woensdag 18 juni 2008

Ik worstel en kom boven

De geschiedenisserie van Uitgeverij Delubas waar ik aan meewerk, begint langzaam vorm te krijgen. De prentenboeken en de eerste reeks leesboeken zijn bijna af; zie ook mijn vorige bericht.

Intussen ben ik alweer begonnen met het schrijven van een deeltje voor de tweede reeks, met als onderwerp de watersnood van 1953. Ik dacht dat dat een makkelijke keuze was, omdat ik immers in Zeeland woon en mijn research dus dicht bij huis zou kunnen doen in plaats van naar de andere kant van het land te reizen zoals bij mijn boekje over Deventer (De valse koopman).

Nu, wat dat betreft had ik gelijk - het Watersnoodmuseum is maar een klein uurtje rijden - maar o, o, wat is er al veel over de ramp verschenen! Tientallen boeken voor volwassenen en kinderen hebben de watersnoodramp als onderwerp. En aan die bijna onafzienbare reeks ga ik er nog eentje toevoegen ...

Wat ook tegenviel bij het bedenken van een verhaallijn, was de alomtegenwoordigheid van de ramp. Het is moeilijk om de storm niet de hoofdpersoon van het verhaal te maken. In 'De valse koopman' beleeft Maarten een avontuur tegen de achtergrond van de jaarmarkt in Deventer en de Hanze, maar je kunt die storm van 1953 bezwaarlijk een rol op de 'achtergrond' geven. Verhaalpersonages die door de overstroming getroffen worden beleven nauwelijks een ander verhaal dan proberen die storm te overleven.

Toch heb ik in de getuigenissen van overlevenden genoeg aanknopingspunten gevonden voor een spannend verhaal, hoop ik.


Ik ben dus dapper begonnen met schrijven. En als ik vastloop denk ik maar aan Zeelands wapenspreuk.


Luctor et Emergo.


Hoewel mijn geworstel met verhaallijnen en zinnen natuurlijk op geen enkele manier te vergelijken is met de strijd die de slachtoffers destijds tegen het water moesten voeren.


Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 9 juni 2008

Koopman krijgt gezicht

Vorige week kreeg ik de illustraties binnen voor 'De valse koopman', het boek dat ik geschreven heb voor Uitgeverij Delubas, in de serie historische leesboeken gebaseerd op de Canon van Nederland (zie ook bericht Op pad in een Hanzestad). De boeken hebben wat vertraging opgelopen, maar nu zouden ze dit najaar toch echt moeten verschijnen.

De tekeningen zijn van Peter-Paul Rauwerda, en ik vind ze erg goed bij het verhaal passen. Een van de voorwaarden voor dergelijke leesboeken is dat de tekeningen niet alleen spannend en leuk moeten zijn, maar ook documentair, m.a.w. de lezer moet iets kunnen opsteken over de tijd waarin het boek speelt.

De mooie koppen van Peter-Paul, zoals bijgevoegde voorbeelden van de rijke koopman en zijn dochter en van de rauwe schout, spreken in dat opzicht zeker tot de verbeelding! En dan heb je zijn havengezicht en het duistere steegje nog niet gezien ... maar die blijven nog even een verrassing. Die zie je te zijner tijd vanzelf in het boek!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

dinsdag 3 juni 2008

Weg voorleesexemplaar

Een paar weken geleden was ik in Sint-Denijs-Westrem op basisschool Westerhem voor een lezing in de klassen 2 en 3. Afgelopen zondag was het daar schoolfeest, en ik was, samen met nog enkele andere schrijvers (o.a. Katrien Vanhecke en Evelien De Vlieger) uitgenodigd om plaats te nemen in de 'Boekenstraat'. Die bevond zich boven in het gebouw, wat eigenlijk jammer was, omdat alle andere activiteiten beneden plaatsvonden. Ik had er niks op tegen gehad om tussen de kraampjes op het schoolplein te zitten!

Maar enfin, vele kinderen wisten toch wel de weg naar mijn tafel te vinden, en ook bij het voorleeshalfuurtje was de belangstelling groot. De echte diehards, die bleven hangen na afloop omdat ze zo nieuwsgierig waren hoe het verder zou gaan met Daan en het vergeten graf, mochten mee op de foto.

'Het vergeten graf' verkocht goed, trouwens. Zo goed, dat ik per ongeluk mijn voorleesexemplaar verkocht heb. Ik kwam er pas achter toen ik weer thuis was. Niet dat dat erg is; het boek ziet er uit als nieuw, het is alleen een paar keer gebruikt in een klas om voor te lezen. En op de tweede pagina staat mijn naam. Die staat ook op de eerste pagina, die ik gesigneerd heb met een opdracht voor de koper, maar als hij of zij dus de bladzijde omslaat, zal daar nog een keer mijn naam te zien zijn.

Is dat erg? Ach welnee. Laten we maar zeggen dat degene die dat boek gekocht heeft, een uniek exemplaar in handen heeft ...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.