dinsdag 16 december 2008

Dagtrip

De afgelopen weken ben ik meermaals op pad geweest voor mijn boeken. Een van die trips bracht mij in Utrecht, waar ik een afspraak had met enkele mensen van het Spoorwegmuseum.

Want, zoals in het vorige bericht al ter sprake kwam, de Vuurdraak is on tour. En waar kun je een boek over de eerste trein beter in de spotlights zetten dan in het Spoorwegmuseum?

Met marketingman Jimme, evenementenman Jelle en educatief medewerkster Yolanda had ik een inspirerend gesprek over een mogelijke 'Vuurdraakactie'. Er waren volop ideeën: acteurs verkleed als personages uit het verhaal, voorlezen op locatie, een wedstrijd met leuke prijzen, een persmoment, etc. En dat allemaal in het prachtige decor van het Spoorwegmuseum.

Ik reisde - jawel - met de trein naar Utrecht. Dat betekende een uur met de auto naar het dichtstbijzijnde station, dan ruim twee uur in de trein en ruim twee uur terug, en weer een uur met de auto naar huis. Dik zes uur reizen voor een afspraak van een uurtje...

Maar het was het waard: zoals het ernaar uitziet, komt er inderdaad een 'Vuurdraakdag' in het Spoorwegmuseum. En bovendien: wat zou ik klagen? In de tijd van de Vuurdraak had ik met de koets naar het station en met de stoomtrein naar Utrecht gemoeten... dat had me vast een dag of twee gekost!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 27 november 2008

Vuurdraak on tour

Toen de expositie 'Kinderboekenwerk' was afgelopen, heb ik uiteraard alle originele tekeningen naar de illustratoren teruggestuurd. ivan & ilia hadden al laten weten dat ze, nu de tekeningen toch ingelijst waren, er bij hen in de buurt ook iets mee wilden doen.

Daarom gingen ze in gesprek met Kinderboekwinkel de Boekenwurm in Maastricht. Omdat ivan & ilia nog meer historische verhalen geïllustreerd hebben, en omdat binnenkort Jan Paul Schutten (die met zijn geschiedenisboek 'Kinderen van Amsterdam' de Gouden Griffel heeft gewonnen) in de winkel op bezoek komt, zagen ze bij De Boekenwurm een soort van historisch expositietje in de etalage helemaal zitten.


En zie: de lijsten met 'Vuurdraak' illustraties hangen prominent in de etalage van De Boekenwurm.

De Vuurdraak is on tour!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

dinsdag 18 november 2008

De weg kwijt

Zo, de Boekenbeurs ligt inmiddels alweer een week achter ons, en zoals bijna elk jaar ben ik erin geslaagd de drukste dag te missen (10 nov), maar daarom niet getreurd.

Tussen de bedrijven door heb ik een nieuw manuscript af weten te maken, met als titel 'de bus is de weg kwijt', een eerste versie voor een nieuw samenleesboek voor Uitgeverij Delubas. Het gaat over een buschauffeur die een afslag mist en daardoor de passagiers een verrassende dag bezorgt.

En net zoals mijn vorige samenleesboek Piko en Frutsel gebaseerd was op ware gebeurtenissen, zo heb ik ook aan den lijve ondervonden hoe het voelt als de bus waarin je zit de verkeerde kant op rijdt.


Het was in november vorig jaar. Ik was op weg naar de Boekenbeurs. Vlak voor Antwerpen splitst de snelweg. De busroute gaat over de linkertak van die splitsing. Maar de chauffeur hield rechts aan en bleef dat doen. Tot mijn grote verbazing en die van de overige passagiers draaiden we rechts weg, richting Antwerpen Centrum...


Wegwerkzaamheden? Omleiding? Ongeluk? Toen ik het voorzichtig ging vragen, haalde de chauffeur een beetje hulpeloos zijn schouders op en zei: 'ik heb 'm gemist...' Intussen waren we al langs het Justitiepaleis gekomen en tuften we in hartje Antwerpen rond, terwijl de mensen aan de halte zich waarschijnlijk afvroegen waar de bus bleef.


De chauffeur was compleet de weg kwijt. Uiteindelijk heb ik hem gevraagd mij bij het eerstvolgende metrostation af te zetten, zodat ik die dag toch nog op de Boekenbeurs terechtkwam.


Of het met die bus nog goedgekomen is weet ik niet. Maar ik had in elk geval weer stof voor een verhaal!


Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 7 november 2008

Mager

Vorige week was de uitreiking van de Zeeuwse Boekenprijs in de Zeeuwse Bibliotheek in Middelburg. Clavis had 4 (vier!) boeken van mij ingestuurd in de categorie Jeugd- en Kinderboeken: de eerste drie delen van Z.E.S. en het eerste deel van 'Jens en Lin'. Daarnaast waren er nog twee inzendingen.

De jury vond het aanbod in deze categorie 'mager' en besloot om geen kinderboek op te nemen in de nominatie-shortlist. Tja, over dat 'mager' kun je discussiëren natuurlijk, maar ik had ook niet echt gerekend op een nominatie. Jury's van dergelijke prijzen hebben het meestal niet zo begrepen op lekker leesbare en 'gewoon' spannende kinderboeken, als aan de andere kant van het aanbod (e)lit(er)aire 'serieuze' romans, moeilijk toegangelijke poëziebundels of wetenschappelijke werken staan.

Alle ingezonden boeken kwamen wel in aanmerking voor de publieksprijs, en daar was het een kwestie van stemmen ronselen. Eerst twijfelde ik: was dat niet een beetje goedkoop? Maar ik gooide de twijfels overboord en mailde zo'n beetje iedereen in mijn adresboek om te vragen of ze op mij wilden stemmen (en dan liefst op één boek, want met stemmen verdeeld over vier boeken schiet je weinig op, natuurlijk).

Dat leverde 68 stemmen op, en ik wil iedereen die op mij gestemd heeft hiervoor heel hartelijk bedanken. Ik werd vierde (van de 45), en mijn doel was bereikt: de jury had me in ieder geval opgemerkt!!

Op de avond van de uitreiking van de prijs rees de vraag hoeveel belang de jury en de genomineerden eigenlijk hechtten aan hun eigen prijs: van de vijf juryleden waren er maar twee aanwezig, en van de vijf genomineerden ook... die opkomst zou je dus ook 'mager' kunnen noemen. En wat een geluk dat de uiteindelijke winnares één van die twee aanwezige genomineerden was. Anders hadden ze daar mooi gestaan met hun Gouden Zeeuws Meisje!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

dinsdag 4 november 2008

Help, het is weer Boekenbeurs!

Van 31 oktober t/m 11 november bulkt Antwerp Expo weer van de boeken, schrijvers, uitgevers, activiteiten, voorleessessies, signeersessies, lezingen en wat je ook maar kunt bedenken dat met boeken te maken heeft.

Dat betekent dus:

zo vaak als ik kan gaan signeren;
gezellige babbels met collega-auteurs;
veel lezers ontmoeten;
kennismaken met nieuwe auteurs en medewerkers in de Clavis-stal;
veel te veel Marsjes, Milky-Ways en Snickers;
en ook veel te veel chips (omdat wij als auteurs verwend worden door de mensen van Clavis);
hopelijk veel boekenverkoop;
plannen maken voor het nieuwe schrijfjaar;
gezinsleden die me plots bijna niet meer zien;
stapels ongestreken was;
nog meer stapels ongewassen was;
een overvolle mailbox die nauwelijks gelezen wordt;
lopende opdrachten die twee weken vertraging oplopen;
een blog waar een doodse stilte heerst.

Want je kunt je wel voornemen om tijdens de Boekenbeurs gewoon door te werken, in de praktijk komt er meestal helemaal niks van. Dat zou ik na 8 jaar 'beurzen' toch wel moeten weten...

Toch bijblijven? Kom dan naar de beurs tijdens een van mijn signeerdagen.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zondag 26 oktober 2008

Het staat er wél

De expositie 'Kinderboekenwerk', van originele illustraties uit mijn boeken (zie bericht van 6 oktober ), loopt twee weken langer dan gepland.

Het is natuurlijk erg verleidelijk om te beweren dat deze verlenging een gevolg is van het overweldigende succes. En hoewel iedereen die de expositie bezocht heeft enthousiast was (tenminste, degenen die ik erover gesproken heb), is de ware reden van de verlenging iets meer 'down to earth': de kunstenaar die het zaaltje na mij had gereserveerd belde af, en er was niets om het gat te vullen. Dus mocht ik er nog twee weken aan vastplakken.

In de eerste week, tijdens de Kinderboekenweek, hebben een heleboel leerlingen van een aantal basisscholen de expositie bezocht. Ik had een speurtocht gemaakt, waarvan de vragen allemaal op te lossen waren aan de hand van de tekeningen en de informatiepanelen.

De kinderen gingen op pad met hun blaadje. En al snel klonk het links en rechts: 'Ik kan het niet vinden!' 'Het staat er niet!' Maar als de juf of ik dan zei 'lees nou eens goed', dan was het van: 'o ja, het staat er wél!!'

Een teken des tijds, zeker? Alles moet snel, snel, en wat je in één oogopslag niet kunt vinden bestaat niet. Ik had zoiets wel verwacht. Maar ik vertikte het om de vragen in de speurtocht op dergelijk zapgedrag af te stemmen.

Misschien ben ik heel diep vanbinnen zelf wel een juf...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 23 oktober 2008

Rappende Reinaert

Vorige week was ik, ter afsluiting van de Kinderboekenweek, op de Schrijversmarkt in boekhandel De Drvkkery in Middelburg. Daar ontmoette ik rapper Charlie May, die er zijn boekje 'Reinaert de vos... gerapt' presenteerde.

Charlie heeft het aangedurfd om het middeleeuwse epos Van den vos Reynaerde om te zetten in een hedendaagse rap. Omdat in mijn woonplaats Reinaert de vos zo'n beetje op een voetstuk staat, en ik als stadsgids het verhaal vrij goed ken, was ik erg benieuwd naar deze nieuwste vertaling en uitvoering. Vorig jaar heeft Charlie zijn Reinaertrap al eens opgevoerd in onze stad, maar dat heb ik toen maar ten dele gezien omdat ik... jawel, aan het gidsen was.

Ik heb zijn boekje gekocht en de cd beluisterd, en ik neem mijn petje af voor de prestatie. De middeleeuwse teksten zijn helemaal opnieuw hertaald en dat ook nog allemaal op rijm. Momenteel trekt Charlie met zijn rap door het land om op te treden, o.a. tijdens schoolvoorstellingen - een geweldige manier om jongeren te betrekken bij (en hopelijk te interesseren voor) ons culturele erfgoed.

Op YouTube staat trouwens een leuk filmpje van de Schrijversmarkt (ook gemaakt door Charlie & Friends).

Reageren op dit bericht? Klik dan op 'reacties' hieronder.

woensdag 15 oktober 2008

Poem Express

Hoezo ik hou me niet met gedichten bezig (zie bericht Gedichtenwedstrijd van 28 augustus)? De afgelopen weken heb ik me bijna élke dag met gedichten beziggehouden! Ik begeleidde in de bibliotheek het project Poem Express, waarbij kinderen uit de groepen 5 en 6 van een aantal basisscholen een gedichtenposter maakten.


Eerst kwamen ze naar de bibliotheek. Daar vertelde ik over de Poem Express, liet ze kennismaken met verschillende soorten gedichten, las er ook enkele voor en vertelde toen dat het de bedoeling was dat ze zelf een gedicht of een 'mooie zin' gingen schrijven. In het begin waren er een heleboel die dachten dat ze dat nóóit zouden kunnen, en die met frisse tegenzin aan de slag gingen.

Maar wat kwamen er mooie dingen uit! Een meisje dat saxofoon speelt en dat verwoordt als 'ik blaas op een zilveren zwaan'. Of een jongen die schrijft over zijn thuisland Macedonië waar hij naar verlangt. Een gedicht van een voetballertje, dat vertelt wat ouders, trainers en toeschouwers langs de kant schreeuwen als hij op het veld staat.

Alle kinderen gingen met hun eigengeschreven gedicht weer naar school. En daar hebben ze er posters van gemaakt. De mooiste posters van elke school komen in een tentoonstelling in de bibliotheek te hangen.

Ik ben erg benieuwd. Want ik heb wel de meeste gedichten gezien, maar ik weet niet hoe de posters geworden zijn.

Wordt vast en zeker vervolgd, want ik mag op 23 oktober, samen met Yolenta, die het postermaken begeleidde, de 'finale' van de postertentoonstelling presenteren, waarin drie uiteindelijke winnaars uit de bus komen.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 6 oktober 2008

Kinderboekenwerk

Mijn expositie loopt! 'Kinderboekenwerk' is de titel, en er hangen ruim twintig originele tekeningen uit mijn boeken. ivan & ilia, Wilbert van der Steen, Wouter Tulp en Sanne te Loo hebben hun originelen hiervoor ter beschikking gesteld. Naast de illustraties zijn er studies en schetsen te zien, zodat je een mooi beeld krijgt van het traject dat een illustratie aflegt voordat hij in een boek terechtkomt.

Afgelopen zaterdag was de opening van de tentoonstelling en de presentatie van mijn nieuwe titels: De winterpret van Jens en Lin, De vuurdraak, De valse koopman en Piko & Frutsel. De opening werd goed bezocht, en vandaag heb ik de eerste twee van twaalf schoolgroepen op bezoek gehad die de tentoonstelling komen bekijken.

Tja, van schrijven zal de eerste tijd niet veel komen, vrees ik...
Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 25 september 2008

Terugblikken

'Terugblikken' is de titel van de nieuwe boekenreeks van Delubas over de canon van Nederland(zie o.a. deze eerdere berichten), en de reeks is eindelijk verschenen! Ik heb er twee boeken van geschreven, 'De valse koopman' en 'De vuurdraak', en die kun je nu dus ook in de winkel kopen.

De introductie van de reeks Terugblikken, die uiteindelijk uit 70 boeken zal bestaan (50 leesboeken, 10 prentenboeken en 10 informatieve boeken) vond plaats in het Archeon in Alphen aan de Rijn, tijdens het jaarlijkse schrijversweekend van de Schrijvers van de Ronde Tafel, een club auteurs die zich vooral bezighouden met geschiedenis.

10 leesboeken en 10 prentenboeken werden één voor één voorgesteld aan de kinderen van de basisschool uit Moercapelle, en het leuke was, dat er van álle twintig boeken minstens óf de auteur óf de illustrator óf allebei aanwezig waren in het Archeon. Ik was natuurlijk ook van de partij, want ik hou wel van een feestje. 'Mijn' illustratoren, Peter-Paul Rauwerda en ivan & ilia, waren er alledrie: en dat was ook de eerste keer dat ik ze 'in het echt' zag. ivan & ilia al bij de ontvangst, maar Peter-Paul echt pas op het moment dat we naar voren geroepen werden om 'De valse koopman' te presenteren. Dat was wel bijzonder!

Na het officiële gedeelte mocht ik op het podium nog voorlezen uit De vuurdraak (halverwege kwam er toen een Romeins leger voorbijgestampt, maar dat mocht de pret niet drukken...). Het was heerlijk weer, dus het podium en de boekenmarkt waren allemaal lekker buiten in het zonnetje.

Daarna ben ik het Archeon gaan verkennen. Zo'n historische omgeving is altijd goed voor de inspiratie!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zondag 21 september 2008

Bodyguard

Afgelopen donderdag was ik in Vlissingen. Daar bezocht ik vier scholen in het kader van een leesbevorderingsproject dat aangestuurd wordt door de Vlissingse bibliotheek.

Alle scholen in Vlissingen hebben een digitaal schoolbord. Dat is een prachtige uitvinding: je bereidt een presentatie voor, zet hem op een usb-stickje en hop, je plugt het stickje zó in de klascomputer.

Het scheelt een hoop gesjouw met boeken en ander materiaal en ook wie achterin zit kan zien waar je het over hebt. Natuurlijk had ik nog wel wat 'echte' spullen meegenomen. Het blijft namelijk leuk om tijdens je verhaal af en toe een verrassing uit je tas te toveren!

Een aardige meneer van de bibliotheek bracht me telkens van de ene school naar de andere. Hij ging er dan tijdens mijn lezing gezellig bij zitten in de klas. En dat maakte de kids nieuwsgierig. Wie was die man? Hij kwam samen met mij de klas in, dus hij zou wel bij mij horen. Maar hoe?

Hij kreeg dan ook vragen als: 'Bent u haar man?' of 'Bent u haar huisgenoot?' en ook 'Bent u haar bodyguard?'

Hmm, ik denk dat ik maar voor de laatste optie ga. Een man heb ik namelijk al, huisgenoten ook, maar een bodyguard nog niet!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 19 september 2008

Effectief

Het schijnt dat een blog pas effect heeft als je er minstens drie keer per week iets nieuws opzet. Nou, dan is mijn blog waarschijnlijk de minst effectieve van het hele internet. Mijn laatste bericht dateert alweer niet van drie dagen, maar zelfs van drie weken geleden.

Dat wil niet zeggen dat ik stilzit. Integendeel. Minder schrijven op mijn blog betekent juist dat ik veel andere dingen doe. Zoveel, dat ik helemaal niet meer aan schrijven toe kom. Dat is niet goed voor een schrijver, natuurlijk.

Maar aan de andere kant moet je jezelf ook verkopen. En dat ben ik aan het doen. Ik doe mee aan een poëzieproject voor de basisschool (ik krijg in drie weken tijd 22 groepen 5/6 over de vloer in de bieb en begeleid ze bij het maken van een gedicht of mooie zin), ik bereid een expositie voor met originele tekeningen uit mijn boeken, en ik ben gisteren de hele dag op pad geweest om vier scholen in Vlissingen te bezoeken, waarvoor ik een presentatie met meer dan 40 plaatjes had voorbereid.

Over die presentatie vertel ik in een volgend bericht. Over het poëzieproject in weer een volgend (of twee). En daarna over de expositie en de schoolbezoekjes die daarbij horen. O ja, en er komt ook nog een bericht over de schrijversdag in het Archeon van morgen. Ik zal ze schrijven met telkens een paar dagen ertussen. Ooit leer ik het dan wel, dat effectief bloggen...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 28 augustus 2008

Gedichtenwedstrijd

In mijn schrijversloopbaan heb ik me eigenlijk nog nooit gewaagd aan een gedicht. Ja, toen ik student was is er wel eens een keer of drie een gedicht uit mijn pen gevloeid, op momenten dat ik kampte met zulke sterke emoties dat ik ze echt niet meer binnen kon houden. Maar die werden veilig achter slot en grendel in een dagboek genoteerd en hebben het daglicht nooit gezien. En aangezien ik het dagboek kwijt ben, ben ik ook mijn gedichten kwijt.

Hoewel ik ook zelden of nooit gedichten lees, krijg ik dankzij mijn gewaardeerde collega Rob Baetens (foto), Vlaams jeugdauteur en bezield aanjager van de Anton van Wilderode gedichtenwedstrijd voor het basis- en voortgezet onderwijs, toch elk jaar mijn dosis gedichten voorgeschoteld. Anton van Wilderode was een Wase dichter die leefde van 1918 tot 1998 en die zich 10 jaar na zijn dood nog altijd mag verheugen in een enthousiaste schare aanhangers, verenigd in verschillende stichtingen en verenigingen.

Rob heeft mij een paar jaar geleden overgehaald te zetelen in de jury van de gedichtenwedstrijd, en in die jaren heb ik al enkele hele mooie vondsten zien passeren. Vooral de gedichten van de jongere kinderen zijn soms verrassend origineel en vrolijk - nog niet zo zwaar op de hand als die van pubers die kampen met onbeantwoorde liefde en wereldleed.

Aan de inzendingen kun je vaak zien of er op school aandacht besteed wordt aan poëzie. Als er weer een stapeltje voorbijkomt met 'De lente' of 'De natuur' dan weet je dat de leerkracht het zich gemakkelijk gemaakt heeft. Knap is het als de jonge dichter er dan toch iets aparts van weet te maken. Ook zie je al snel wie in de klas eigenlijk helemaal geen zin had om een gedicht te maken (schrijfsels in de trant van 'de lucht is blauw en ik hou van jou').

Ach, eigenlijk heb ik bij het beoordelen maar één criterium: het moet me raken. Maar geldt dat niet voor alle literatuur?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

woensdag 20 augustus 2008

Op stoom

Als je een verhaal gaat schrijven en er komt iets van geschiedenis in voor, dan doe je research. Dat kan zich beperken tot het opzoeken van een jaartal, maar het kan ook bestaan uit urenlang zoeken op allerlei websites, lezen van deskundige boeken ter zake, gesprekken met historici en bezoekjes aan musea, archeologische sites en gebouwen.

Als je een verhaal schrijft over de eerste trein in Nederland - in mijn geval het prentenboek 'De Vuurdraak' - dan verdiep je je dus in treinen. Nu is het een gelukje dat de stoomtrein nog niet tot zó'n grijs verleden behoort dat je de ervaring zelf niet meer kunt meemaken. De wagons van de stoomtreinen die nu nog rijden zullen wel iets comfortabeler zijn dan die van de allereerste treinen. Daarin zat in de tweede en derde klasse immers geen glas in de ramen - op sommige hele oude derdeklaswagons zat zelfs niet eens een dak.

Om goed op stoom te komen voor je verhaal, is zo'n ritje met een echte stoomtrein natuurlijk een must. En, zoals je op de foto's ziet, heb ik dat ook gedaan. Het was een hele belevenis. Ik ging zo dicht mogelijk bij de locomotief zitten om niks te missen van de stoomwolken (dat zou ik in de 19e eeuw misschien niet gedaan hebben, want dan kreeg je door die open ramen al dat roet in je gezicht).

Ik verbaasde me over het slakkengangetje en besefte dat de mensen 170 jaar geleden écht in een andere versnelling leefden: men vond de snelheid van 35 km per uur waarmee de trein reed vreselijk onverantwoord. Dokters beweerden zelfs dat wie een ritje met de trein waagde, risico liep op hersenletsel. Door de snelheid, wel te verstaan, niet door een of ander ongeluk, waar ze trouwens ook erg bang voor waren.

De eerste trein deed ruim een half uur over de rit van Amsterdam naar Haarlem, tegenwoordig duurt het (vanaf Amsterdam Centraal) een kwartiertje, met bovendien nog een tussenstop. Maar ja, vergelijk dat met de vier uur die de trekschuit erover deed, en je snapt dat de mensen een beetje huiverig stonden tegenover dat nieuwe, ijzeren, sissende en stomende monster.

Maar nou komt het: toen ik vorige week op de stoomtrein stapte, lag mijn boek al lang en breed bij de drukker. Tijdens het schrijven had ik geen enkele gelegenheid gevonden om mijn ideeën aan de praktijk te toetsen. Het ritje met de stoomtrein was, in het kader van research, dan ook absoluut mosterd na de maaltijd, vijgen na Pasen, totaal nutteloos.

Maar het was wél leuk!

Ook een ritje maken? Dat kan bijvoorbeeld met de Stoomtrein Goes-Borsele, de trein van het Nationaal Smalspoormuseum Valkenburg, met de S.T.A.R. Stadskanaal of de Stoomtrein Apeldoorn-Dieren.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 14 augustus 2008

De canon komt...

Nog even en dan komen - eindelijk - de eerste boeken in de serie 'Terugblikken' uit, het project van Uitgeverij Delubas over de canon van Nederland. Mijn bijdrage tot die eerste reeks bestaat uit het leesboek 'De valse koopman' en het prentenboek 'De vuurdraak'.

Het moeten 10 prentenboeken en 50 leesboeken worden. De 10 prentenboeken en de eerste 10 leesboeken verschijnen in september, en het worden echt allemaal hartstikke mooie boekjes. Ik weet dat, want ik heb het geluk dat ik ze allemaal al in proef gezien heb. Ik heb namelijk van allemaal de eindredactie gedaan, behalve van die van mezelf, natuurlijk.

Het was prachtig om de serie langzaam maar zeker vorm te zien krijgen. Eerst de verhalen, toen de schetsen erbij, de uitgewerkte tekeningen, de foto's op de infopagina's, de vormgeving van de serie... ik ben er trots op dat ik aan deze serie mocht meewerken, niet alleen als auteur, maar ook als redacteur. De prentenboeken gaan elk over een tijdvak van de canon. De verhalen in de eerste serie leesboeken spelen zich af tegen de achtergrond of in de tijd van tien onderwerpen uit de canon (de 'vensters'): de hunebedbouwers, de Romeinen, Karel de Grote, de Hanze, de Atlas Major, Rembrandt, de patriotten, de jodenvervolging, Vincent van Gogh en Annie M.G. Schmidt. Tien auteurs, tien illustratoren, tien verhalen.

Het boek waar ik vorige keer nog op zat te zwoegen (het is intussen af!), over de watersnood, komt uit in de tweede serie van tien. Net als een verhaal over Willem van Oranje en de Beemster. Meer weet ik nog niet. Maar ik kijk er nu al naar uit!

Binnenkort meer info op Uitgeverij Delubas.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

dinsdag 29 juli 2008

Opkikker

Als het buiten 25 graden is en je zit binnen op je warme zolderkamertje te werken aan een boek over de watersnood van 1953 (met sneeuw, regen, storm en vooral veel overstromingen), dan wil de inspiratie je wel eens in de steek laten. En voor de zoveelste keer vraag ik me af: waarom schrijf ik toch altijd boeken in het verkeerde seizoen?

Alhoewel, watersnood hebben we natuurlijk in de afgelopen weken ook gehad, maar de hoosbuien vielen dan weer net op een andere plaats in het land. Dat vond ik op zich niet zo erg natuurlijk...

Ik moet deze week ook nog de zetproef van de nieuwe Jens en Lin nakijken: de winterpret van Jens en Lin. Het is niet moeilijk te raden in welk seizoen die speelt, zeker? En ik zie de bui al hangen: tegen de tijd dat ik aan weer een nieuwe Jens en Lin kan beginnen, zal het al tegen de herfst draaien. Dat wordt dan het zomerboek van Jens en Lin.

Maar als je dan zo zit te zuchten en uit lamlendigheid de titel van je laatste boek intikt (dat uitkwam in de zomer en speelt in de winter...zie de tekening van Wouter Tulp) op bibliotheek.nl, en je dan déze recensie te lezen krijgt:
De villa in de duinen
Dan is je dag weer helemaal goed en ga je zonder mopperen verder met schrijven!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zaterdag 19 juli 2008

Piko en Frutsel

Een tijdje geleden schreef ik over een samenleesboek dat ik ging schrijven voor Uitgeverij Delubas (zie Een verhaal uit de achtertuin). Dat boek is intussen af, en heeft als onderwerp inderdaad de duivenjonkies gekregen die ik twee jaar geleden in onze tuin vond.

In mijn geval ging het om drie duifjes: eerst één exemplaar, dat door mijn zoon LilJohn gedoopt werd, en toen die uiteindelijk uitvloog vond ik een week later of zo wéér twee zielige kleine duifjes, in een nest in een omgehakte conifeer. Kon ik weer opnieuw beginnen met papjes maken, voeren met een vinger en drinken geven met een spuitflesje. Want je kunt die kleine ukkies toch niet zomaar laten doodgaan? Zeker niet nadat je eerst de boom hebt omgehakt waarin hun nestje zat...

Die twee laatste duifjes noemden wij Pino en Frutsel. Pino is ook uitgevlogen, Frutsel heeft het helaas niet gered.

Mijn boek heet Piko en Frutsel, omdat ik Pino teveel vond doen denken aan een andere vogel (een grote blauwe). De hoofdpersoon in mijn boek heet niet Anneriek (dat zou teveel opvallen...) maar Kasper, die na het kappen van een grote conifeer in opa's tuin een nestje vindt met twee piepkleine duifjes.

Alle voorvallen in het boek zijn (min of meer) echt gebeurd. Toen het verhaal naar de illustrator ging, heb ik er nog aan gedacht om wat foto's mee te sturen van onze duifjes, want wij hadden van al die opvoedperikelen natuurlijk plaatjes geschoten. Uiteindelijk heb ik dat toch niet gedaan, om de illustrator niet te beïnvloeden en om hem helemaal zijn eigen invulling aan het verhaal te laten geven.

Maar wat nou zo leuk is: zijn tekeningen sluiten zó goed aan bij de werkelijkheid, dat je zou denken dat hij wél foto's heeft gezien, of sterker nog, alles van dichtbij heeft meegemaakt. Het was een feest van herkenning toen ik zijn tekeningen te zien kreeg. En niet alleen dat, het zijn nog eens hele leuke tekeningen ook. Zijn duifjes zijn zó lief en zó grappig dat ik telkens in de lach schiet als ik ernaar kijk. Wilbert van der Steen, bedankt voor je inlevingsvermogen en je prachtige tekeningen!













'Piko en Frutsel' komt uit in september.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zaterdag 12 juli 2008

Jeugdsentiment

Schrijvers schrijven niet alleen boeken, ze lezen er ook; tenminste, dat hoop ik. Ik wel, in elk geval. Het liefst historische romans, hoewel dan weer niet van het soort waarin kasteelvrouwen door donkere, heldhaftige hartenbrekers worden ontvoerd (behalve dan Wuthering Heights, maar dat boek is een klasse apart).

Er is wel een tijd geweest dat ik zwaar onder de indruk was van zo'n donkere, heldhaftige hartenbreker. Dat was Don Miguel de Mañara, hoofdpersoon uit het boek 'Don Juan' van Josef Tomán. Ik las het boek toen ik een jaar of vijftien was en werd onmiddellijk meegesleept door de vurige, zeventiende-eeuwse, Spaanse edelman, die voorbestemd was om priester te worden, maar als student de wilde kant van het leven ontdekte en vervolgens het hele land doorkruiste, daarbij een spoor van onteerde vrouwen en gebroken harten achterlatend. Het soort man voor wie vrouwen hun familie verloochenen, hun hele hebben en houden in de steek laten en zelfs zelfmoord plegen. En die man krijgt dan aan het eind van zijn leven spijt en slijt zijn laatste dagen als boeteling en weldoener. Zucht.

Ik heb het boek destijds toen het uit was, onmiddellijk een tweede keer gelezen...

In de bieb of de boekhandel is het boek niet meer te vinden. Daarom tikte ik de titel zomaar eens in op Google. En ja hoor: op verschillende veilingsites was het te koop! En voor € 1,50 kon ik dat boek, waarbij ik als puber wegzwijmelde (o, als Miguel de Mañara mij toch eens tegenkwam, en stel je dan voor dat ik de geliefde was naar wie hij zo wanhopig op zoek was...), toch niet laten liggen?

Ik ben het opnieuw aan het lezen. Gewoon, om te kijken wat er van zo'n boek overblijft als je dertig jaar ouder (en wijzer...) bent. Eigenlijk is Miguel de Mañara een verwend mannetje met teveel hormonen en oncontroleerbare driftbuien. De liefdes zijn wel érg vurig en de vrouwen érg onschuldig, de wandaden érg slecht en de spijt érg heftig.

En toch. Het blijft leuk. Het boek is zeker geen domme kasteelroman. Al was het maar omdat Miguel, ondanks zijn enorme pieken en dalen, overal een geloofwaardig karakter blijft. En omdat de auteur een fantastische kennis aan de dag legt over de maatschappij in het Spanje van die tijd. De 17e-eeuwse godsdienstwaanzin waart als een spook door het hele boek. Maar of ik dat als vijftienjarige ook al opgemerkt had, dat weet ik niet meer. Waarschijnlijk niet...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

woensdag 2 juli 2008

Presentatie aan zee

Vorige week werd in Villa Les Zéphyrs in Westende mijn nieuwe boek 'De villa in de duinen' gepresenteerd, in aanwezigheid van het 5e en 6e leerjaar van basisschool 't Lombartje uit Lombardsijde. De locatie was niet toevallig: vorig jaar heb ik Les Zéphyrs bezocht om meer te weten te komen over het kusttoerisme in de jaren 30 van de vorige eeuw, omdat dat in het verhaal aan bod komt. Op de plaatjes zie je trouwens Villa Les Zéphyrs, en de villa uit het boek zoals illustrator Wouter Tulp hem heeft verbeeld.

In tegenstelling tot de presentatie van 'De lentekriebels van Jens en Lin' had ik er deze keer zelf eens helemaal niks aan georganiseerd. Alles was geregeld door Tanja, de pers- en promotiemevrouw van Clavis in Hasselt.

Voor een controlfreak als ik was dat wel even wennen. Ik ben gewend om dingen te regelen, niet dat er dingen voor me geregeld worden. En als ze voor me geregeld worden, heb ik vaak de neiging om te denken dat ik het zelf net zo goed, of zelfs beter kan.

Maar Tanja had alles prima geregeld. Iedereen was op tijd - behalve ik, want we stonden in de file op de E40 omdat er een vrachtauto was uitgebrand. Er was pers, waaronder Focus TV, die een leuk filmpje gemaakt hebben, er was een speurtocht door de villa voor de kinderen waarbij ze alledrie de tot nu toe verschenen delen van Z.E.S. konden opsporen voor hun school, en er was een drankje achteraf.
Eigenlijk was dat best wel ontspannen, als je zelf nergens op hoeft te letten! En áls je dan zelf niets hoeft te doen, dan word je er blijkbaar ook slordig van: we hadden onze digitale camera vergeten ... dus maar gauw in een winkeltje op de dijk van Westende zo'n leuk, 'ouderwets' wegwerpcameraatje gekocht. Dat intussen nog altijd ligt te wachten op ontwikkeling.
Natuurlijk waren we na de presentatie niet meteen weg uit Westende. Wat dacht je: het was mooi weer, de zee was vlakbij en de dijk lonkte! Samen met mijn schoonouders, die in Westende wonen, hebben we nog lekker nagenoten op een terrasje.

Maar hoezeer dat dagje Westende ook op vakantie leek, nu is het weer werken geblazen. Z.E.S. heet natuurlijk niet voor niets Z.E.S. ! En als deel 4 in het voorjaar moet verschijnen, is het misschien verstandig dat ik binnenkort eens begin met schrijven ...
Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

woensdag 18 juni 2008

Ik worstel en kom boven

De geschiedenisserie van Uitgeverij Delubas waar ik aan meewerk, begint langzaam vorm te krijgen. De prentenboeken en de eerste reeks leesboeken zijn bijna af; zie ook mijn vorige bericht.

Intussen ben ik alweer begonnen met het schrijven van een deeltje voor de tweede reeks, met als onderwerp de watersnood van 1953. Ik dacht dat dat een makkelijke keuze was, omdat ik immers in Zeeland woon en mijn research dus dicht bij huis zou kunnen doen in plaats van naar de andere kant van het land te reizen zoals bij mijn boekje over Deventer (De valse koopman).

Nu, wat dat betreft had ik gelijk - het Watersnoodmuseum is maar een klein uurtje rijden - maar o, o, wat is er al veel over de ramp verschenen! Tientallen boeken voor volwassenen en kinderen hebben de watersnoodramp als onderwerp. En aan die bijna onafzienbare reeks ga ik er nog eentje toevoegen ...

Wat ook tegenviel bij het bedenken van een verhaallijn, was de alomtegenwoordigheid van de ramp. Het is moeilijk om de storm niet de hoofdpersoon van het verhaal te maken. In 'De valse koopman' beleeft Maarten een avontuur tegen de achtergrond van de jaarmarkt in Deventer en de Hanze, maar je kunt die storm van 1953 bezwaarlijk een rol op de 'achtergrond' geven. Verhaalpersonages die door de overstroming getroffen worden beleven nauwelijks een ander verhaal dan proberen die storm te overleven.

Toch heb ik in de getuigenissen van overlevenden genoeg aanknopingspunten gevonden voor een spannend verhaal, hoop ik.


Ik ben dus dapper begonnen met schrijven. En als ik vastloop denk ik maar aan Zeelands wapenspreuk.


Luctor et Emergo.


Hoewel mijn geworstel met verhaallijnen en zinnen natuurlijk op geen enkele manier te vergelijken is met de strijd die de slachtoffers destijds tegen het water moesten voeren.


Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 9 juni 2008

Koopman krijgt gezicht

Vorige week kreeg ik de illustraties binnen voor 'De valse koopman', het boek dat ik geschreven heb voor Uitgeverij Delubas, in de serie historische leesboeken gebaseerd op de Canon van Nederland (zie ook bericht Op pad in een Hanzestad). De boeken hebben wat vertraging opgelopen, maar nu zouden ze dit najaar toch echt moeten verschijnen.

De tekeningen zijn van Peter-Paul Rauwerda, en ik vind ze erg goed bij het verhaal passen. Een van de voorwaarden voor dergelijke leesboeken is dat de tekeningen niet alleen spannend en leuk moeten zijn, maar ook documentair, m.a.w. de lezer moet iets kunnen opsteken over de tijd waarin het boek speelt.

De mooie koppen van Peter-Paul, zoals bijgevoegde voorbeelden van de rijke koopman en zijn dochter en van de rauwe schout, spreken in dat opzicht zeker tot de verbeelding! En dan heb je zijn havengezicht en het duistere steegje nog niet gezien ... maar die blijven nog even een verrassing. Die zie je te zijner tijd vanzelf in het boek!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

dinsdag 3 juni 2008

Weg voorleesexemplaar

Een paar weken geleden was ik in Sint-Denijs-Westrem op basisschool Westerhem voor een lezing in de klassen 2 en 3. Afgelopen zondag was het daar schoolfeest, en ik was, samen met nog enkele andere schrijvers (o.a. Katrien Vanhecke en Evelien De Vlieger) uitgenodigd om plaats te nemen in de 'Boekenstraat'. Die bevond zich boven in het gebouw, wat eigenlijk jammer was, omdat alle andere activiteiten beneden plaatsvonden. Ik had er niks op tegen gehad om tussen de kraampjes op het schoolplein te zitten!

Maar enfin, vele kinderen wisten toch wel de weg naar mijn tafel te vinden, en ook bij het voorleeshalfuurtje was de belangstelling groot. De echte diehards, die bleven hangen na afloop omdat ze zo nieuwsgierig waren hoe het verder zou gaan met Daan en het vergeten graf, mochten mee op de foto.

'Het vergeten graf' verkocht goed, trouwens. Zo goed, dat ik per ongeluk mijn voorleesexemplaar verkocht heb. Ik kwam er pas achter toen ik weer thuis was. Niet dat dat erg is; het boek ziet er uit als nieuw, het is alleen een paar keer gebruikt in een klas om voor te lezen. En op de tweede pagina staat mijn naam. Die staat ook op de eerste pagina, die ik gesigneerd heb met een opdracht voor de koper, maar als hij of zij dus de bladzijde omslaat, zal daar nog een keer mijn naam te zien zijn.

Is dat erg? Ach welnee. Laten we maar zeggen dat degene die dat boek gekocht heeft, een uniek exemplaar in handen heeft ...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 19 mei 2008

AVI voor gevorderden


Zo sta je voor een klas, zo sta je voor een gezelschap dat normaal zelf voor de klas staat.

Vorige week gaf ik samen met Dick Loeve van uitgeverij Delubas, bij wie mijn samenleesboekje 'Piko en Frutsel', het prentenboek 'De vuurdraak' en het boek 'De valse koopman' zullen verschijnen, en illustrator Jan Lieffering een lezing in Sittard voor zo'n 80 leerkrachten over de nieuwe AVI-niveaus.

Het was weer eens wat anders, spreken voor volwassenen. Na mijn uiteenzetting over het geworstel met de nieuwe AVI-niveaus en bijbehorende CLIB-niveaus (=begrijpend lezen) - wie dapper genoeg is om te willen snappen wat dit betekent, kan kijken op de site van Cito - bleek er onder de leerkrachten toch nog heel wat onrust te bestaan over deze nieuwe AVI-niveaus.

Conclusie van ons verhaal was: laat AVI nóóit de beslissende factor zijn bij het kiezen van een boek!! Kies op basis van cover, korte inhoud, titel, lees een stukje in het boek en beslis op basis daarvan of het wat lijkt. Kijk dan pas naar AVI, of liever, kijk helemaal niet naar AVI - laat AVI nou maar gewoon in het onderwijs dienen als toets- en oefenmethode, en vergeet het voor de rest. Lezen is leuk, en moet los van AVI gezien kunnen worden.

Trouwens, hetzelfde geldt voor schrijven: hoewel het goed is dat er oefenleesboekjes op maat geschreven worden voor de verschillende AVI-niveaus, moet de AVI-norm liefst ver blijven van alle boeken die bedoeld zijn om 'vrij' gelezen te worden. Want als je bij het schrijven van ál je boeken rekening moet gaan houden met AVI en CLIB en wat dies meer zij (zoveel letters per woord, zoveel lettergrepen, zoveel medeklinkerclusters), dan wordt het bijna wiskunde in plaats van schrijven!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 8 mei 2008

Schrijftalenten

Terwijl Nederlandse kinderen lekker in de zon spelen of in het zwembad spetteren in deze zomerse meivakantie, zitten die arme Vlaamse kinderen met dit prachtige weer gewoon op school. Zo ook in Sint-Denijs-Westrem, waar ik vandaag op bezoek was in het 2e en 3e leerjaar.

Ondanks de warmte, die zich al goed genesteld had in het oude, maar sfeervolle schoolgebouw, was er volop animo voor een 'schrijver in de klas'. Zelfs toen ik ze aan het werk zette werd er niet gemopperd, maar gingen de vingers enthousiast de lucht in als ik iets vroeg.

In het 2e leerjaar vertelde ik over Jens en Lin en las enkele verhaaltjes voor. Toen gingen de leerlingen zelf een nieuw Jens en Linverhaal schrijven. Omdat het over lentekriebels ging, kreeg het verhaal de titel 'De lente begint'. De eerste zin schreef ik. Iedere volgende zin werd door een ander kind bedacht. Het resultaat was een verhaal waarin Jens en Lin gaan zwemmen, waarin jonge dieren geboren worden, het moederdag wordt, er ontbijt op bed wordt geserveerd en ze vervolgens gaan eten in het restaurant van Lins papa en mama. We hadden het verhaal vast nog veel langer kunnen maken, maar ja, de juf wou ook nog lesgeven natuurlijk ....

In het 3e leerjaar kregen de kinderen een vel papier met alle tekeningen uit 'Diefstal in de polder'. Bij een van de tekeningen mochten ze zelf een tekst bedenken. Het was niet gek dat de meeste kinderen kozen voor de tekening van dokter Hofman met het schilderij onder zijn arm - die spreekt tot ieders verbeelding, denk ik! Grappig, hoe deze klas in omgekeerde volgorde werkte: hier ging niet de illustrator aan de slag met een tekst, maar gingen de schrijvers aan het werk met een tekening.

BS Westerhem zit vol schrijftalenten, zoveel is duidelijk. Ik heb in ieder geval een leuke ochtend gehad!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 2 mei 2008

Eindelijk ... de lentekriebels!

Ja, en toen was het dus zover: de presentatie van 'De lentekriebels van Jens en Lin'!


's Middags kwamen de groepen 3 van vier basisscholen op bezoek in Restaurant Moy Fa in Axel. Omdat Lins ouders in het boek een Chinees restaurant hebben, én omdat Moy Fa 'lentebloesem' betekent, was dat natuurlijk een prima plek! Alle klassen hadden al kennisgemaakt met Jens en Lin, omdat de juf of meester op school er al uit had voorgelezen. Het was erg leuk om de reacties en commentaren van de kinderen te horen, en fijn te ontdekken dat de verhaaltjes hen aanspraken!

De kids mochten een kijkje in de keuken van Moy Fa nemen, waar de kok demonstreerde hoe je eten klaarmaakt in een grote wok. Vooral de vlammen in de pan maakten daarbij veel indruk!

En natuurlijk moest er geproefd worden. Kroepoek en loempiaatjes gingen erin als ... nou ja, kroepoek en loempiaatjes! Eigenares Mary van Moy Fa en haar personeel deden hun uiterste best om het hun kleine gastjes naar de zin te maken.

De plaatselijke Bruna was ook van de partij en had een mooie stand met 'De lentekriebels van Jens en Lin' gemaakt. Anton van de Bruna zei dat hij ervan uitging dat alle 75 boeken die hij had ingeslagen aan het eind van de avond verkocht zouden zijn. Ik vond dat behoorlijk ambitieus, maar aan het eind van de avond waren er maar 2 boeken over!

Kort woordje van Iris, uitgever bij Clavis - met de microfoon van de lokale radio-omroep onder haar neus.

En een overzicht van de receptie 's avonds, die druk bezocht was en heel gezellig! Voor mij kan de lente in ieder geval niet meer stuk.
Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zondag 27 april 2008

Huisvlijt

Ik ook met mijn goede ideeën ...

Voor de presentatie van 'De lentekriebels van Jens en Lin' had ik verzonnen dat het wel leuk zou zijn om de kinderen van de basisscholen, die 's middags in restaurant Moy Fa in Axel op bezoek zouden komen, een verrassingspakketje mee te geven.

Ik dacht daarbij aan een Chinees gelukskoekje en een kopietje van een van de Jens en Linverhaaltjes. Eetstokjes waren ook wel een leuk idee, en eigenlijk moest er ook nog een flyertje van mijn andere boeken in. Allemaal in een felroze Clavistasje natuurlijk.

Geen probleem. Clavis stuurde mij de tasjes en de kopietjes, Moy Fa leverde de gelukskoekjes en de eetstokjes.

En ik? Ik mocht alles in de tasjes stoppen. Negentig keer tasje pakken, koekje erin, stokjes erin, verhaaltje erin, flyertje erin, wegzetten.
Ziehier het resultaat van de huisvlijt van een ijverige schrijver.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

dinsdag 22 april 2008

Boeken in de polder

Op 19 april vierde De Boekenwurm zijn tienjarig bestaan. De Boekenwurm is het bedrijfje van Joel Geldof, een enthousiaste boekenwurm die je met haar (kinder)boekencollectie tegenkomt op markten en braderieën.

Joels bedrijfje bestaat dit jaar tien jaar, en ze had een kinderboekenfestijn georganiseerd diep in de Bevelandse polder waar ze woont en waar de knalgele Boekenwurmcaravan te vinden is. Ze had een leuk programma samengesteld, had gezorgd voor hapjes en drankjes en had een aantal Zeeuwse schrijvers uitgenodigd voor een vragenuurtje, onder wie behalve ikzelf o.a. Rob Ruggenberg. Die woont dan wel niet in Zeeland en is ook geen Zeeuw, maar hij is zo'n beetje door Zeeland 'geadopteerd' vanwege de onderwerpen van zijn boeken, en bovendien zijn hij en zijn vrouw aangenaam gezelschap. En al had de publieke opkomst iets beter mogen zijn, ik heb een hele gezellige middag gehad.

Al was het maar voor de bijzondere ervaring om tussen de schapen op de dijk en de kippen in de ren zo'n schat aan (kinder)boeken aan te treffen (en als je het mij vraagt, heeft Joel ze nog bijna allemaal gelezen ook). Kijk maar eens bij De Boekenwurm.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zondag 13 april 2008

Driekoningentaart

Rare titel voor een stukje in april, maar dat heeft alles te maken met het manuscript van 'De winterpret van Jens en Lin'. Want terwijl 'De lentekriebels van Jens en Lin' nog maar net in de winkel ligt, heb ik de tekst van het volgende boek deze week afgemaakt.

In de reeks winterverhaaltjes komt o.a. het thema Driekoningen aan bod. En een driekoningentaart, compleet met koffieboon erin. Bij de knutseltips en receptjes achterin staat dan het recept van de in het verhaaltje beschreven taart, dus dat recept moest ik, net als de gelukskoekjes in het vorige deel, natuurlijk eerst uitproberen.

Vandaar dat ik vandaag aan het bakken ben geslagen - en erachterkwam dat ik in het recept vergeten was te vermelden wanneer je het bakmeel erbij moest doen, dus de praktijktest bewees wel degelijk zijn nut. En het was dan wel geen Driekoningen, voor de lol had ik toch een amandel in de taart verstopt (lekkerder dan een koffieboon!). En geloof het of niet, ik en mijn gezinsleden zaten spiedend naar elkaar te kijken of we de amandel hadden ...
Mijn zoon was de gelukkige. Was het Driekoningen geweest, dan was hij de hele dag koning geweest. Had hij er zelfs een kroon bij gekregen. Maar om bij de taart ook nog een kroon te maken, dat ging me toch net iets te ver, in april!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 7 april 2008

Snelschrijver?

Vorige week schreef ik dat de cover van Z.E.S. 3 klaar was. Dat is niet alles: een boek heeft natuurlijk ook een 'binnenwerk', nl. het verhaal en de illustraties. Dat 'binnenwerk' wordt deze week of zo gezet, zodat het boek op tijd naar de drukker kan om in juni te verschijnen.

In de vorige delen van Z.E.S. stond achterin telkens een korte inhoud van het volgende deel, plus een fragmentje uit het nieuwe verhaal. Logisch dus, dat Clavis met het verzoek kwam om ook in deel 3 een voorproefje van deel 4 te geven. Euh ... tsja ... ik wil wel ... alleen heb ik nog geen tekst van het nieuwe verhaal.

Ik heb vorige week wel de titel en het concept van het verhaal bedacht. Ik weet dus waar het over moet gaan en ook dat Lars de hoofdrol zal spelen, maar ik heb nog geen letter op papier. In Z.E.S. deel 3 zal de aankondiging van deel 4 dus beperkt blijven tot een korte inhoud, zonder fragment.

Ja, zó snel kan ik nou ook weer niet schrijven, hè ...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

woensdag 2 april 2008

Nieuwe boeken

Soms heb je het zo druk, dat je gewoon vergeet dat je een blog hebt. En voor je het weet zijn er bijna twee weken voorbij sinds je je laatste bericht geschreven hebt. Hoog tijd dus om weer eens met wat nieuws te komen.

Het belangrijkste nieuws is dat 'De lentekriebels van Jens en Lin' intussen in de (web)winkel ligt! Op 21 april wordt het boek 'officieel' gepresenteerd en daarbij zijn de groepen 3 van vier basisscholen betrokken. 85 zes- en zevenjarigen, dat wordt supergezellig! Je gaat er binnenkort zeker meer over lezen op deze blog.

De cover van Z.E.S. 3, 'De villa in de duinen' is ook klaar - een hele grote verrassing is dat niet, natuurlijk, want alle Z.E.S.-delen zijn vormgegeven in hetzelfde stramien. Maar toch is het leuk om zo'n nieuwe cover dan ook echt te zien.

En mijn 'achtertuinverhaal' zie bericht van 28 januari is af! Het heet (voorlopig) 'Piko en Frutsel' en gaat over een jongetje dat twee duifjes vindt in de tuin en probeert ze groot te brengen. Het boek is gedeeltelijk op AVI M4 niveau geschreven en gedeeltelijk op AVI E6: een samenleesboek dus. En ik maar in de veronderstelling dat ik mij had opgegeven voor AVI E4 ... ik dus net zolang gepuzzeld tot het 'lage' AVI gedeelte allemaal op E4 zat, en toen kwam ik erachter dat ik op de lijst stond voor AVI M4. Grrr ...

Nou ja, ik vind het makkelijker om 'naar beneden' aan te passen dan 'naar boven'. Dus al bij al viel het nogal mee.

Deze week moet ik 'De winterpret van Jens en Lin' afmaken. Ja, van die goeie voornemens om dat boek in de winter te schrijven, (zie bericht van 21 januari) is ook niet veel terechtgekomen, vrees ik ...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 17 maart 2008

Voorleeswedstrijd

Vorige keer berichtte ik over de spellingswedstrijd van het Davidsfonds (tussen haakjes: ik mocht tot mijn grote verrassing wél naar Brussel voor de finale, en ik werd tiende van de vijfentwintig in mijn categorie - niet slecht voor iemand die zich nauwelijks had voorbereid...). Maar er zijn meer wedstrijden die met taal te maken hebben.

Neem nou de Nationale Voorleeswedstrijd, die dit jaar al voor de vijftiende keer wordt georganiseerd. Vorige week was in de bieb van mijn woonplaats de regionale finale. En die mocht ik presenteren. Tien kandidaten uit groep 7 en 8 van verschillende scholen streden om een plek in de provinciale finale op 5 april.

Ik presenteerde de regionale Voorleeswedstrijd nu voor de derde keer, en ik vind het ieder jaar even leuk. Voordat de kandidaten moeten voorlezen, kun je maar beter geen gesprekje voeren, want ze staan allemaal stijf van de zenuwen. Sommigen komen ook helemaal niet naar je toe als je ze aankondigt, maar lopen direct naar de voorleesstoel en beginnen gewoon. En gelijk hebben ze!

Na de juryberaadslaging zet ik - à la Idols - drie stoelen op het podium. Daarop komen de drie besten te zitten. Na een bloedstollende stilte, tijdens welke de spanning van de gezichtjes af druipt, en die ik - gemeen hè - een beetje lang rek, noem ik dan eindelijk de naam van de winnaar.

Jammer dat er maar eentje kan winnen. Ze doen stuk voor stuk zo hun best, dat ik ze allemaal wel naar de finale wil sturen. Gelukkig krijgen ze in ieder geval allemaal een beloning: een cadeaubon, een oorkonde en een Nationale Voorleeswedstrijdtas en -shirt.

Maar het allermooiste van deze wedstrijd is, dat er, ondanks soms negatieve berichten in de media, blijkbaar nog genoeg kinderen zijn die lezen leuk vinden en dat ook aan anderen willen laten zien.

Reageren op dit bericht? Klik op ' reacties' hieronder.

maandag 3 maart 2008

Is goed spellen moeilijk?

Naast het officiële 'Groot dictee der Nederlandse Taal', dat elk jaar in december wordt georganiseerd, kent Vlaanderen ook het 'Groot Nederlands Dictee', georganiseerd door het Davidsfonds. De voorronde is 'live', d.w.z. dat je naar een van de preselectieplaatsen gaat, meedoet, en dan hoopt dat je naar de grote finale in het Vlaams Parlement in Brussel mag.

Een dikke week geleden waren de voorrondes. Ik doe al een aantal jaren mee (dat ben ik natuurlijk verplicht aan mijn vak). Vorig jaar was ik vergeten de achterkant van mijn formulier in te vullen ... Je krijgt nl. geen dictee, maar een multiple choice test (welk woord van de telkens vier is juist gespeld) en een aantal zinnen waarin je de foute woorden moet onderstrepen. Dat moest dit jaar dus beter!

De formule is vreselijk verwarrend. Als je zelf iets moet opschrijven, ga je uit van je eigen kennis en intuïtie. Maar als je moet beoordelen of een woord goed of fout gespeld is, ga je onherroepelijk twijfelen. Is het sociaaleconomisch of sociaal-economisch? Is het Bel 20 of Bel-20? Nirwana of nirwana?

Maar goed, op de achterkant stond niks, dus die kon ik dit jaar in elk geval niet vergeten. Om de deelnemers bezig te houden in het uurtje tussen test en uitslag, had de organisatie een stadswandeling uitgezet, waarmee je langs een aantal plaatsen kwam waar een bekende inwoner uit die stad "tijdens zijn leven graag heeft vertoeft".

Ja, je leest het goed: vertoeft. Zo stond het in de tekst. En dat voor een spellingwedstrijd ... De bekende inwoner zou zich omdraaien in zijn graf. Want hij was nl. ook altijd bezig met taal. Er is zelfs een woordenboek naar hem genoemd.

Ik ben benieuwd wie kan raden wie deze man is (zie plaatje).

O ja, mijn dictee ging goed. Ik had 88 van de 100 punten en won daarmee een boekenpakket. Of ik met die score naar Brussel mag is nog af te wachten, maar ik geef mezelf weinig kans. Er lopen vast wel echte spellingfanaten rond die een score hebben van tussen de 90 en 100!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 18 februari 2008

Vertaling van vroeger

Af en toe tik ik mijn naam in op Google om te kijken op welke sites ik zoal terug te vinden ben, behalve mijn eigen website en -log. Meestal zijn dat websites van bibliotheken of boekhandels, sites over kinderboeken of van scholen waar ik ooit geweest ben.

Tot mijn stomme verbazing vond ik mijn naam ook terug op een website over strips, en wel als vertaler van de serie 'Malefosse', een historische stripreeks uit de jaren 80/90. Ik viel zowat van mijn stoel, want ik heb inderdaad een aantal albums uit die reeks (en uit verschillende andere reeksen) uit het Frans vertaald, maar in slechts ééntje staat mijn naam: Malefosse deel 4, Roetkop.

In alle andere albums die ik ooit vertaald heb, staat mijn naam niet. Maar ja, dat was in de tijd dat ik nog helemaal niks wist van auteursrechten en van het feit dat vertalers daar ook recht op hebben. Die strips vertaalde ik vooral voor de lol en om een centje bij te verdienen. Ik had tenslotte gestudeerd voor vertaler Frans, en die stripalbums waren een leuke manier om mijn kennis in praktijk te brengen.

Ook al staat mijn naam, behalve in Roetkop, niet in de albums, ik heb ze wel allemaal bewaard. Helaas staan ze verspreid tussen de duizenden andere albums in ons boekenrek, en uit mijn hoofd zou ik echt niet meer weten wat ik allemaal vertaald heb. Maar ik heb nog wel alle facturen...

De uitgeverij voor wie ik de vertalingen deed, bestaat niet meer. Jammer, anders had ik misschien alsnog kunnen gaan onderhandelen over de auteursrechten!

Ach ja, die facturen hou ik dan maar bij uit nostalgische overwegingen...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

dinsdag 12 februari 2008

Treintekeningen

Een van de eerste berichtjes op deze blog ging over de koning en de trein, waarin ik vertelde dat ik een prentenboek geschreven had over de eerste trein. Het zou een boekje worden in een historische reeks van uitgeverij Delubas, en het zou najaar 2007 verschijnen.

Nu, het boekje komt er nog altijd, maar het heeft een beetje vertraging opgelopen. Het maakt nl. deel uit van een serie van 10 prentenboeken, en het heeft nogal wat voeten in aarde gehad om alle manuscripten binnen te krijgen en er vervolgens illustratoren op te zetten (ook 10 verschillende, dus dat is een hele klus).

Naar verwachting komt 'De vuurdraak' nu ergens in de zomer of de herfst van dit jaar uit. En inmiddels weet ik wie bij mijn boek de illustraties maken (als het goed is zijn ze er volop mee bezig): Ivan en Ilia. Ik ben natuurlijk meteen op hun site gaan kijken en ik vind hun tekenstijl erg leuk en helder; net wat je moet hebben bij een prentenboek dat niet alleen een spannend verhaal, maar ook informatie bevat.

Ze hebben bijv. ook de tekeningen gemaakt bij 'Onder vuur' van Arend van Dam, een verhaal dat speelt in de Tachtigjarige Oorlog. Een aanradertje trouwens, want dat boek leest als een trein.

En daar gaat mijn prentenboek dan weer over...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 4 februari 2008

Lentebloesem

Maart nadert, en het wordt tijd eens te gaan nadenken over de presentatie van 'De lentekriebels van Jens en Lin'. Na de geslaagde presentatie van 'Het spook van de vuurtoren' bij de vuurtoren in Breskens, moet er toch minstens net zo'n leuke locatie gevonden worden voor 'Jens en Lin'.

Een Chinees restaurant misschien? Een 'Lachende Mandarijn', net als in 'Jens en Lin' (zie plaatje uit het boek, getekend door Sanne te Loo), hebben we hier niet. Maar laat er bij ons in de buurt nou een Chinees restaurant zijn met de naam 'Moy Fa', wat 'lentebloesem' betekent. Als dat niet toepasselijk is!

Mijn man en ik zijn het afgelopen weekend eens naar Moy Fa geweest voor wat veldwerk (lees: een uitstekende Chinese maaltijd) en we hebben kennis gemaakt met de eigenaar. Toen ik hem vertelde van Jens en Lin, was hij direct enthousiast en zegde alvast zijn medewerking toe; in welke vorm die dan gegoten wordt, daar kunnen we het later nog wel over hebben, zei hij.

Ik heb nog geen flauw idee wat er uit zal komen, maar we hebben natuurlijk niet voor niets een paar Clavis marketingmannetjes en -vrouwtjes rondlopen in Hasselt en Amsterdam. Als we onze creatieve breinen eens samen laten stormen, dan komt er vast wel weer iets leuks uit.

Spannend!
Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 28 januari 2008

Een verhaal uit de achtertuin

Al een tijdje was ik op zoek naar een onderwerp voor een samenleesboekje (jawel, weer een nieuwe uitdaging - we blijven bezig) voor uitgeverij Delubas.

Een samenleesboek is een boek dat door twee lezers tegelijk gelezen wordt: de tekst is voor de helft in een lager AVI-niveau geschreven, en voor de andere helft in een hoger AVI-niveau. De bedoeling is, dat een gevorderde lezer het samen leest met een beginnende lezer. Maar het is wel een doorlopend verhaal.

Ik zat al een hele tijd mijn hoofd te breken over een geschikt onderwerp. Tot ik opnieuw besefte dat goede ideeën soms gewoon in de achtertuin liggen.

Twee zomers geleden heb ik eigenhandig een babyduifje opgevoed, dat in onze tuin uit het nest was gekukeld. Toen ik hem vond, was het een schattig klein pluizebolletje, dat niet veel meer kon dan piepen en zijn snaveltje wijd opensperren om te eten. Hij groeide als kool, en al gauw stapte hij parmantig rond op ons terras, alle kruimeltjes oppikkend. Hij zat op mijn schouder en volgde me overal, tot het tijd werd om te leren vliegen...

Nog een poos is hij regelmatig teruggekomen. Misschien om bij te tanken (ik had boven op het kippenhok nog altijd een bakje water en voer klaarstaan). Soms zat hij zomaar ineens op de waslijn of op het dak van het tuinhuis. Maar hij werd steeds schichtiger en liet zich niet meer zonder slag of stoot pakken.

Op een dag was hij weg. Voorgoed. Mijn vogeltje was letterlijk het nest uit gevlogen. Ik kan alleen maar hopen dat hij een mooi duivenleven tegemoet is gegaan.

Als dat geen verhaal is...

Reageren op dit bericht? Klik dan op 'reacties' hieronder.

maandag 21 januari 2008

Lente in de herfst

In maart komt mijn nieuwe boek uit: De lentekriebels van Jens en Lin. Een boek met vijftien voorleesverhaaltjes over de lente. De hoofdpersonen, Jens en zijn Chinese buurmeisje Lin, zullen we in het komende jaar vaker tegenkomen: er staan ook nog een winter-, herfst- en zomerboek op stapel.
Uitgeverijen hebben hun materiaal graag lang op voorhand. Zeker als in een boek veel tekeningen moeten komen, zoals bij Jens en Lin, moet de tekst toch zeker een halfjaar voor verschijning klaar zijn. Dus toen de wind buiten de blaadjes van de bomen rukte en de herfstregen op het dak roffelde, zat ik binnen vrolijke lenteverhaaltjes te schrijven over de eerste lammetjes, Moederdag en groenten zaaien. Kwestie van inleven.

Het volgende boek is het winterboek. Ik zal er maar snel aan beginnen. Nu liggen Kerst en Oud en Nieuw nog redelijk vers in het geheugen, en ook het weer werkt voorlopig mee om in de wintersfeer te komen (hoewel, echt koud is het niet...). Stel dat ik te lang wacht. Zit ik weer met hetzelfde probleem. Schrijven over sleetje rijden, terwijl de bomen uitbotten.

Nee nee, deze keer doe ik het goed. Kan ik tenminste naar buiten kijken voor inspiratie!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 7 januari 2008

AVI-gepuzzel

Zo, de cadeaus zijn uitgepakt, de kerstversiering staat weer op zolder en de boom in een emmer op het terras, de oliebollenpan is weer schoongeschuurd en de champagneflessen naar de glascontainer gebracht. Tijd om weer aan de slag te gaan.

En er is genoeg te doen. Gisteren ben ik begonnen aan een serie AVI-3-verhaaltjes. Het is in opdracht van Uitgeverij Abimo, en ik zag er een beetje tegenop, omdat AVI-3 nou niet echt mijn vertrouwde schrijfstijl is. Maar ik heb er onverwacht veel lol in. Het zet je aan het denken over de woorden die je gebruikt. Alleen een- en tweelettergrepige woorden (en dan de tweelettergrepige nog onder voorwaarden.)

Zo wordt een paddenstoel een zwam, een gezicht een snoet, een druppel een spat en de donder een knal. En dan valt AVI-3 nog mee. Binnen hetzelfde project van Abimo worden ook verhaaltjes op AVI-Start niveau geschreven. Met bijna uitsluitend mkm (medeklinker-klinker-medeklinker) woordjes. En dan nog een leuk plotje verzinnen? Ga er maar aan staan. Petje af voor de collega's die zich hieraan gezet hebben!

PET AF: dat kan op AVI-Start wel, denk ik...

En om even in de AVI-1-2-3 sfeer te blijven: EEN GOED JAAR VOOR JOU!
Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.