maandag 27 augustus 2007

Stem uit het verleden

Met de titel bedoel ik niet het boek 'Tante Ada's Erfenis', hoewel je dat inmiddels ook als een stem uit het verleden zou kunnen beschouwen: het boek kwam uit in 2002 en is inmiddels bijna uitverkocht.

Nee, ik heb het over mensen die ik soms wel vijfentwintig jaar niet meer gezien of gehoord heb, en die dan ineens weer van zich laten horen omdat... hun zoon of dochter een boek van mij gelezen heeft!

Zo kreeg ik een tijdje geleden ineens een mailtje van een oud-klasgenoot van de middelbare school. Iemand met wie ik na ons eindexamen (in 1982!) nooit meer contact heb gehad. Haar dochter had 'Tante Ada's Erfenis' meegebracht uit de bibliotheek, en zij had haar wenkbrauwen gefronst bij het zien van de naam van de schrijfster: 'hé, die ken ik toch? Zou ze het zijn? Even surfen op internet - ja, het is die vroegere klasgenoot!'

Ik vind deze 'stemmen uit het verleden' natuurlijk hartstikke leuk. Al was het maar om te weten hoe het die oude bekenden is vergaan. En uiteraard vraag ik me dan af of ik in dochter of zoon mijn oud-klasgenoot zou herkennen.

Af en toe krijg ik ook een mailtje van zoon of dochter zelf. Die besluit dan bijvoorbeeld met 'o ja, je hebt de groeten van mijn moeder.'

Gelukkig volgt dan in de meeste gevallen ook de naam van de moeder in kwestie...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder

maandag 20 augustus 2007

Karbonade met de lift

Nog tien dagen aftellen en het is zover: dan wordt 'Het spook van de vuurtoren' gepresenteerd. Terwijl dit eerste deel uit de nieuwe serie Z.E.S. net in de boekhandels ligt, ben ik alweer bezig met het bedenken en schrijven van deel 3. Dat gaat natuurlijk opnieuw over het (door mij verzonnen) kustplaatsje Zandplaat, en meer bepaald over een oude villa die daar in de duinen staat.

Langs de Vlaamse en Nederlandse kust kun je hier en daar nog van die oude villa's zien. Het zijn statige huizen, eigendom van de rijke burgerij uit het binnenland. Notarissen, advocaten, artsen en fabrikanten brachten in de eerste helft van de 20e eeuw massaal hun vakanties door aan zee, en dan het liefst in hun eigen villa.

Om inspiratie op te doen, ben ik gaan kijken in Villa Les Zéphyrs in Westende. Een authentieke kustvilla van een artsenfamilie uit de jaren '30, helemaal gerestaureerd en ingericht als in die tijd. En wat hoort daar bij? Jawel, een etenslift. Beneden in de keuken zette de keukenmeid de schotels in de lift, gaf een rukje aan het touw, en de bovenmeid, die in de eetkamer klaar stond, trok de maaltijd omhoog om ze vervolgens te serveren aan de familie.

Ja, die etenslift die gaat een rol spelen in Z.E.S. deel 3. Ik weet alleen nog niet precies welke...
Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 13 augustus 2007

Onthulling


Vorige week kreeg ik een mailtje van Ingomar, de marketing man van mijn uitgever Clavis in Amsterdam. Hij wilde weten of ik al had nagedacht over de onthulling van 'Het spook van de vuurtoren' tijdens de presentatie op 30 augustus aanstaande.

Eh... nee dus. Ik dacht dat er gewoon een praatje gehouden zou worden voor de pers en dat we dan het boek zouden laten zien met de mededeling 'en dit is nou het boek'. Blijkbaar ziet Ingomar het toch iets groter: hij had het over een laken in de vorm van een spook, een boek staande op een vuurtoren, enzovoort.

Nou, daar moet ik nog even over nadenken. We kunnen misschien een levende Abraham, de vuurtorenwachter uit mijn verhaal, opvoeren. (Vraag is of we daar vrijwilligers voor kunnen vinden...) Of we laten een (nep)lijk aan een touw uit de vuurtoren bungelen met het boek in zijn hand. Griezelig? Wacht tot je het boek leest...

Ach, zó spectaculair zal het wel niet worden. Maar ik ga er toch eens over denken. Het is natuurlijk altijd leuk om het een beetje spannend te maken. Goed dat Ingomar daar aan dacht. Maar ja, daar is hij uiteindelijk ook de marketing man voor!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 6 augustus 2007

In zee met de badkoets

Een toepasselijk onderwerp, nu (eindelijk) de mussen van het dak vallen en heel Nederland richting strand koerst voor een beetje verkoeling.

Voor de website van de bibliotheek Vlissingen ga ik een verhaal schrijven dat te maken heeft met de geschiedenis van Vlissingen. Een aantal andere auteurs doet dat ook, zodat binnenkort een kleine geschiedenis van Vlissingen in korte verhalen te lezen valt op het website-onderdeel 'Jong & Vroeger'.

Ik heb gekozen voor de opkomst van het strandtoerisme in Vlissingen, met o.a. de opening van het sjieke 'Grand Hotel des Bains' in 1886. Dat was de tijd dat mensen in zee gingen zwemmen met behulp van een badkoets: een wagentje dat (meestal) door een paard de zee in getrokken werd. In het wagentje kon je je omkleden: er hingen een badkostuum en een handdoek klaar. Als je je in het badkostuum had gehesen, klopte je op de wand, het teken dat het paard vertrekken kon. Eenmaal in zee bleef je daar zo'n 40 minuten rondspartelen, afgeschermd voor nieuwsgierige blikken door een zeil en onder toezicht van de badmeester, die je kon komen helpen als je kopje onder ging (in het reglement stond dat je 'ten alle tijde grond onder de voeten' moest voelen!)

In zee zwemmen was niet gratis. Nee, zo'n heilzaam zeebad inclusief verplicht gebruik van een badkoets, badlinnen, zwembroek en een handdoek kostte maar liefst 40 cent (18 eurocent). Maar als je een abonnement nam voor 15 keer, dan betaalde je slechts f 4,50 (ongeveer € 2,03).

En wat vanzelf sprak: de badkoetsen voor de heren moesten op minstens 30 meter afstand blijven van die voor de dames...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.