dinsdag 29 juli 2008

Opkikker

Als het buiten 25 graden is en je zit binnen op je warme zolderkamertje te werken aan een boek over de watersnood van 1953 (met sneeuw, regen, storm en vooral veel overstromingen), dan wil de inspiratie je wel eens in de steek laten. En voor de zoveelste keer vraag ik me af: waarom schrijf ik toch altijd boeken in het verkeerde seizoen?

Alhoewel, watersnood hebben we natuurlijk in de afgelopen weken ook gehad, maar de hoosbuien vielen dan weer net op een andere plaats in het land. Dat vond ik op zich niet zo erg natuurlijk...

Ik moet deze week ook nog de zetproef van de nieuwe Jens en Lin nakijken: de winterpret van Jens en Lin. Het is niet moeilijk te raden in welk seizoen die speelt, zeker? En ik zie de bui al hangen: tegen de tijd dat ik aan weer een nieuwe Jens en Lin kan beginnen, zal het al tegen de herfst draaien. Dat wordt dan het zomerboek van Jens en Lin.

Maar als je dan zo zit te zuchten en uit lamlendigheid de titel van je laatste boek intikt (dat uitkwam in de zomer en speelt in de winter...zie de tekening van Wouter Tulp) op bibliotheek.nl, en je dan déze recensie te lezen krijgt:
De villa in de duinen
Dan is je dag weer helemaal goed en ga je zonder mopperen verder met schrijven!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zaterdag 19 juli 2008

Piko en Frutsel

Een tijdje geleden schreef ik over een samenleesboek dat ik ging schrijven voor Uitgeverij Delubas (zie Een verhaal uit de achtertuin). Dat boek is intussen af, en heeft als onderwerp inderdaad de duivenjonkies gekregen die ik twee jaar geleden in onze tuin vond.

In mijn geval ging het om drie duifjes: eerst één exemplaar, dat door mijn zoon LilJohn gedoopt werd, en toen die uiteindelijk uitvloog vond ik een week later of zo wéér twee zielige kleine duifjes, in een nest in een omgehakte conifeer. Kon ik weer opnieuw beginnen met papjes maken, voeren met een vinger en drinken geven met een spuitflesje. Want je kunt die kleine ukkies toch niet zomaar laten doodgaan? Zeker niet nadat je eerst de boom hebt omgehakt waarin hun nestje zat...

Die twee laatste duifjes noemden wij Pino en Frutsel. Pino is ook uitgevlogen, Frutsel heeft het helaas niet gered.

Mijn boek heet Piko en Frutsel, omdat ik Pino teveel vond doen denken aan een andere vogel (een grote blauwe). De hoofdpersoon in mijn boek heet niet Anneriek (dat zou teveel opvallen...) maar Kasper, die na het kappen van een grote conifeer in opa's tuin een nestje vindt met twee piepkleine duifjes.

Alle voorvallen in het boek zijn (min of meer) echt gebeurd. Toen het verhaal naar de illustrator ging, heb ik er nog aan gedacht om wat foto's mee te sturen van onze duifjes, want wij hadden van al die opvoedperikelen natuurlijk plaatjes geschoten. Uiteindelijk heb ik dat toch niet gedaan, om de illustrator niet te beïnvloeden en om hem helemaal zijn eigen invulling aan het verhaal te laten geven.

Maar wat nou zo leuk is: zijn tekeningen sluiten zó goed aan bij de werkelijkheid, dat je zou denken dat hij wél foto's heeft gezien, of sterker nog, alles van dichtbij heeft meegemaakt. Het was een feest van herkenning toen ik zijn tekeningen te zien kreeg. En niet alleen dat, het zijn nog eens hele leuke tekeningen ook. Zijn duifjes zijn zó lief en zó grappig dat ik telkens in de lach schiet als ik ernaar kijk. Wilbert van der Steen, bedankt voor je inlevingsvermogen en je prachtige tekeningen!













'Piko en Frutsel' komt uit in september.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zaterdag 12 juli 2008

Jeugdsentiment

Schrijvers schrijven niet alleen boeken, ze lezen er ook; tenminste, dat hoop ik. Ik wel, in elk geval. Het liefst historische romans, hoewel dan weer niet van het soort waarin kasteelvrouwen door donkere, heldhaftige hartenbrekers worden ontvoerd (behalve dan Wuthering Heights, maar dat boek is een klasse apart).

Er is wel een tijd geweest dat ik zwaar onder de indruk was van zo'n donkere, heldhaftige hartenbreker. Dat was Don Miguel de Mañara, hoofdpersoon uit het boek 'Don Juan' van Josef Tomán. Ik las het boek toen ik een jaar of vijftien was en werd onmiddellijk meegesleept door de vurige, zeventiende-eeuwse, Spaanse edelman, die voorbestemd was om priester te worden, maar als student de wilde kant van het leven ontdekte en vervolgens het hele land doorkruiste, daarbij een spoor van onteerde vrouwen en gebroken harten achterlatend. Het soort man voor wie vrouwen hun familie verloochenen, hun hele hebben en houden in de steek laten en zelfs zelfmoord plegen. En die man krijgt dan aan het eind van zijn leven spijt en slijt zijn laatste dagen als boeteling en weldoener. Zucht.

Ik heb het boek destijds toen het uit was, onmiddellijk een tweede keer gelezen...

In de bieb of de boekhandel is het boek niet meer te vinden. Daarom tikte ik de titel zomaar eens in op Google. En ja hoor: op verschillende veilingsites was het te koop! En voor € 1,50 kon ik dat boek, waarbij ik als puber wegzwijmelde (o, als Miguel de Mañara mij toch eens tegenkwam, en stel je dan voor dat ik de geliefde was naar wie hij zo wanhopig op zoek was...), toch niet laten liggen?

Ik ben het opnieuw aan het lezen. Gewoon, om te kijken wat er van zo'n boek overblijft als je dertig jaar ouder (en wijzer...) bent. Eigenlijk is Miguel de Mañara een verwend mannetje met teveel hormonen en oncontroleerbare driftbuien. De liefdes zijn wel érg vurig en de vrouwen érg onschuldig, de wandaden érg slecht en de spijt érg heftig.

En toch. Het blijft leuk. Het boek is zeker geen domme kasteelroman. Al was het maar omdat Miguel, ondanks zijn enorme pieken en dalen, overal een geloofwaardig karakter blijft. En omdat de auteur een fantastische kennis aan de dag legt over de maatschappij in het Spanje van die tijd. De 17e-eeuwse godsdienstwaanzin waart als een spook door het hele boek. Maar of ik dat als vijftienjarige ook al opgemerkt had, dat weet ik niet meer. Waarschijnlijk niet...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

woensdag 2 juli 2008

Presentatie aan zee

Vorige week werd in Villa Les Zéphyrs in Westende mijn nieuwe boek 'De villa in de duinen' gepresenteerd, in aanwezigheid van het 5e en 6e leerjaar van basisschool 't Lombartje uit Lombardsijde. De locatie was niet toevallig: vorig jaar heb ik Les Zéphyrs bezocht om meer te weten te komen over het kusttoerisme in de jaren 30 van de vorige eeuw, omdat dat in het verhaal aan bod komt. Op de plaatjes zie je trouwens Villa Les Zéphyrs, en de villa uit het boek zoals illustrator Wouter Tulp hem heeft verbeeld.

In tegenstelling tot de presentatie van 'De lentekriebels van Jens en Lin' had ik er deze keer zelf eens helemaal niks aan georganiseerd. Alles was geregeld door Tanja, de pers- en promotiemevrouw van Clavis in Hasselt.

Voor een controlfreak als ik was dat wel even wennen. Ik ben gewend om dingen te regelen, niet dat er dingen voor me geregeld worden. En als ze voor me geregeld worden, heb ik vaak de neiging om te denken dat ik het zelf net zo goed, of zelfs beter kan.

Maar Tanja had alles prima geregeld. Iedereen was op tijd - behalve ik, want we stonden in de file op de E40 omdat er een vrachtauto was uitgebrand. Er was pers, waaronder Focus TV, die een leuk filmpje gemaakt hebben, er was een speurtocht door de villa voor de kinderen waarbij ze alledrie de tot nu toe verschenen delen van Z.E.S. konden opsporen voor hun school, en er was een drankje achteraf.
Eigenlijk was dat best wel ontspannen, als je zelf nergens op hoeft te letten! En áls je dan zelf niets hoeft te doen, dan word je er blijkbaar ook slordig van: we hadden onze digitale camera vergeten ... dus maar gauw in een winkeltje op de dijk van Westende zo'n leuk, 'ouderwets' wegwerpcameraatje gekocht. Dat intussen nog altijd ligt te wachten op ontwikkeling.
Natuurlijk waren we na de presentatie niet meteen weg uit Westende. Wat dacht je: het was mooi weer, de zee was vlakbij en de dijk lonkte! Samen met mijn schoonouders, die in Westende wonen, hebben we nog lekker nagenoten op een terrasje.

Maar hoezeer dat dagje Westende ook op vakantie leek, nu is het weer werken geblazen. Z.E.S. heet natuurlijk niet voor niets Z.E.S. ! En als deel 4 in het voorjaar moet verschijnen, is het misschien verstandig dat ik binnenkort eens begin met schrijven ...
Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.