maandag 26 november 2007

Z.E.S. aan de muur

Een tijdje geleden (bericht van 8 oktober 2007)vertelde ik dat ik van Wouter Tulp, de illustrator van mijn Z.E.S. serie, de originele tekeningen van de hoofdpersonen cadeau had gekregen. Mooi ingelijst, compleet met passepartouts. Ik was er heel erg blij mee en nam me voor de lijst een ereplaatsje in huis te geven.

Nou staan alle dingen die bij ons opgehangen of geplaatst moeten worden altijd eerst minstens een jaar op de vensterbank, tegen de muur, tegen het boekenrek of tegen een kast - kortom, overal behalve waar ze zouden moeten zijn. Maar deze keer was het anders. Die lijst móest gewoon aan de muur! En dus heeft het, bij wijze van uitzondering, maar een week of zes geduurd voor de lijst er ook werkelijk hing! Aan de muur boven de kast waarop een heleboel lijstjes staan met foto's van mijn eigen gezin en andere familieleden. Het is net of we gezinsuitbreiding hebben gekregen. Met zes kinderen tegelijk!

Ik ben toch wel blij dat ze alleen op papier bestaan...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 19 november 2007

Gelukskoekjes bakken

In het voorjaar van 2008 verschijnt mijn nieuwe boek: De lentekriebels van Jens en Lin. Het is een voorleesboek met 15 verhaaltjes en achterin 5 doe-tips om lekkers en knutsels te maken die ook in de verhaaltjes voorkomen.

Lin is een Chinees meisje met een Chinese oma. En die oma bakt soms gelukskoekjes. Lin is dol op de koekjes met het papiertje erin waar een wens of een spreuk op staat. Jens heeft nog nooit gelukskoekjes gezien en gaat nieuwsgierig mee naar Lins oma om een gelukskoekje te proeven.
In het boek komt een recept voor de gelukskoekjes van oma Chang. Maar dat recept moest ik natuurlijk eerst zelf uitproberen. Ik moet toch weten waar ik over schrijf, nietwaar?

Ik ging dus aan de slag met ei, poedersuiker, boter en bloem. En met papiertjes natuurlijk, waar ik originele spreuken en wensen voor moest verzinnen (dat was nog het moeilijkst van al).

Gelukskoekjes bakken bleek een hele kunst. Je moet ze nét lang genoeg in de oven laten dat de randjes krokant zijn. Maar ook weer niet zo lang dat ze helemaal hard worden. En dan moet je als de bliksem de papiertjes erin stoppen en de koekjes opvouwen, anders breken ze.

Nou, er braken er heel wat. Maar dat had als voordeel dat ik de 'mislukte' exemplaren direct mocht opeten... want gebroken koekjes kun je niet serveren, toch?

En hoewel mijn koekjes er niet uitzagen als de 'echte' bij de Chinees, waren ze heel lekker. En mijn gezinsleden waren dol op de briefjes die ik erin gestopt had. Behalve mijn man: die had pech. Want die nam het laatste koekje, en op het briefje stond: 'je mag nog een koekje'...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 12 november 2007

Boekenbeurs deel 2

Als ik dit schrijf, zijn in Antwerp Expo de laatste sporen van de Boekenbeurs waarschijnlijk opgeruimd, en doet niets meer denken aan het grote boekenfeest dat de vier hallen de afgelopen twaalf dagen in zijn greep hield.

Met andere woorden: het is weer voorbij.

Dat betekent: terug naar mijn zolderkamer en mijn laptop, waar een aantal onafgewerkte verhalen op me wachten! Het wordt tijd dat ik ze afmaak, zodat ze volgend jaar op een verse Boekenbeurs in de fraaie stand van Clavis gepresenteerd kunnen worden.





Dat betekent ook: voorbij met de leuke gesprekjes met collega-auteurs en illustratoren (hier Marja Meijer met 'De vondst in het Kasteelbos', dat ze illustreerde)




Afgelopen met de kopjes koffie met (veel te veel) miniMarsjes erbij, de glazen wijn en de chips in de namiddag en het 'mensen kijken' van achter onze tafel (dank je wel Sigrid, Katia en alle anderen).



Geen lacherige gesprekjes meer met redacteuren die voor de gelegenheid achter de kassa staan en hun hoofd tussen de panelen van de stand door steken als ze even niks te doen hebben. Vanaf nu worden er weer serieuze e-mails uitgewisseld over spanningsbogen, taalgebruik, geloofwaardige karakters en stijlfouten...

Geen verwondering meer over zeldzame voornamen, die je voor de zekerheid op een briefje oefent alvorens een boek te signeren, geen stiekem hopen dat je meer boeken verkoopt dan je buurman of -vrouw, hoewel je die zijn/haar eigen succes van harte gunt.

En tenslotte: geen uitwisselen van badges meer om gratis naar de wc te kunnen of korting op boeken te krijgen. Niet meer snel tussendoor een broodje smos kaas eten waarvoor je veel te veel betaald hebt.

Maar weet je wat nou zo leuk is?

Volgend jaar is er weer een Boekenbeurs!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 5 november 2007

Boekenbeurs deel 1

Het is begin november, en dat betekent: Boekenbeurs Antwerpen!! Afgelopen dinsdag was de officiële opening met receptie. Ik vind dat altijd heel erg gezellig, maar ik hou mijn hart vaak vast als ik die massa mensen met glazen wijn of sap of bier in de ene, en een sandwich in de andere hand tussen de rekken met boeken zie laveren. Er moet er maar eens eentje struikelen of tegen een ander aanstoten en hop, daar kunnen zo tien boeken de vuilnisbak in.

Maar gelukkig gebeurden er, althans op de Clavis-stand, geen ongelukken, dus konden we woensdag probleemloos van start gaan op de eerste 'echte' Boekenbeursdag. Nou ja, probleemloos... op het moment dat het koffiezetapparaat werd ingeplugd vielen er een aantal lichten, een kassa, en de waterkoker uit. De schakelkast kon het allemaal niet verwerken. Er werd een mannetje gebeld, er werd een nieuwe schakelkast geïnstalleerd, en voilà, Clavis had weer stroom.

Die eerste dag was geen hoogvlieger, met zo'n 8000 bezoekers, maar het was als vanouds erg gezellig op de Clavis-stand. Aan onze oranje tafel tegen een knalrode achtergrond bekeken wij schrijvers al kletsend het langslopende publiek en deelden bladwijzers, folders en flyers uit om onszelf en onze boeken te promoten. Intussen werden we in de watten gelegd ("Koffie?" "Iemand een chipje?" "Moet hier nog wijn zijn?") door ijverig heen en weer rennende Clavismedewerkers, gestoken in hun herkenbare rode polo's. En intussen werden er gelukkig ook nog heel wat boeken verkocht.
De tweede dag, 1 november, konden wij wel inpakken. Anthony Horowitz was op onze stand aanwezig!! Hij had een aparte signeertafel langs de kassa, aan de andere kant van de stand, maar de rij wachtenden was al snel aangegroeid tot voorbij onze tafel, waardoor wij arme 'gewone' auteurs volledig aan het zicht onttrokken werden... (zie foto).
Op 2 november liepen er meer dan 20.000 bezoekers op de Boekenbeurs. En dat was te merken! Het was vreselijk warm, en er was zo weinig zuurstof dat er zelfs mensen flauwgevallen schijnen te zijn. Maar het was een goede dag voor de verkoop!

Zondag 4 november was een echte familiedag. Niet alleen voor de bezoekers, maar ook voor de Clavis-medewerkers, van wie er verschillende hun kindertjes hadden meegebracht. In rode mini-polo'tjes wervelden ze door de stand alsof ze thuis waren. Sommige nakomelingen traden al snel in het spoor van papa of mama: achter de kassa plakten ze ijverig Boekenbeursstickertjes en staken de gekochte boeken - mét sticker - netjes in papieren zakjes.

De Boekenbeurs is ook altijd een plek van verrassende ontmoetingen. Elk jaar loopt er wel iemand langs je tafel die je lang niet gezien hebt. Iemand uit een ver verleden die dan heel verbaasd uitroept: 'Ik wist niet dat je schrééf!!' Zo stond er plots een ex-collega van meer dan dertien jaar geleden met haar zoontje aan onze tafel, en kreeg ik de vroegere kleuterjuf van mijn nu 16-jarige zoon in het oog.

En natuurlijk is het vermoeiend, en natuurlijk blijft voor de rest alles liggen (zoals deadlines, verhaallijnen, redactiewerk, en ook de berg was- en strijkgoed), maar ik zou de Boekenbeurs voor geen goud willen missen.

Volgend weekend ga ik weer! En wil je me ontmoeten, kom dan naar de stand van Clavis in zaal 2, op vrijdag 9 nov van 10-16.30 u, op zaterdag 10 nov. van 10-17 u en op zondag 11 nov van 10-18 uur.

Meer weten over de Boekenbeurs? Klik hier.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.