van Breskens!

Leuk, zul je denken, maar wat heeft die met mijn boeken te maken? Nou een heleboel. Op donderdag 30 augustus wordt 'Het spook van de vuurtoren' gepresenteerd, en dat gaat natúúrlijk gebeuren in de buurt van een echte vuurtoren. En omdat Zeeuws-Vlaanderen nou eenmaal een heel mooi stukje Nederland is, hebben we hiervoor de vuurtoren van Breskens uitgekozen.

Afgelopen vrijdag ben ik met Ingomar, de marketing man van Clavis Amsterdam, de hele dag op pad geweest om het terrein te verkennen.

Eerst gingen we naar de VVV, want die gaan ook hun medewerking verlenen.

Toen hebben we de camping bezocht waar we de groepen 5 t/m 8 van de basisscholen in Breskens gaan ontvangen - want die mogen erbij zijn!

Daarna hebben we de afstand van de camping naar de vuurtoren gemeten, want daar gaan we iets leuks mee doen, wat ik nu nog niet ga verklappen.

En tenslotte hebben we enkele boekhandels bezocht om al flink reclame te maken.

Kortom, het was een interessante dag!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 11 juni 2007

Een kwestie van vertrouwen


Vandaag wil ik graag even iemand voorstellen, en dat is Iris. Iris is mijn uitgever. Je ziet haar op de foto in actie tijdens de presentatie van mijn boek 'De man in de modder', in juni 2006. Toen Iris begon te werken bij Clavis, zo'n anderhalf jaar geleden, was ze binnen dat bedrijf de vierde uitgever met wie ik te maken kreeg. Spannend, want het contact tussen uitgever en schrijver is hartstikke belangrijk. Ik was, net als de vorige keren, een beetje onzeker. Misschien vond ze mijn boeken maar niks. Misschien klikte het persoonlijk van geen kanten. Wat dan?

Ik heb me voor niks zorgen gemaakt. Iris is een ongelooflijk enthousiaste persoon met een duidelijke visie op jeugdboeken. Ze weet alles van de heersende trends en speelt daarop in met allerlei nieuwe projecten en series.

Zo is Iris mede de motor achter mijn nieuwe serie Z.E.S., waarvan het eerste deel verschijnt in juli. Omdat een serie pas een serie is als er meerdere delen van zijn, wilde ze vrij snel na het eerste deel een tweede laten verschijnen. Dat betekende hard doorwerken voor mij. Het eerste boek 'Het spook van de vuurtoren', was af in februari. Het tweede moest er liggen in juni, want Iris wilde het op de planning zetten voor het najaar. Dat tweede deel is nu net af, ik moet er alleen nog hier en daar wat aan vertimmeren voor ik het opstuur.

Iris heeft de folder met boeken voor het najaar al samengesteld. Z.E.S. deel 2 staat erbij. Ze heeft ook al een cover laten ontwerpen. Terwijl ze van het hele boek nog geen letter gelezen heeft.

Iris heeft blijkbaar honderd procent vertrouwen in mijn schrijfsels. En dat is voor een schrijver die af en toe twijfelt aan zichzelf natuurlijk een enorme opsteker.

Iris, bedankt!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 4 juni 2007

Op pad in een Hanzestad

Wie schrijft, die komt nog eens ergens. Als ik geen boek over de Hanze aan het schrijven was, was ik misschien nooit op het idee gekomen naar Deventer te gaan.

De Hanze was een grote club van steden in Nederland, Duitsland en Scandinavië, die met elkaar handelsafspraken maakten. Niet schrikken als je niet meteen weet waar het over gaat: dat was nl. in de veertiende en vijftiende eeuw. Steden aan de rivier de IJssel, zoals Kampen, Deventer, Zwolle en Zutphen waren lid van de Hanze. In die tijd waren ze véél belangrijker dan bijvoorbeeld Amsterdam. Misschien moeilijk voor te stellen, maar toch.

In Deventer woonden machtige koopmannen, die veel geld verdienden met de handel op de Oostzee. Ze lieten van dat geld o.a. prachtige huizen bouwen.

Mijn verhaal waarin de Hanze een rol speelt, heet 'De valse koopman'. Het gaat over Maarten, een boerenzoon uit de buurt van Deventer, die heel graag koopman wil worden.

Ik ben blij dat ik in Deventer geweest ben. De stad heeft nog een boel middeleeuwse straatjes en gebouwen. Het was helemaal niet moeilijk om me in te denken hoe Maarten vol bewondering staat te kijken naar de dure koopmanshuizen, hoe hij door de smalle straatjes rent en zich schuil houdt in een nis van de oude stadsmuur.

En hoe het zit met die valse koopman? Dat kun je lezen in het najaar, als het boek uitkomt.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 28 mei 2007

Niet zomaar een plaatje

De cover van een nieuw boek komt niet uit de lucht vallen. Er moet over nagedacht worden. Zeker bij het eerste deel van een nieuwe serie. Want als je eenmaal met een stijl begonnen bent, dan moet je die de hele serie volhouden. Anders is de serie niet meer herkenbaar als serie.

Een heleboel vragen komen daarbij naar boven. Is de cover eigentijds genoeg? Zal hij aanslaan bij de lezers die je in gedachten hebt? En bij de ouders, opa's en oma's van die lezers? Want zij zijn het die in de meeste gevallen de boeken kopen. Is hij spannend genoeg om tussen al die andere boeken in een winkel of bibliotheek uit het rek te pakken? Is de kleurencombinatie niet te ouderwets? Past de tekenstijl bij het verhaal? Moet de mening van een lezer op de voorkant, of toch liever op de achterkant?

Eerst komt er een ontwerp. En dan beginnen de discussies. Die letters zijn te groot. De achtergrond is te roze. De kinderen staan te klein. Mijn naam is verkeerd gespeld. De korte inhoud van het boek en de uitleg over de serie moeten niet in hetzelfde lettertype. Enzovoort.

Al dat gedoe is nu gelukkig voorbij, en.... hier is hij dan: de cover van mijn nieuwe boek! 'Het spook van de vuurtoren' komt in juli uit en is deel 1 in een gloednieuwe serie: Z.E.S. Over zes kids uit een toeristisch kustdorpje. Ze heten Amber, Gina, Margot, Izmet, Daan en Lars.

In dit eerste boek is Amber de hoofdpersoon. In deel twee zal Daan de hoofdrol spelen. En daarna? Daar moet ik nog even over nadenken. Maar in elk boek beleven ze met z'n allen een spannend avontuur.

Was het maar vast juli!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 21 mei 2007

De koning en de trein

Voor uitgeverij Delubas ben ik een prentenboek aan het schrijven over de eerste trein in Nederland. Het boekje gaat 'De vuurdraak' heten. Mensen waren in het begin erg bang voor de trein, omdat hij stoomwolken, vonken en roet uitbraakte. Vandaar de bijnaam 'Vuurdraak'.

Het opzoekwerk dat bij zo'n boek komt kijken, is bijna net zo leuk als het schrijven zelf. Zo ben ik naar het Spoorwegmuseum in Utrecht geweest, waar een replica van de eerste stoomlocomotief staat (naast nog veel meer oude en minder oude locomotieven en treinstellen).

In het Spoorwegmuseum kon ik een beetje van de sfeer opsnuiven van die 20e september 1839, toen de eerste echte spoorlijn - van Amsterdam naar Haarlem - in Nederland geopend werd.

Omdat koning Willem I een echte fan was van de spoorwegen, ging ik er automatisch vanuit dat hij bij de opening aanwezig was. Ik schreef dus een paar leuke scènes waar de koning in voorkwam, en waar mijn hoofdpersonen vol ontzag naar hem opzagen en commentaar leverden.

Toch kon ik nergens echt een bron vinden die ook werkelijk beschreef dat de koning erbij geweest was.

Dus maar even gedubbelcheckt bij het Spoorwegmuseum. En wat bleek? Koning Willem I was er NIET bij. Pas een weekje later stapte hij op de trein voor een eerste ritje.

Tsja, er zat niks anders op dan die leuke scènes te schrappen of aan te passen. Zo zie je maar weer hoe belangrijk correct opzoekwerk is bij een verhaal dat historisch moet kloppen!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 14 mei 2007

Op bezoek in Lichtervelde


Op donderdag 10 mei was ik te gast in de bibliotheek van Lichtervelde voor twee lezingen voor het vijfde leerjaar. Een vriendin van me die in Lichtervelde woont én die in de bibliotheek-raad zit, kwam ook meeluisteren, dus dat maakte het extra gezellig.

Ik had (voor het eerst op een lezing) mijn laptop meegebracht. Niet alleen voor de plaatjes, maar ook om te laten zien hoe een boek er nou uitziet voor het een boek is (inclusief de opmerkingen van de redacteur, de doorstrepingen en wijzigingen, jawel).

De eerste groep van ongeveer 60 kinderen luisterde vol aandacht - ook al vonden de juffen dat ze soms te veel herrie maakten, ik vond het wel meevallen hoor - zeker toen ik vertelde over hoe het boek 'De man in de modder' ontstaan is.

Daarna mochten ze meestemmen over de tekeningen voor mijn nieuwe boek, 'Het spook van de vuurtoren', deel 1 uit een gloednieuwe reeks, waarover je vast nog wel meer gaat lezen in deze blog.

Na een uitstekende lunch (stoofvlees met frieten, mjam) was de tweede groep van 60 kids aan de beurt. Ik las het stukje uit 'De man in de modder' voor waarin de soldaten in de kerktoren een schot lossen en daarna iets ontdekken onder de planken vloer. Wat dat was zei ik er niet bij, en na de lezing begonnen een paar kinderen driftig in het boek te bladeren om uit te vissen hoe het verder ging. Kijk, dat is nou leuk!

Ik mocht mijn handtekening zetten in het 'gulden boek' van de bibliotheek, waar ik nu dus in het goede gezelschap verkeer van o.a. Bart Demyttenaere, Herman Van Campenhout, Brigitte Minne en Rindert Kromhout. Bieb en vijfde leerjaar van Lichtervelde: bedankt voor een toffe dag!
Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder