maandag 21 december 2009

Smoothie in de sneeuw

Met temperaturen onder nul en een dik pak sneeuw op wegen, bomen en daken kom je misschien niet meteen op het idee om een ijskoude smoothie te maken. Toch stond ik deze week in de keuken te experimenteren met de blender om de juiste mengverhouding te vinden van de ingrediënten van een banaan-kokossmoothie. Ik had er zelfs roomijs voor gekocht, hoewel ik het ijs ook zo van de oprit had kunnen scheppen...:-)

Als je mijn blog vaker leest, dan zou je al kunnen vermoeden waarom ik dat aan het doen was. Had het misschien iets met Jens en Lin te maken?

Inderdaad. Ik heb het zomerboek net af, en heb deze week ook de laatste hand gelegd aan de knutsel- en receptentips die altijd achter in elk deel staan. Die probeer ik (meestal) zelf ook uit. De recepten in elk geval, want als ik ze kan maken, dan kan iedereen het.

En ja, die banaan-kokossmoothie had dan weer alles te maken met een van de verhaaltjes in het zomerboek. Het was wel apart: de smoothie werd niet koud gehouden door het ijs ín het glas, maar door de sneeuw rondom het glas!

Of hij lekker was? Mmh. Kokosmelk als ingrediënt was geen succes. Ik ga het nog eens proberen met gemalen kokos.

En zo wordt een beetje knoeien in de keuken ineens een aspect van boeken schrijven... leuk toch?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 3 december 2009

Genomineerd

Soms tik ik mijn naam in op Google. Gewoon, uit nieuwsgierigheid. Meestal verschijnen dan de bekende websites, zoals mijn eigen site, deze weblog, de websites van mijn uitgevers, van boekhandels of van scholen waar ik geweest ben.

En soms zit er een verrassing tussen. Zo spotte ik vandaag mijn naam op de website Doorgaande Leeslijn van de Drentse bibliotheken. Die organiseren de 'Drentse Kinderjury', compleet met genomineerde boeken, lespakketten, leesrondes, besprekingen en een officiële stemming. Ik las het lijstje met genomineerde boeken en vond daar... 'Een geheim achter glas'!

Het schijnt dat er vorig jaar zo'n tweeduizend kinderen gestemd hebben voor de Drentse Kinderjury. Leuk om te weten dat zo veel kinderen je boek dan toch in ieder geval gelezen hebben!

Nou maar hopen dat ze het ook nog het leukste vinden...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

dinsdag 17 november 2009

Diefstal

Als je op de Antwerpse Boekenbeurs een boek koopt, plakt de kassamedewerker van de uitgeverij er een sticker op als bewijs van betaling. Bij de uitgang worden steekproeven gehouden: een ongestickerd boek wordt als niet-betaald beschouwd en moet onherroepelijk ingeleverd worden.

Ondanks deze voorzorgsmaatregelen verdwijnen er elk jaar boeken van de beurs. Mijn uitgever, Clavis, schat dat elk jaar in de twaalf beursdagen in totaal zo'n tweehonderd boeken onbetaald van de stand verdwijnen. Tweehonderd! Van één stand! Wat moet de oogst van al die tientallen stands bij elkaar dan zijn?

Eén van de laatste dagen van de beurs kwam mijn uitgever naar me toe met de mededeling dat Security de dag ervoor een niet-betaald boek van mij, dat onderschept was bij een tassencontrole, had teruggebracht.

Hoe moest ik dat nu opvatten?

A. Iemand vond mijn boek niet de moeite waard om te betalen?
of
B. Iemand vond mijn boek zó de moeite waard dat hij het risico wilde lopen betrapt te worden?

Het kan natuurlijk ook aan de titel gelegen hebben...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 12 november 2009

Waar is de kassa?

Het jaarlijkse megaspektakel dat Antwerpse Boekenbeurs heet, is weer voorbij. Twaalf dagen lang lagen er weer duizenden boeken in de vier enorme hallen, waren er volop lezingen, workshops en voorstellingen, en waren er elke dag meer dan honderd auteurs aanwezig.

Die enorme aantallen zorgden ervoor dat heel veel auteurs een groot deel van hun signeersessies zaten te niksen. Zelfs kleppers als Pieter Aspe of Marc de Bel zaten soms maar wat voor zich uit te kijken. Degene die het op de hele beurs nog het drukst had, was niet eens een echte schrijver: ene Piet Huysentruyt, tv-kok die zijn naam aan een aantal kookboeken heeft geleend. Ook de langste man ter wereld trok lange rijen. Hij signeerde het Guinness Book of Records op de bladzijde waar zijn foto stond!

Bij Geronimo Stilton was het ook druk. Een muis! Maar goed, zijn hoofdbezigheid is tenminste nog schrijven.

En wat doen wij, het gewone auteursvolk? Wij kletsen wat bij, kijken naar voorbijschuivende mensenmassa's en eten minimarsen. Af en toe signeren wij een boek. Heel soms hebben wij zelfs een kleine rij (zie foto). Vaak krijgen wij vragen. Maar niet over onze boeken. Nee, wat mensen vragen is:

'Waar is de kassa?'
'Is dit zaal drie?'
'Waar kan ik iets eten?'
'Kan ik ook bij u betalen?'
'Is hier een toilet?'
'Waar liggen de boeken van .... ? (eender wie, behalve van jou zelf...)

Wij blijven vriendelijk en helpen de mensen op weg voor zover we dat kunnen, ook al hebben we weleens de neiging om de zoveelste Geronimo Stilton-fan de verkeerde kant op te sturen. Pas als we het echt niet weten, wijzen wij de mensen erop dat ze het beter aan een standmedewerker kunnen vragen in plaats van aan een auteur.

Maar soms werkt het wel een beetje op onze zenuwen: tenslotte zitten we niet aan de kassa maar aan een auteurstafel, staat er een duidelijk naambordje bij elk van ons en ligt er een stapel boeken met onze naam erop voor onze neus.

Ach, misschien moeten we de volgende keer gewoon allemaal een muizenpak aantrekken...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

dinsdag 3 november 2009

Konijnen

Onlangs werd in het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk mijn boek 'Drijven op een dak' officieel gepresenteerd. 's Morgens was groep 7 van basisschool 't Kofschip uit Zierikzee erbij, 's middags deden we dezelfde sessie nog eens over met groep 7 van basisschool 't Stoofje uit Ouwerkerk.

Ik las natuurlijk voor uit het boek. Een heftig hoofdstuk, waarin Hanneke haar broertje Teeuw uit het oog verliest. Na afloop was iedereen er stil van.

Daarna vertelde de directeur van het Watersnoodmuseum hoe hij als jongetje van negen jaar de ramp meemaakte. Tot het water kwam, leefde hij gelukkig op de boerderij van zijn ouders, waar hij als hobby zo'n vijftig konijnen hield. De gebeurtenissen in de rampnacht zetten zijn leven, zoals dat van talloze anderen, volledig op zijn kop.

Na zijn verhaal mochten de kinderen vragen stellen. Met een benepen stemmetje, alsof hij het antwoord al vermoedde, vroeg een jongen: 'En hoe is het met uw konijnen afgelopen?'

'Tja,' zei de directeur, 'die zijn allemaal verdronken.'

En daar werden ze pas echt stil van.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zondag 1 november 2009

Op tv

De presentatie van 'Drijven op een dak' in het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk is niet ongemerkt voorbijgegaan. Maximaal TV en Omroep Zeeland maakten er televisieopnames.

Nieuwsgierig?

Klik op Maximaal TV en selecteer de uitzending van 'Vandaag' op 22 oktober 2009.

Klik op Omroep Zeeland, selecteer 'Uitzending gemist', en kies bij 'Zeeland Nu tv' 23 oktober 2009.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 30 oktober 2009

Vloerbedekking

In de Kinderboekenweek was ik te gast bij boekhandel De Drvkkery in Middelburg. Ze hadden daar net een verbouwing achter de rug, waarbij een aparte hoek was ingericht om groepen te ontvangen.

De splinternieuwe lezingenhoek was voorzien van prachtige vloerbedekking, donkerblauw tegen het zwart aan. Toen ik aankondigde dat we - in het kader van het kinderboekenweekthema 'Eten en snoepen' - tiramisu gingen eten, leverde dat angstige blikken op van de medewerkers: alsjeblieft niet knoeien op de vloerbedekking!

Toen we gingen eten, sleepten de kinderen hun stoelen dan ook maar naar de veilige, vloerbedekkingloze zone. Alles verliep gelukkig probleemloos.

Een paar dagen daarna was het Schrijversmarkt in De Drvkkery, en ook daar was ik weer van de partij. De tafels voor de schrijvers waren opgesteld in de nieuwe lezingenhoek, en zoals altijd werden wij tegen het einde van de markt voorzien van een drankje.

Toen Aagje, de immer bezige pr-mevrouw van De Drvkkery, naderde met een dienblad met koffie, witte wijn en sinaasappelsap, draaide een meneer die voor mijn tafel stond zich abrupt om en knalde met zijn elleboog tegen Aagjes dienblad.

Het glas witte wijn stootte kapot tegen een pilaar, het koffiekopje viel om en het sinaasappelsap gutste uit het glas. En dat alles viel... tot op één millimeter vóór de splinternieuwe vloerbedekking. Nog nét op de gladde, makkelijk dweilbare vloer.

Het geluk was met Aagje. Maar ik ben toch benieuwd hoe lang die vloerbedekking mooi blijft...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

woensdag 21 oktober 2009

Een konijn dat blijft

Jaren geleden schreef ik voor de kinderpagina van de Vlaamse krant 'Het Laatste Nieuws' elke week een verhaaltje over het konijn Woepie. Woepie was geen gewoon konijn. Hij was blauw (huiskleur van de krant), hij liep rechtop en hij gedroeg zich als een ondeugend jongetje van een jaar of acht.

Elke week beleefde hij een avontuur in de krant. Er kwamen Woepieknuffels, Woepieheuptasjes, Woepiehorloges, Woepieschooletuis. En toen, na zes jaar, trok de krant de stekker eruit. Ze hadden Samson en Gert ontdekt, en er kwam vanaf toen een Samsonpagina die geheel werd uitbesteed aan de makers van Samson.

Ze bleven zitten met een berg Woepiespullen, en zo kon het gebeuren dat ik zomaar een hele zak vol pluchen Woepies in de schoot geworpen kreeg. Enkele jaren later, na de publicatie van mijn eerste boek, begon ik af en toe scholen en bibliotheken te bezoeken. Als herinnering aan mijn bezoek liet ik dan vaak zo'n pluchen konijntje achter.

Zo ook in de bibliotheek van Philippine, waar ik in december 2005 te gast was. Tijdens de Kinderboekenweek dit jaar was ik er weer, en wie hing daar nog altijd aan zijn zuignapje tegen het raam? Precies... Woepie!

De huidige bibliotheekmedewerkster en de kinderen van de brede school hadden geen idee meer van de herkomst van dat blauwe konijntje. Hij hing er nu eenmaal, daar hadden ze zich nog nooit vragen bij gesteld. Sinds kort weten ze dus weer dat hij Woepie heet.

Ik ben benieuwd of er nog plaatsen zijn waar hij zo lang heeft standgehouden. Er komen er in elk geval geen meer bij, want mijn zak Woepies is allang leeg. Ik heb er nog een paar, maar die houd ik zelf. Als aandenken. Schrijven over Woepie was tenslotte min of meer het begin van mijn schrijversbestaan...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 16 oktober 2009

Drie keer tiramisu

'Aan tafel: eten en snoepen in kinderboeken' is het thema van de Kinderboekenweek dit jaar. Daar wisten de groepen 7 en 8 van de basisscholen De Werf en De Stelle uit Philippine wel raad mee.

In drie groepen gingen ze aan de slag. De ene groep ging Italiaans koken, een andere groep ging menukaarten maken voor Restaurant Paganini, en een derde groep kwam bij mij op bezoek in de bibliotheek. Na een uurtje wisselden ze van activiteit, tot ze alles gedaan hadden.

Restaurant Paganini is het restaurant van Gina's vader uit mijn serie Z.E.S. En daar serveren ze - uiteraard - Italiaanse keuken. Dus toen ik ze van alles verteld had over inspiratie, schrijven en herschrijven, nalezen en illustraties, was het tijd voor een echt Italiaans dessertje: tiramisu!

De tiramisu had ik zelf bij me, de bordjes waren van de school. We hadden er net genoeg voor één groep. Dus stonden de bibliotheekmedewerkster en ik in de pauzes tussen de groepen door snel even in het keukentje af te wassen. Tja, je moet er wat voor over hebben!

Ik heb trouwens maar met één groep echt meegegeten. Drie stukken tiramisu na elkaar, dat is zelfs voor mij teveel van het goede...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

woensdag 14 oktober 2009

Kom naar de Schrijversmarkt!

Het is Kinderboekenweek, en dus is er weer de traditionele Zeeuwse Schrijversmarkt in De Drvkkery in Middelburg! Dit jaar op zaterdag 17 oktober van 14 tot 16 uur.

Ik ben er ook, met mijn nieuwste boeken Een geheim achter glas, Drijven op een dak en De herfstkuren van Jens en Lin natuurlijk, en... met een vuurtoren vol snoep en Chinese eetstokjes, want het thema is niet voor niks 'Aan tafel: eten en snoepen in kinderboeken!'

Dus: neem alvast een kijkje op de website van De Drvkkery en kom zaterdag gezellig naar Middelburg!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 8 oktober 2009

Pompoenen

Ik heb 'De herfstkuren van Jens en Lin' in het verkeerde seizoen geschreven, namelijk in de lente. Precies zoals ik nu, aan het begin van de herfst, begonnen ben met verhaaltjes te schrijven voor het zomerboek. Zo gaat dat nu eenmaal met de boeken van Jens en Lin.

Vorig jaar had ik me echter al voorgenomen om in het herfstboek een pompoenverhaal en een pompoenrecept op te nemen. Ergens in november heb ik toen pompoenen gekocht, er soep van gemaakt en het recept opgeschreven, zodat ik het in de lente in het manuscript kon zetten en zodat het dit jaar in de herfst in het boek kon verschijnen (duidelijk, toch?).

In die pompoenen zaten pitten, en die heb ik bewaard. In de vroege lente van dit jaar heb ik ze in potjes gestopt, in de late lente heb ik de plantjes in de tuin gezet en zie, nu het weer herfst is, zijn er zowaar een paar pompoenen aan gegroeid. Niet zulke kanjers als die van buurman Zeerover in het verhaal - sommige zijn niet groter dan een appeltje - maar toch. Nou maar hopen dat ze ook nog lekker zijn. Zo niet, dan zit daar misschien weer een nieuw verhaal in...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 5 oktober 2009

Weer een!

En ze blijven maar komen, die nieuwe titels; je kunt merken dat de uitgevers hun najaarsaanbiedingen aan het uitleveren zijn!

Voor Uitgeverij Abimo schreef ik in de reeks Spik & Spek opnieuw een boekje, ditmaal op niveau Avi E4 (oud Avi 5), en dat is óók deze week verschenen. Zo kwam het dat de postbode binnen tien dagen drie keer aan de deur stond met een pakketje auteursexemplaren. Hij zal zich wel afvragen wat ik allemaal besteld heb; het zijn tenslotte telkens dozen van een redelijke afmeting...

Het leuke van zo'n pakket is altijd de spanning voor je het pakket opendoet. Hoe zal het boek eruitzien? Je hebt het dan wel al tig keer als pdf op je scherm voorbij zien komen, maar écht is toch anders. En dat moment, dat je het boek eindelijk uit die doos kunt pakken, blíjft speciaal. Ook al is het intussen je drieëntwintigste titel!
Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 1 oktober 2009

Nu is het echt herfst

De herfst is nu echt begonnen, want... 'De herfstkuren van Jens en Lin' is verschenen! Gisteren kreeg ik mijn auteursexemplaren met de post. Het kan niet op, vorige week 'Drijven op een dak' en deze week dus weer een nieuw boek.

Allemaal dus naar de (web)boekhandel voor vijftien nieuwe, grappige, ondeugende en vooral herfstige verhaaltjes over Jens en Lin.
Ze bewonderen een spin, verrassen een grieperige buurman Zeerover, plukken bramen in het bos, harken bladeren in de tuin, gaan naar een pompoenenwedstrijd en maken op school een heel speciale herfstkijkdoos. Inclusief recept voor pompoensoep en appelmoes en nog wat leuke herfstknutseltips.

Sanne te Loo maakte er weer prachtige, vertederende illustraties bij.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 25 september 2009

Plannen

De presentatie van 'Een geheim achter glas' is inmiddels weer even achter de rug. Het was prachtig weer, zelfs zo mooi dat ik buiten kon signeren. Nou ja, binnen in 'La vie en rose' was er ook weinig plaats voor, want het is een winkeltje dat propvol leuke tweedehands spulletjes en kunstwerken staat. En dan moest daar ook nog een tafel met boeken staan voor de Brunaman die de verkoop deed!


Het was, zoals altijd, gezellig. Maar er staat inmiddels alweer een nieuwe presentatie op de planning: 'Drijven op een dak' is net uit, mijn boek over de watersnoodramp van 1953. Ik ben in gesprek met het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk; daar ga je zeker binnenkort nog meer van horen!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 14 augustus 2009

Vlaams/Nederlands

Ook Spik en Spek zijn weer van de partij dit najaar! Vorig jaar verschenen bij Uitgeverij Abimo al drie leesboxen (elk 6 boekjes op resp. AVI-niveau's Start, M3 en E3) met verhaaltjes over de ondernemende rat en muis, en dit jaar komt daar een leesbox bij (met drie boekjes op AVI-niveau M4 en drie op E4).

Vorig jaar schreef ik drie boekjes op niveau AVI E3, en nu mocht ik weer iets moeilijkere woorden en langere zinnen gebruiken in mijn boekje op AVI M4: 'Spik wil weg'.

Spik heeft genoeg van het gezeur van haar moeder ('veeg je voeten, eet je bord leeg, ruim je kamer op, maak je niet vies'...) en besluit weg te lopen. Spek wil haar niet alleen laten gaan, en gaat dus maar mee. Maar of dat nou de oplossing is...

De andere verhalen in de nieuwe box werden geschreven door Marja Mulder, Marijke Bouwhuis en Anne Wyckmans. Het is grappig dat, voor een Vlaams project, met door een Vlaamse auteur bedachte figuurtjes (Spik & Spek komen uit de koker van Marc de Bel), drie van de vier auteurs Nederlands zijn!

Dat leverde wel eens interessante discussies op over het taalgebruik. Er kwamen typisch Nederlandse uitdrukkingen in voor als 'ik schrik me een hoedje' en 'ik zit hier in mijn uppie', die de Vlaamse redacteur soms wel de wenkbrauwen deden fronsen. Maar uiteindelijk is er een voor alle partijen 'neutrale' tekst uitgekomen, waarbij hopelijk zowel de Nederlandse als de Vlaamse lezers zich op hun gemak zullen voelen!

Nou ja, de illustratrice, Frieda Van Raevels, is dan weer wel een Vlaamse. En zij heeft natuurlijk ook een heel groot aandeel in de boekjes!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 7 augustus 2009

Nummer 21

Ja, je zou het bijna niet geloven, maar 'Een geheim achter glas' is mijn twintigste boek (Mijn Vlaams Filmpje 'Het verborgen level' meegerekend).

Maar nummer 20 wordt al op de hielen gezeten door nummer 21, dat in september zal verschijnen: 'Drijven op een dak', uit de serie 'Terugblikken' van Uitgeverij Delubas. 'Terugblikken' is een serie gebaseerd op de canon van de Nederlandse geschiedenis, en 'Drijven op een dak' gaat over - de titel zegt het eigenlijk al - de watersnoodramp van 1953.

Hanneke en Bram verliezen hun families uit het oog tijdens de stormvloed en worden naar het veilige Rotterdam gestuurd. Maar ze gaan ervandoor, want ze willen op het overstroomde eiland blijven om hun familie te zoeken.

Mariëlla van de Beek maakte er de illustraties bij.
Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 31 juli 2009

Vakantie-activiteit

Niks te doen in de vakantie? Ha, dan weet ik nog wel wat!

Binnenkort wordt 'Een geheim achter glas' gepresenteerd, en dat gaan we doen in Hulster Kunstkwartier. Het verhaal gaat tenslotte over een kunstwerk!

Op 16 augustus om 14 uur is iedereen welkom in La Vie en Rose, één van de vier kunsthuizen in het Kunstkwartier. Van daaruit kun je een kleine kunstwandeling maken naar alle panden. We hebben er een speurtocht in verwerkt, zodat je ook nog kans maakt om een gesigneerd exemplaar van 'Een geheim achter glas' te winnen.

Dus: allen naar Hulst op 16 augustus. La Vie en Rose is gevestigd in de Lange Nieuwstraat 22 (direct achter de basiliek).
Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 24 juli 2009

Digitaal verhaal


Steeds vaker kom ik in klassen waar een digitaal schoolbord hangt. Een fantastische uitvinding, want iedereen in de klas kan elke afbeelding goed zien en je hoeft niks meer rond te laten gaan, behalve dan als de zon recht op het bord schijnt en er geen verduisteringsmogelijkheden zijn - dat heb ik al meegemaakt.

Toch neem ik altijd ook 'tastbaar' materiaal mee. Prints, boeken, foto's... Je weet immers maar nooit of het bord het net de vorige dag begeven heeft. Of dat de computer het niet doet. Ook dat heb ik al meegemaakt.

En soms, ach, soms zie ik daar zo'n prachtig bord hangen en heb ik een usb-stick klaar in mijn tas die ik zó in de klascomputer kan inpluggen. Maar dan zie ik daar ook een stoel klaarstaan voor het bord, en de stoelen van de kinderen in een knusse kring eromheen... dan ga ik echt niet met dat digitale bord aan de slag. Dan kletsen we gezellig over boeken in een besloten kringetje.

En dan blijkt nog vaak dat de 'digikids' van tegenwoordig dat kletsen in een kringetje minstens zo leuk vinden als een indrukwekkende Powerpoint-presentatie. Zo zei een meisje onlangs tegen me: 'Ik had nog uren kunnen doorkletsen, het was zó gezellig!'

En daar doe je het toch voor?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 17 juli 2009

Leeg

Een van de angsten van een schrijver: je bent op weg naar een klassenbezoek, en bij aankomst bij de school kom je erachter dat je je koffer met boeken en alle andere spullen vergeten bent...

Ik had niet gedacht dat mij dat ooit zou overkomen. Maar vorige week bleek maar weer eens dat je nooit iets als vanzelfsprekend moet aannemen. Op dinsdag 7 juli werd ik om 9 uur 's morgens verwacht in groep 7 van de islamitische basisschool Salah Eddin El Ayyoubi in Helmond. Op maandag had ik al een aantal scholen in Helmond bezocht, en ik was die nacht blijven slapen in mijn ouderlijk huis in Milheeze, een kilometer of tien van Helmond. Lekker makkelijk.

Ik reed welgezind onder een lekker ochtendzonnetje naar Helmond, parkeerde de auto en opende de kofferbak.

LEEG!!

Mijn eerste gedachte was: 'Iemand heeft mijn koffer gepikt!'... om dan te beseffen dat het ding nog in de achterbouw van mijn ouderlijk huis moest staan...

Ik de school binnengerend, de eerste de beste leerkracht die ik tegenkwam gewaarschuwd, terug de auto in, alle snelheidsrecords tussen Helmond en Milheeze v.v. gebroken... en zo kwam ik maar twintig minuten te laat in groep 7 aan. Die zaten natuurlijk allemaal te gniffelen.

Stel je voor dat ik die ochtend uit Zeeuws-Vlaanderen was gekomen...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 13 juli 2009

Klassenfoto

Tijdens een van mijn Helmondse klassenbezoeken in juni riep de leerkracht een leerling naar voren. 'Zij wil je iets laten zien', was zijn raadselachtige mededeling.

Het meisje hield een printje van een klassenfoto in haar hand, met daarop... klas 1A van het Sint-Willibrordgymnasium in Deurne, schooljaar 1976-1977. De klassenfoto van mijn brugklas...

Verbaasd keek ik haar aan. Hoe kwam zij daar nou aan? En had ze mij op die foto herkend dan?

Het mysterie was snel opgelost. De leerling begon te lachen en wees trots op het meisje naast mij op de foto. 'Dat is mijn moeder', zei ze. 'Ik moest u de groeten doen.'

Wie zei er ook alweer dat de wereld klein is?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 10 juli 2009

Z.E.S. deel 4 is er!

Allemaal naar de (web)winkel, want de nieuwe Z.E.S. is er! Vanaf deze week kan 'Een geheim achter glas' besteld/gekocht worden. De tekeningen zijn natuurlijk weer van Wouter Tulp.

Na de vakantie ga ik eens nadenken over deel 5. Ik heb namelijk nog geen idee waarover die moet gaan...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

dinsdag 23 juni 2009

Helmond

Onlangs was ik te gast op een aantal basisscholen in het Helmondse. In mijn jeugd betekende Helmond 'de stad'. Helmond was net te ver om te fietsen: je ging er met de auto of met de bus naartoe. In Helmond ging je twee keer per jaar nieuwe kleren kopen en twee keer per jaar naar de tandarts. Je ging er met school op zwemles, in de zomer naar het openluchtzwembad en in de winter was er tennistraining in de sporthal. Op de hoek van de winkelstraat was een automatiek waar je na afloop van een dagje winkelen een kroketje uit de muur mocht trekken.

Van het dorp waar ik woonde naar Helmond liep één rechte weg. Je kwam vanzelf in de stad, en op een gegeven moment mocht ik dan ook alleen met de bus. Het centrum was immers niet zo groot, en na een tijdje had je wel door hoe je van de ene plek naar de andere moest gaan. Helmond was vertrouwd, Helmond was bekend.

Toen ik voor mijn eerste schoolbezoek vanuit mijn ouderlijk huis naar Helmond ging, reed ik ineens over onbekende rotondes, onder nieuwe bruggen en door vreemde bochten, en plots bevond ik mij in een hele nieuwe woonwijk die uit de grond gestampt was op een plek waar vroeger alleen maar bos was. Pas toen ik in het centrum kwam, herkende ik een paar straatnamen. Die straten waren dan weer smaller en kleiner dan ik dacht. Of leken ze vroeger gewoon veel indrukwekkender in de ogen van een dorpsmeisje? Ik kwam langs (voor mij) nieuwe winkelcentra, flatgebouwen, bedrijven... als je me er geblinddoekt neergezet had, zou ik niet geweten hebben dat ik in Helmond was.

Nooit gedacht dat ik in hartje Helmond ooit mijn weg nog eens zou moeten zoeken met een TomTom...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 12 juni 2009

Wethouder

Onlangs gaf ik een lezing voor een vereniging die zich ten doel stelt om de taal en cultuur van de Nederlanden te bevorderen en uit te stralen. Heel wat anders dan de gemiddelde groep 7, dus.

Maar goed, ik schrijf nu eenmaal kinderboeken, en als ik een lezing geef, gaat het dus daarover. De kunst is om een uitgangspunt te kiezen dat het doelpubliek interessant vindt.

In dit geval was een onderdeel van mijn lezing de ontstaansgeschiedenis van het boek 'De man in de modder'. Dit boek speelt in een vestingstad waar baggerwerken uitgevoerd worden, die ertoe leiden dat een oude geschiedenis uit de Tweede Wereldoorlog weer opgerakeld wordt.

Het idee voor het boek kreeg ik toen er een aantal jaren geleden in de vestingstad waar ik woon inderdaad baggerwerken in de vestinggracht werden uitgevoerd ter sanering van de vervuilde bodem.

Bij die baggerwerken kwam munitie uit de Tweede Wereldoorlog naar boven, waardoor het hele project veel vertraging opliep en de kosten het geplande budget ruimschoots overschreden.

Ik heb op mijn lezingen meestal een aantal boeken bij me, voor het geval er geïnteresseerden zijn die er een willen kopen en laten signeren. Van het boek 'De man in de modder' had ik op deze avond één exemplaar ter beschikking.

Dat exemplaar werd onmiddellijk in beslag genomen door een man die de lezing met buitengewone belangstelling had gevolgd. Toen ik het boek voor zijn kleindochter signeerde, vertrouwde hij me toe: 'Grijze haren kreeg ik van die baggerwerken. Ik was namelijk de verantwoordelijke wethouder, weet u...'

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

dinsdag 9 juni 2009

Herfstkuren

Intussen is ook het manuscript van 'De herfstkuren van Jens en Lin' af. Sanne te Loo heeft er weer ongelooflijk grappige, leuke, lieve tekeningen bij gemaakt.

Hier alvast een voorproefje in schets, bij het verhaaltje 'Heksentanden'. Lin heeft een losse tand en dat vindt ze helemaal niet leuk. Maar het komt wel goed uit met Halloween.

Verder maken Jens en Lin in het boek, dat (uiteraard) in het najaar zal verschijnen, kennis met Jasmijn, de voortvarende zus van buurman Zeerover. De buurman zelf wordt geveld door griep, Jens en Lin beginnen een appelmoeswinkeltje, ze bedenken een bijzondere traktatie voor de kippen op dierendag en ze gaan samen met opa Fried bloembollen planten. En waar zijn toch de Chinese paddenstoelen van meneer Wu gebleven?

Kortom: het worden opnieuw vijftien vrolijke verhaaltjes, met achterin vijf doetips, o.a. om pompoensoep te maken en een herfstkijkdoos te knutselen.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zaterdag 6 juni 2009

Grote letters

Een poosje geleden hield ik een praatje voor een publiek dat voornamelijk uit ouderen bestond.

Ik vertelde over de Samenleesboeken van Educatieve Uitgeverij Delubas, in welke reeks van mij 'Piko en Frutsel' al verschenen is, en 'De bus is de weg kwijt' dit jaar zal verschijnen.

In de Samenleesboeken staat de tekst afwisselend in grote en kleine letters. De zinnen in grote letters zijn op een lager AVI-niveau dan de zinnen in kleine letters. Zo kunnen een beginnende en een gevorderde lezer samen een boek lezen: de beginner de grote letters, de gevorderde de kleine.

Ik liet enkele bladzijden van 'Piko en Frutsel' zien en vertelde erbij dat het zo leuk was om dit boek bijvoorbeeld als grootouder samen met je kleinkind te lezen.

Voor ik kon uitleggen wat de grote en de kleine druk betekenden, knikte een van de opa's uit het publiek enthousiast en riep:

'Ik snap het al, die grote letters zijn natuurlijk voor de ouderen!'

Tja, zo kun je het ook bekijken, natuurlijk...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

woensdag 3 juni 2009

De nieuwe Z.E.S.!

Met al die lezingen, optredens en presentaties zou je bijna vergeten dat er af en toe ook nog een boek moet verschijnen... maar het komt eraan: Deel 4 van Z.E.S.: Een geheim achter glas!


De hoofdpersoon in dit verhaal is Lars. Hij geeft een slaapfeestje voor zijn verjaardag in een van de huisjes op het vakantiepark van zijn ouders. Midden in de nacht wordt er ingebroken in het huisje naast dat van Lars en zijn vrienden. Dat is het begin van een spannend avontuur waarin alles lijkt te draaien om een zeventiende-eeuwse tekening, met een rol voor een opa die het allemaal niet meer zo goed weet, een eigenaardige blonde vrouw en een geheimzinnige man met de naam Marnix...

Verwachte verschijningsdatum: eind juni/begin juli. De tekeningen zijn weer van Wouter Tulp.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zondag 31 mei 2009

Finale van een uniek project

De verhalenwedstrijd van de Stichting Johan Hendrik van Dale is inmiddels afgelopen. In het Ledeltheater in Oostburg vond de prijsuitreiking plaats, en die mocht ik doen, als bedenker van de inleiding van het verhaal dat de kinderen moesten afmaken.

Het verhaal moest gaan over Jantje van Sluis. Tijdens het lezen van de inzendingen kwamen we van alles tegen: Jantje als superheld, Jantje in de Tweede Wereldoorlog, Jantje in een Star Warsdecor, dappere Jantjes, bange Jantjes, luie Jantjes en Jantjes in het jaar 2500. Hoewel ook veel kinderen het klassieke Jantje van Sluisverhaal vertelden, waren er ook een boel bij die hun fantasie de vrije loop hadden gelaten.

Het theater zat vol met bijna 200 kinderen uit groep 6, 7 en 8 en ze lieten geweldig van zich horen. Winnende klasgenoten werden luidkeels geprezen, en werden begeleid door gejuich, applaus en donderend voetengestamp terwijl ze een beetje verlegen, maar ook reuzetrots het podium beklommen. En wat nog mooier was: tijdens het voorlezen van de winnende verhalen was het muisstil in de zaal.

Na de prijsuitreiking genoten we van de fantastische toneelvoorstelling 'Drempelen' van Theatergezelschap Beumer & Drost. Absurd, zonder echt verhaal, maar ongelooflijk grappig!

Het is bewonderenswaardig wat de Stichting J.H. van Dale voor de scholen in Sluis gedaan heeft. De Stichting heeft alles gefinancierd: mijn klassenbezoeken, de boekjes 'Op zoek naar Johan Hendrik', de verhalenwedstrijd, de theatervoorstelling... alles met maar één doel voor ogen: leesbevordering. Kinderen overtuigen dat lezen en schrijven leuk is!

De scholen in Sluis kregen dit omvangrijke project in de schoot geworpen. Ze hoefden er niets voor te doen, niets voor te betalen. Zelfs het vervoer naar het theater was geregeld.

Uiteindelijk hebben zeven scholen meegedaan. Ik vraag me serieus af wat de overige scholen in de gemeente Sluis bezield heeft om dit unieke project aan zich voorbij te laten gaan.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 28 mei 2009

Herinneringen ophalen

In het algemeen worden mijn boeken gelezen door kinderen op de basisschool. Uitzonderingen zijn 'Een huis vol geheimen', 'Tante Ada's erfenis' en 'De man in de modder', die ook in de eerste jaren van het voortgezet onderwijs nog lezers vinden. Dat was een van de redenen waarom ik uitgenodigd werd door het Sint-Willibrord Gymnasium in Deurne om in de brugklas over die boeken te komen vertellen.

Een andere reden, en misschien nog wel belangrijker, was, dat ik zelf op die school heb gezeten. En ja hoor, na de voorbereide vragen over schrijven en boeken, kwamen de vragen die voor de huidige brugklassers minstens zo interessant waren:

Zijn er nog leraren op school die u vroeger ook heeft gehad?
Wie vond u leuk en wie niet en waarom?

Er liepen inderdaad nog leraren rond die ik vroeger ook had gehad. Toendertijd waren het de onstuimige jonge honden die het establishment op zijn kop zetten (eind jaren 70/begin jaren 80), tegenwoordig vormen zij de gevestigde orde; grijzer, kaler, dikker... de waardigheid en berusting uitstralend van jarenlange leservaring.

Het was een vreemde gewaarwording om een leraar de hand te schudden die mij wel herkende, maar ik hem niet... Het bleek mijn oude wiskundeleraar te zijn, toen een jonge, chaotische vent met slordige rode krullen en dito baard, corduroy broek en sandalen, nu een bedaagde, kalende heer op leeftijd met bril en gladde kin.

Hij moet intussen duizenden leerlingen hebben zien passeren. Ik vraag me af hoe het komt dat hij zich mij zo snel herinnerde... Misschien omdat ik tot zijn frustratie met meer geluk dan wijsheid voor mijn examen wiskunde slaagde? Ik haalde het namelijk pas nadat de correctienorm landelijk was bijgesteld...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 25 mei 2009

Dansen in de klas

Deze maand was ik op bezoek bij de Vrije Lagere School in Lede, waar ik gevraagd was om een workshop 'Straatliedjes' te geven aan drie klassen van het vierde leerjaar. 'Straatliedjes' is een programma dat is opgebouwd rond mijn boek 'Een huis vol geheimen', waarin een van de personages, Geerten, aan de kost komt als straatzanger.

Een van de onderdelen is, dat de kinderen zelf een straatliedje schrijven - een spotlied, drinklied, sensatielied of een ander soort lied waarover ze van te voren uitleg hebben gekregen. En de afsluiting bestaat uit het luisteren naar (en meezingen met) een oud lied in een modern jasje, m.a.w. ontdekken hoe moderne muziekgezelschappen de oude traditionele liedjes nieuw leven inblazen met behulp van niet alleen de oude instrumenten zoals de draailier, maar ook met elektrische gitaren en drums.

De kids waren zó enthousiast, dat ze vroegen of ze op de muziek mochten dansen. Geen probleem, de workshop was toch afgelopen en een beetje chaos in de klas is altijd gezellig...

Een van de leerkrachten zei dat er op het wijsje ook een volksdansje bestond. De kinderen werden in paren verdeeld en de leerkracht gaf instructies vanaf de kant. Op mijn vraag waarom ze het niet even voordeed, omdat dat voor de kinderen duidelijker zou zijn, was het antwoord: 'ik heb geen partner'. Maar dat was zo geregeld... voor ik het wist was ik met de juf van klas 4 aan het rondhuppelen! En de foto's zijn gemaakt door een meester die niet wilde meedansen...

Dat is een van de leuke dingen van klassenbezoeken: je weet nooit hoe het loopt! Op de website van de school staan nog meer foto's van mijn bezoek.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 22 mei 2009

De echte vuurdraak


Het was een speciaal gevoel, om in het Spoorwegmuseum in Utrecht te mogen voorlezen uit mijn boek 'De vuurdraak', dat gaat over de allereerste trein die in Nederland reed, in september 1839. Die trein werd getrokken door een stoomlocomotief met de naam 'Arend' en vertrok vanaf het Amsterdamse station 'Eenhonderd Roe' naar Haarlem.

De presentatie van het boek vond plaats in Wereld 1 van het Spoorwegmuseum, waar zowel een nagebouwde 'Arend' als een nagebouwd 'Eenhonderd Roe' staan. Het was letterlijk alsof de plaatjes uit het boek tot leven kwamen!

Na de presentatie was er een workshop tekenen met ivan & ilia, de illustratoren van 'De vuurdraak'. Kinderen leerden hoe ze een locomotief moesten tekenen en mochten uitknipkleurplaten meenemen van de trein en de figuren uit het boek, die ivan & ilia speciaal voor die middag hadden gemaakt.

'De vuurdraak' is een prentenboek uit de reeks 'Terugblikken' van Uitgeverij Delubas.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 7 mei 2009

Kampioen

Dit is ze dan: Zeeuws voorleeskampioen 2009: Chelsea Drayer uit Zaamslag. Onlangs versloeg ze in de Zeeuwse Bibliotheek in Middelburg elf andere kandidates (ja, want er waren alleen meisjes doorgedrongen tot de Zeeuwse finale) met een fragment uit Roald Dahls 'Matilda'.

Ze las het voor alsof ze zelf Matilda was. Ze lijkt ook wel een beetje op Dahls hoofdpersoontje. Een kleine opdonder, een van de jongsten van het stel (10!), maar pittig en met een voorleestalent om u tegen te zeggen.

Dat weet ik, want ik mocht in de jury zitten in Middelburg. Leuk aan de ene kant, maar o zo moeilijk aan de andere. Want het niveau is weer net een trapje hoger dan bij de vorige ronde - de regionale ronde, die ik niet heb gejureerd, maar wel heb gepresenteerd in mijn regio.

De einduitslag was nek-aan-nek. Chelsea won met één punt verschil. En ja, dat leverde bij de nummer twee de nodige traantjes op. Begrijpelijk natuurlijk. Want je kunt nog zo vaak zeggen dat ze bij de allerbesten hoort en dat ze het geweldig gedaan heeft, het is het resultaat dat telt om op 27 mei naar de landelijke finale in Utrecht te mogen.

Zet 'm op, Chelsea!

(Foto: Izaak Verkeste, PZC 27 april 09)

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zaterdag 2 mei 2009

De huilende buschauffeur

Het is altijd weer spannend als de tekeningen voor een nieuw boek binnenvallen. Zeker als je nog niet eerder met die illustrator gewerkt hebt. Voor mijn nieuwe samenleesboek voor Uitgeverij Delubas, 'de bus is de weg kwijt', zijn de tekeningen gemaakt door Elly Hees.

Ik kende Elly's werk al van andere boeken, en dacht dat haar stijl wel zou passen bij 'de bus is de weg kwijt' (zie bericht 'De weg kwijt'), dus ik vond het erg leuk toen ze de opdracht aanvaardde.

'de bus is de weg kwijt' gaat over Sem, die met zijn moeder in de bus zit op weg naar de tandarts. Plots mist de buschauffeur de afslag (waarom, dat moet je natuurlijk in het boek lezen). Sem vindt het niet erg dat hij niet op tijd bij de tandarts kan zijn, maar sommige andere passagiers beginnen zich op te winden en te roepen.


Die arme buschauffeur. Sem ziet zowaar een traan blinken op zijn wang. Elly Hees maakte er dit plaatje bij. Ik was meteen gewonnen voor haar tekeningen. Zeg nou zelf, daar krijg je toch spontaan medelijden mee?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zondag 26 april 2009

De vuurdraak in het Spoorwegmuseum!

Ik had het er al over (zie bericht 'Dagtrip' ): er komt een 'Vuurdraakdag' in het Spoorwegmuseum in Utrecht, en wel op zaterdag 2 mei a.s.!

Het heeft een paar maanden geduurd, maar eindelijk is dan toch alles rond. Om 13.30 uur begint de presentatie, waarbij een aantal acteurs van het Spoorwegmuseum zullen rondlopen in kleding uit de tijd van 'De vuurdraak' en zullen inspelen op het verhaal van het boek. Ik lees uiteraard voor, signeer boeken, en de illustratoren, ivan en ilia, zullen een workshop verzorgen hoe zo'n prentenboek gemaakt wordt.

Meer weten? Ga naar de website van het Spoorwegmuseum.

Tot ziens op 2 mei!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 24 april 2009

Siem en Lamme

Onlangs was ik op bezoek bij groep 7 van basisschool VSV in Vlissingen. Deze groep had meegedaan met de verhalenwedstrijd van de bibliotheek in Vlissingen, waarvoor ik de inleiding had geschreven.

Die inleiding was gebaseerd op mijn eigen verhaal 'De badkoetsbende', dat ik oorspronkelijk geschreven had voor de jeugdpagina van de website van de bieb. Mijn verhaal, en dus ook de inleiding van de verhalenwedstrijd, speelt in 1910, en dat vroeg van de kinderen wel wat inlevingsvermogen (geen mobieltjes, geen nieuws op tv, geen euro's maar guldens...).

Omdat groep 7 van de VSV zo enthousiast had meegedaan met de wedstrijd, liet ik in de klas een aantal foto's van Vlissingen uit de oude doos zien, die mij bij het schrijven van het verhaal als inspiratiebron gediend hebben. Op een van die foto's, daterend uit ca. 1900, staat de Marinestraat, met daarop een groepsfoto van naar ik aanneem een aantal bewoners.

Te midden van die groep ontdekte ik twee jongetjes in wie ik de perfecte hoofdrolspelers van mijn verhaal zag. Je ziet ze staan, vijfde en zevende van links, met hun petjes en hun klompen. Ik weet niet wie die twee jongetjes zijn, maar voor mij heten ze voortaan Siem en Lamme.



De belevenissen van Siem en Lamme in 'De badkoetsbende' zijn te lezen op de website van de bibliotheek Vlissingen. De foto komt overigens uit het beeldarchief van de gemeente Vlissingen.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

woensdag 22 april 2009

Prijsverhalen

Vorige week was het dan zover: de prijsuitreiking van de verhalenwedstrijd in Vlissingen. De bibliotheek had het leuk georganiseerd, met een officiële voorstelling van de twaalf genomineerde verhalen, een kort juryrapportje van elk, en ten slotte een uitgebreider juryrapport van het winnende verhaal.

TV Walcheren was bij de prijsuitreiking, je kunt de reportage zien op hun website. Als je niet het hele bulletin wilt bekijken, schuif dan door naar ongeveer 4:50 minuten, dan komen wij!

Het winnende verhaal kun je lezen op de website van de bibliotheek Vlissingen.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 13 april 2009

Workaholic

Tijdens een van mijn 'Op zoek naar Johan Hendrik' lezingen:

Ik: 'Als Van Dale niet was gestorven aan de pokken, zou hij zich zeker doodgewerkt hebben. Hij was dag en nacht aan het werk. Je zou hem een workaholic kunnen noemen, ook al was dat woord toen nog niet uitgevonden. Wie weet wat een workaholic is?'

Stilte. Het publiek denkt na, kijkt elkaar aan, haalt de schouders op.
Dan, aarzelend, gaat er een vinger omhoog.

'Ja?' zeg ik, terwijl ik het meisje vragend aankijk.

'Nou', zegt ze, 'een workaholic ken ik niet, maar ik weet wel wat een shopaholic is...'

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zaterdag 11 april 2009

Net de koningin

Al vertel je tijdens een serie themalezingen in grote lijnen telkens hetzelfde verhaal, toch is elk schoolbezoek anders. Dat bleek ook weer tijdens mijn 'Van Daletoernee' , op OBS Vorsterman Van Oijen in Aardenburg. Aan het eind van mijn verhaal stel ik steevast de vraag: 'Wie kent Jantje van Sluis?' omdat Jantje nou eenmaal het onderwerp is van de verhalenwedstrijd die is gekoppeld aan het project.

In elke groep zijn er wel een paar leerlingen die Jantje kennen, maar tot mijn verbazing stak hier de hele klas bij het horen van Jantjes naam enthousiast de vinger omhoog.

Vorig jaar september bracht koningin Beatrix namelijk een bezoek aan Sluis. De kinderen van de Vorsterman Van Oijen hebben toen een lied voor haar gezongen over Jantje van Sluis.

En ja, toen werd ik toch wel nieuwsgierig. Onder leiding van juf Marieke zong de hele klas het lied daarom nog een keer... speciaal voor mij. Ik voelde me natuurlijk net de koningin, zeker toen ook nog de tekst mee naar huis kreeg.

Ooit was er een Sluise deelname aan het Kinderen voor Kinderen Festival. Daarbij werd datzelfde lied 'Jantje van Sluis' ten gehore gebracht. Er is toen zelfs een videoclip van gemaakt. En het leuke is: een van de kinderen die toen meezong in het koor, is nu juf op de Vorsterman Van Oijen.


Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 9 april 2009

Lamme vinger

Momenteel ben ik bezig aan een 'toernee' langs zeven basisscholen in de gemeente Sluis. De scholen hebben zich aangemeld voor de verhalenwedstrijd die de Stichting Johan Hendrik van Dale organiseert, en een van de onderdelen van het project is een gastles van mij over Van Dale en over het schrijven van een verhaal.

De Stichting Johan Hendrik van Dale laat zich van haar beste kant zien, want alle kinderen uit de deelnemende groepen krijgen het boekje 'Op zoek naar Johan Hendrik' cadeau. En dat betekent: signeren!

Op Basisschool Op Dreef in Aardenburg doen 52 kinderen mee aan de wedstrijd. Ik signeerde daar dus 52 boekjes, plus nog wat losse blaadjes en agenda's, en zelfs een gipsen arm. 'Krijgt u daar nou geen lamme arm van?' vroeg iemand.

Ik niet, maar wie misschien wel een lamme vinger gekregen heeft, is de huisfotograaf van de school, die bij elke handtekening klikte, zodat elk kind een foto van zichzelf met mij zou hebben. Een erg leuke actie, vond ik, want bij een paar willekeurige foto's zijn er altijd kinderen die er niet opstaan en misschien teleurgesteld zijn. De fotoreportage is te zien op de website van de school.

dinsdag 7 april 2009

Jantje en de Duitsers

Op uitnodiging van de Stichting Johan Hendrik van Dale bezoek ik deze weken zeven basisscholen in de gemeente Sluis. De bedoeling is om het boekje 'Op zoek naar Johan Hendrik' te promoten, en de kinderen voor te bereiden op een verhalenwedstrijd waaraan ze gaan deelnemen.

Die verhalenwedstrijd heeft te maken met een andere bekende Sluisenaar: Jantje van Sluis, de klokkenluider die er onbewust voor zorgde dat de Spanjaarden in 1606 de stad niet konden innemen. Nu kent ieder kind in de gemeente Sluis de naam van Jantje van Sluis wel, en de meesten kunnen hem ook wel ongeveer in de juiste tijd plaatsen. Toch zijn er ook die wel de klok hebben horen luiden, maar niet helemaal weten waar de klepel hangt, en overtuigd vertellen dat Jantje 'de Duitsers wegjoeg'.

Maar dat geeft allemaal niks. Wat telt, is het enthousiasme waarmee bijvoorbeeld de kinderen van De Drieklank in Oostburg aan de slag gingen met Jantje. Ik was de klas nog niet uit, of ze waren al volop verhalen aan het verzinnen.

Op 14 mei is de prijsuitreiking. Ik ben benieuwd welke avonturen Jantje allemaal beleeft. In zo'n verhaal kan hij natuurlijk gerust de Duitsers wegjagen... al hebben ze dat in het toeristische Sluis vandaag de dag misschien liever niet!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zondag 5 april 2009

1 april

Een school in de buurt vroeg of ik wilde komen voorlezen tijdens een voorleesontbijt. Dat wilde ik wel, want voor scholen in je eigen buurt doe je wel eens iets extra's. Onverwacht had ik geen auto ter beschikking die dag. Geen probleem, dacht ik, ik pak de fiets wel. 15 kilometer, dat is toch best te doen voor een nog niet helemaal afgetakelde semi-sportieveling als ik?

Maar in ons vlakke Zeeuwse polderland staat ALTIJD een straffe wind. En hoe je ook rijdt, en waar je ook naartoe gaat, je hebt hem ALTIJD een keer van voren. Op de heenweg leek hij zo straf nog niet. Bijna fluitend fietste ik in het ochtendzonnetje over het eindeloze, kaarsrechte fietspad.

Het voorlezen was gezellig. Zelfs de achtstegroepers konden lachen om de 1-aprilgrap uit 'De lentekriebels van Jens en Lin'. Onder dat verhaal kon ik, ook in de bovenbouw, niet onderuit, want het was die dag immers 1 april. Van de kleuters hoorde ik dan ook af en toe dat mijn glas water was omgevallen, of dat de juf een gat in haar blouse had, gevolgd door een uitbundig '1 april, kikker in je bil, die er nooit meer uit wil!'

Op de terugweg was de wind - ik weet het zeker - véél harder dan op de heenweg. En ik had hem pal van voren, zodat ik zo ongeveer met mijn tong op mijn knieën thuiskwam en zwoer dat ik de volgende keer de bus zou nemen.

Ik had kunnen weten dat zelfs de wind me op deze dag voor de gek zou houden...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 26 maart 2009

Vlaamse scholen, laat van u horen!

Deze week was ik op bezoek bij Basisschool Oude Bareel in Sint-Amandsberg bij Gent. Voor mij als grensstreekbewoner een boogscheut. Veel scholen in Vlaanderen zijn vanaf de plaats waar ik woon eigenlijk dichterbij dan scholen in Nederland. Bovendien heb ik zelf tien jaar in Vlaanderen gewoond en heb ik een Vlaamse schoonfamilie, dus ik heb wel wat met Vlaanderen.

Daarom informeerde ik een paar jaar geleden of ik bij de Vlaamse Stichting Lezen op de schrijverslijst kon komen. Op de schrijverslijsten van de Nederlandse SSS prijken immers ook legio namen van Vlamingen, dus waarom niet andersom? Organisatoren vinden je immers makkelijker als je naam en een korte beschrijving van de inhoud van je lezingen in de lijst op de website van Stichting Lezen staan.

Maar helaas, ik ving bot. Ik mocht niet op de online schrijverslijst. Reden: ik woonde niet in België en ik was geen Belgische. Op mijn vraag of dat betekende dat Vlaamse organisatoren dan ook geen lezingensubsidie kregen van Stichting Lezen als ze mij uitnodigden, was het antwoord echter óók nee. Dus organisatoren krijgen wél subsidie voor een lezing van mij, maar ik mag niét op de lijst, en de boeking kan ook niét online gebeuren, maar moet via de post of de fax.

Op haar website beweert de Stichting Lezen dat de Auteurslijst de gegevens van alle auteurs bevat die in aanmerking komen voor een toelage. Dat is dus niet waar. Nederlandstalige-maar-niet-Belgische auteurs die niet in België wonen, komen (mits natuurlijk aan de andere criteria is voldaan) WEL in aanmerking voor een toelage, maar mogen NIET op de auteurslijst.

Zucht. Zijn we nou één taalgebied of niet? Het doel van Stichting Lezen, leesbevordering, heeft toch alles met taal te maken? Zou de taal waarin je schrijft en lezingen geeft dan niet een belangrijker criterium moeten zijn voor zo'n lijst dan je woonplaats of je nationaliteit?

Ik vecht nu al een aantal jaren tegen de bierkaai. Intussen probeer ik mezelf te promoten bij Vlaamse scholen. Af en toe lukt dat en dan krijg ik een uitnodiging voor een lezing. Het aanvragen van de subsidie gebeurt dan op de ouderwetse manier: aanvraagformulier uitprinten, met de hand invullen, ondertekenen, naar de school sturen, hun deel laten invullen en ondertekenen, zien dat je een kopie daarvan krijgt... en ten slotte met de post of de fax opsturen naar Stichting Lezen. Ik regel het allemaal zelf, omdat ik de organisator niet wil opschepen met het eigenaardige beleid van Stichting Lezen.

Vlaamse scholen: dit is een oproep! Ik kom graag bij u op school! Vraag massaal lezingen aan, zodat de Stichting Lezen vanzelf genoeg krijgt van al die aanvragen die ze met de post binnenkrijgt en bevestigingen die ze met de post moet versturen. Misschien begrijpt ze dan eindelijk dat het er helemaal niet toe doet waar je woont of waar je ooit geboren bent, als je de kinderen in je taalgebied maar enthousiast kunt maken voor boeken en lezen. En wie weet vindt u mij, en andere niet in België wonende Nederlandstalige-maar-niet-Belgische auteurs, dan hopelijk binnenkort toch terug op de online schrijverslijst...

Alvast bedankt!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 20 maart 2009

Alweer het verkeerde seizoen

Daar gaan we weer: de bomen botten uit, de kippen beginnen weer te leggen (behalve die van ons, want die zijn al bejaard), de krokussen en narcissen schieten uit de grond en het gras begint weer te groeien...

en ik schrijf verhaaltjes over de herfst.

De volgende 'Jens en Lin' gaat namelijk over het najaar. En hoe goed ik me ook had voorgenomen om de herfstverhaaltjes ook werkelijk in de herfst te schrijven, het is er wéér niet van gekomen.

Ik heb nog één kans, met het zomerboek. Als ik nou gewoon eens direct na het herfstboek aan het zomerboek begon? Tegen de tijd dat de herfstverhaaltjes af zijn, is het waarschijnlijk eind mei of begin juni, perfect om te gaan denken aan zomerverhaaltjes.

Dat zei ik vorig jaar ook over het winterboek (zie bericht Lente in de herfst.) En dat heb ik uiteindelijk geschreven...

in de lente.

Reageren op dit bericht? Klik dan op 'reacties' hieronder.

dinsdag 3 maart 2009

Opa's en oma's

Afgelopen weekend was ik te gast bij de VVV van Sluis, waar ik 'Op zoek naar Johan Hendrik' signeerde. Dat boekje is typisch zo'n boekje waar kinderen zelf niet zo snel om zullen vragen - het gaat immers over een historische persoon, en ook al is die geboren in de stad waar je zelf vandaan komt, echt spannend lijkt het niet om te lezen over een man die zijn leven wijdde aan de geschiedenis en de archieven van zijn stad en aan het schrijven van artikelen, schoolboekjes en, last but not least, een woordenboek.

Toch is, al zeg ik het zelf, 'Op zoek naar Johan Hendrik' best een leuk en zelfs een beetje spannend verhaal geworden. En wat fijn dat er opa's en oma's zijn die het boekje kopen voor hun kleinkinderen.

Omdat ze zelf in Sluis wonen en de kleinkinderen niet, bijvoorbeeld. Zodat de kleinkinderen iets te weten komen over het stadje van hun grootouders en/of ouders.

Of omdat de kleinkinderen wel in Sluis wonen, en de grootouders het niet meer dan normaal vinden dat ze iets meer te weten komen over hun beroemde plaatsgenoot.

Of omdat de kleinkinderen niet in Sluis wonen en de grootouders ook niet, en ze het boekje kopen om een leuk souvenir mee naar huis te nemen.

Op de twee signeersessies die ik tot nu toe voor 'Op zoek naar Johan Hendrik' heb gehouden, kwam het een paar keer voor dat oma's en opa's meerdere exemplaren kochten, voor elk kleinkind één.

Als dat geen leesbevordering is! Dank jullie wel, lieve opa's en oma's!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 26 februari 2009

Doe mee!

Hij staat on line, de schrijfwedstrijd van de bibliotheek Vlissingen! Laat je inspiratie werken en maak het verhaal af waarvan ik de inleiding heb geschreven. Je kunt er een mooi boekenpakket mee winnen, en het winnende verhaal wordt gepubliceerd in de Provinciale Zeeuwse Courant en op de website van de krant en de bibliotheek. Alle verhalen komen trouwens op de site van de bieb te staan.

Om er alles over te lezen en om het wedstrijdformulier te downloaden, klik je hier.

En als je hier klikt, kun je alles lezen over het bezoek dat ik onlangs bracht aan groep 7 van basisschool De Kameleon in Vlissingen.

Reageren op dit bericht? Klik dan op 'reacties' hieronder.

zondag 22 februari 2009

Brillenmanspel

Een niet ongewoon onderdeel van een boekbespreking die kinderen op school moeten houden, is dat ze op een creatieve manier het boek van hun keuze moeten uitwerken. Meestal komen ze dan met een alternatieve omslag, een tekening van een scène uit het boek, ze spelen een passage na, ze houden een fictief interview met de hoofdpersoon of ze komen verkleed als personage uit het boek. Al een paar keer heb ik dergelijke creatieve uitwerkingen van mijn boeken gezien, en ik vind ze telkens even leuk.

Maar de leukste tot nu toe komt van de dochter van een vriendin van me: naar aanleiding van haar boekbespreking van Brillenman bedacht ze een heus gezelschapsspel: het Brillenmanspel!


Compleet met start, finish en opdrachten voor onderweg. Ik vind het een schitterend idee en ben al begonnen te fantaseren over hoe we dit spel op de markt gaan brengen als concurrent voor het aloude ganzenbord...

Misschien schuilt in deze creatieve jonge geest een toekomstig marketinggenie; als het zover is, zal ik haar graag om advies komen vragen!

Ook zoiets leuks bedacht voor een bespreking van een van mijn boeken? Laat het weten via 'reacties' hieronder!

zondag 8 februari 2009

Wie was Johan Hendrik?

Wie kent Johan Hendrik van Dale?

...

Goed, één tip: hij heeft een woordenboek gemaakt dat naar hem genoemd is. En dat woordenboek kennen we natuurlijk allemaal. Tenminste, dat zou iedereen die Nederlands spreekt toch moeten kennen.

Johan Hendrik van Dale werd geboren in Sluis in Zeeuws-Vlaanderen. Daar is een heuse stichting opgericht die ook naar hem vernoemd is: de Stichting Johan Hendrik van Dale. Deze stichting vond dat J.H. ook bij kinderen meer bekendheid verdiende, en nam het besluit om een boekje te laten schrijven over het leven van de goede man.

Ten tijde van dat besluit, nu ruim tweeënhalf jaar geleden, stond er een groot artikel met foto in de regionale krant over mijn toenmalige nieuwe boek 'De man in de modder'. En zie, de Stichting had zijn schrijver gevonden.

Ik nam de opdracht graag aan, maar kwam er al snel achter dat J.H. echt een 'brave Hendrik' was: hij was schoolmeester en archivaris in Sluis, zat de hele dag en een stuk van de nacht met zijn neus in de boeken, schreef ontelbare boekjes en artikelen over taal en geschiedenis, werkte aan het woordenboek, reisde nooit en had een redelijk zwakke gezondheid. Niks, maar dan ook niks wees erop dat zijn leven ook maar een beetje spannend was geweest. En om daar dan een boekje over te schrijven? Waar was ik aan begonnen?

Maar goed, dat maakte de uitdaging alleen maar groter. Uiteindelijk is er 'Op zoek naar Johan Hendrik' uitgekomen, dat afgelopen vrijdag officieel werd gepresenteerd door de overhandiging van het eerste exemplaar aan de wethouder van Cultuur van Sluis. Van Dale speelt een geheimzinnige rol in het boekje, waardoor twee eigentijdse kinderen behoorlijk in verwarring worden gebracht...

Meer lezen? Het boekje is binnenkort te vinden in boekhandel en bibliotheek, en in de VVV's van Zeeuws-Vlaanderen.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

woensdag 21 januari 2009

Wedstrijd

Twee keer heb ik meegedaan aan een schrijfwedstrijd. De eerste keer is al meer dan tien jaar geleden, met een verhaal dat niks won maar uiteindelijk wel uitmondde in mijn eerste boek, 'Een huis vol geheimen.'

De tweede keer nam ik deel aan de John Flanderswedstrijd. Mijn verhaal 'Het verborgen level' eindigde bij de finalisten en werd in 2007 als Vlaams Filmpje gepubliceerd.

En nu zorg ik zelf voor de 'creatieve input' van maar liefst twee schrijfwedstrijden. Eentje in Vlissingen, waar de bibliotheek een inleiding van mij gaat gebruiken voor een verhalenwedstrijd voor basisschoolleerlingen. En eentje in Sluis, waar de Stichting Johan Hendrik van Dale hetzelfde doet met een andere inleiding van mijn hand.

De bedoeling is natuurlijk dat de kinderen het verhaal afmaken. Het grappige is, dat ik het Vlissingse verhaal zelf ook al compleet geschreven heb. Ik heb een paar zinnen uit mijn verhaal gerecycleerd en aangepast om te dienen als inleiding voor het verhaal van de deelnemers.
Ik ben dus erg benieuwd wat daar uit gaat komen, en in hoeverre de ingezonden verhalen zullen afwijken of overeenkomen met mijn eigen schrijfsel. Het is de bedoeling dat zowel mijn verhaal als het winnende verhaal straks op de website van de gemeente Vlissingen te lezen zal zijn.

De inleiding voor het Sluise verhaal moet ik nog schrijven. Die zal gaan over Jantje van Sluis, de klokkenluider van Sluis die aan het begin van de 17e eeuw de Spanjaarden misleidde en zo een aanval op de stad verijdelde. Nou ja, misleidde, hij was met een zatte kop in slaap gevallen en vergat de klok te luiden, waardoor de Spanjaarden in de war raakten...

Daar moet een schrijver met een beetje fantasie wel iets mee kunnen, toch?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 12 januari 2009

Lang leve de deadlines

Waarom ligt de was metershoog?
Waarom moeten mensen veel te lang wachten op een antwoord op hun e-mail?
Waarom heb ik NUL keer geschaatst, terwijl het prachtig vriesweer was?
Waarom heb ik al drie weken nauwelijks iemand anders dan mijn huisgenoten gezien?
Waarom kwam ik er elke dag pas om zes uur achter dat ik toch echt moest gaan koken?
Waarom liep ik rond alsof ik met mijn gedachten mijlenver weg was?
Daar was maar één reden voor:
Ik was Met Een Manuscript Bezig.
En niet zomaar bezig, nee, HET MOEST AF.
En... HET IS AF.
Nog één keer lezen, links en rechts nog wat sleutelen en Z.E.S. 4, 'Een geheim achter glas', vertrekt naar Iris, mijn uitgever.
Hoera!
Dan kan ik me weer gaan richten op de volgende deadline.

Het is me wat, met die deadlines. Ze zeggen dat je inspiratie niet kunt dwingen; nou, als er bij mij niet een stokje achter de deur zit, kan ik jaren met een manuscript bezig blijven.

Dus: Lang leve de deadlines!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 2 januari 2009

Een blijvertje

Een gelukkig 2009 gewenst aan ieder die de moeite genomen heeft nog eens op mijn weblog te kijken! En iedereen die in 2008 een boek van mij gekocht heeft: bedankt!

Wat gaat 2009 ons brengen? In elk geval een aantal nieuwe boeken.

Toen in 2001 mijn eerste boek uitkwam, wilde zo ongeveer iedereen die ik kende er eentje kopen. Het was natuurlijk ook iets bijzonders, zo'n echt, officieel uitgegeven boek!

Ook het tweede boek vond gretig aftrek. Bij het derde werd het al iets gewoner dat ik boeken schreef, en uiteraard werden ook de reacties iets minder uitbundig.

Na het vierde boek werd langzaam duidelijk dat ik misschien wel eens een 'blijvende schrijver' zou kunnen worden. Het nieuwe ging eraf, en een logisch gevolg daarvan was natuurlijk dat niet alle familieleden, vrienden en kennissen ook weer mijn volgende nieuwe boek aanschaften. Toch waren er een paar die trouw volhielden. Inmiddels prijkt praktisch elk boek van mij in hun boekenkast, wat ik natuurlijk prachtig vind.

Ach, wat een aanslag op hun budget was het recordjaar 2008, toen er maar liefst negen nieuwe titels uitkwamen!

2009 wordt waarschijnlijk iets bescheidener. Een titel of vier, vijf, denk ik. Maar goed ook, met die kredietcrisis...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.