donderdag 26 maart 2009

Vlaamse scholen, laat van u horen!

Deze week was ik op bezoek bij Basisschool Oude Bareel in Sint-Amandsberg bij Gent. Voor mij als grensstreekbewoner een boogscheut. Veel scholen in Vlaanderen zijn vanaf de plaats waar ik woon eigenlijk dichterbij dan scholen in Nederland. Bovendien heb ik zelf tien jaar in Vlaanderen gewoond en heb ik een Vlaamse schoonfamilie, dus ik heb wel wat met Vlaanderen.

Daarom informeerde ik een paar jaar geleden of ik bij de Vlaamse Stichting Lezen op de schrijverslijst kon komen. Op de schrijverslijsten van de Nederlandse SSS prijken immers ook legio namen van Vlamingen, dus waarom niet andersom? Organisatoren vinden je immers makkelijker als je naam en een korte beschrijving van de inhoud van je lezingen in de lijst op de website van Stichting Lezen staan.

Maar helaas, ik ving bot. Ik mocht niet op de online schrijverslijst. Reden: ik woonde niet in België en ik was geen Belgische. Op mijn vraag of dat betekende dat Vlaamse organisatoren dan ook geen lezingensubsidie kregen van Stichting Lezen als ze mij uitnodigden, was het antwoord echter óók nee. Dus organisatoren krijgen wél subsidie voor een lezing van mij, maar ik mag niét op de lijst, en de boeking kan ook niét online gebeuren, maar moet via de post of de fax.

Op haar website beweert de Stichting Lezen dat de Auteurslijst de gegevens van alle auteurs bevat die in aanmerking komen voor een toelage. Dat is dus niet waar. Nederlandstalige-maar-niet-Belgische auteurs die niet in België wonen, komen (mits natuurlijk aan de andere criteria is voldaan) WEL in aanmerking voor een toelage, maar mogen NIET op de auteurslijst.

Zucht. Zijn we nou één taalgebied of niet? Het doel van Stichting Lezen, leesbevordering, heeft toch alles met taal te maken? Zou de taal waarin je schrijft en lezingen geeft dan niet een belangrijker criterium moeten zijn voor zo'n lijst dan je woonplaats of je nationaliteit?

Ik vecht nu al een aantal jaren tegen de bierkaai. Intussen probeer ik mezelf te promoten bij Vlaamse scholen. Af en toe lukt dat en dan krijg ik een uitnodiging voor een lezing. Het aanvragen van de subsidie gebeurt dan op de ouderwetse manier: aanvraagformulier uitprinten, met de hand invullen, ondertekenen, naar de school sturen, hun deel laten invullen en ondertekenen, zien dat je een kopie daarvan krijgt... en ten slotte met de post of de fax opsturen naar Stichting Lezen. Ik regel het allemaal zelf, omdat ik de organisator niet wil opschepen met het eigenaardige beleid van Stichting Lezen.

Vlaamse scholen: dit is een oproep! Ik kom graag bij u op school! Vraag massaal lezingen aan, zodat de Stichting Lezen vanzelf genoeg krijgt van al die aanvragen die ze met de post binnenkrijgt en bevestigingen die ze met de post moet versturen. Misschien begrijpt ze dan eindelijk dat het er helemaal niet toe doet waar je woont of waar je ooit geboren bent, als je de kinderen in je taalgebied maar enthousiast kunt maken voor boeken en lezen. En wie weet vindt u mij, en andere niet in België wonende Nederlandstalige-maar-niet-Belgische auteurs, dan hopelijk binnenkort toch terug op de online schrijverslijst...

Alvast bedankt!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 20 maart 2009

Alweer het verkeerde seizoen

Daar gaan we weer: de bomen botten uit, de kippen beginnen weer te leggen (behalve die van ons, want die zijn al bejaard), de krokussen en narcissen schieten uit de grond en het gras begint weer te groeien...

en ik schrijf verhaaltjes over de herfst.

De volgende 'Jens en Lin' gaat namelijk over het najaar. En hoe goed ik me ook had voorgenomen om de herfstverhaaltjes ook werkelijk in de herfst te schrijven, het is er wéér niet van gekomen.

Ik heb nog één kans, met het zomerboek. Als ik nou gewoon eens direct na het herfstboek aan het zomerboek begon? Tegen de tijd dat de herfstverhaaltjes af zijn, is het waarschijnlijk eind mei of begin juni, perfect om te gaan denken aan zomerverhaaltjes.

Dat zei ik vorig jaar ook over het winterboek (zie bericht Lente in de herfst.) En dat heb ik uiteindelijk geschreven...

in de lente.

Reageren op dit bericht? Klik dan op 'reacties' hieronder.

dinsdag 3 maart 2009

Opa's en oma's

Afgelopen weekend was ik te gast bij de VVV van Sluis, waar ik 'Op zoek naar Johan Hendrik' signeerde. Dat boekje is typisch zo'n boekje waar kinderen zelf niet zo snel om zullen vragen - het gaat immers over een historische persoon, en ook al is die geboren in de stad waar je zelf vandaan komt, echt spannend lijkt het niet om te lezen over een man die zijn leven wijdde aan de geschiedenis en de archieven van zijn stad en aan het schrijven van artikelen, schoolboekjes en, last but not least, een woordenboek.

Toch is, al zeg ik het zelf, 'Op zoek naar Johan Hendrik' best een leuk en zelfs een beetje spannend verhaal geworden. En wat fijn dat er opa's en oma's zijn die het boekje kopen voor hun kleinkinderen.

Omdat ze zelf in Sluis wonen en de kleinkinderen niet, bijvoorbeeld. Zodat de kleinkinderen iets te weten komen over het stadje van hun grootouders en/of ouders.

Of omdat de kleinkinderen wel in Sluis wonen, en de grootouders het niet meer dan normaal vinden dat ze iets meer te weten komen over hun beroemde plaatsgenoot.

Of omdat de kleinkinderen niet in Sluis wonen en de grootouders ook niet, en ze het boekje kopen om een leuk souvenir mee naar huis te nemen.

Op de twee signeersessies die ik tot nu toe voor 'Op zoek naar Johan Hendrik' heb gehouden, kwam het een paar keer voor dat oma's en opa's meerdere exemplaren kochten, voor elk kleinkind één.

Als dat geen leesbevordering is! Dank jullie wel, lieve opa's en oma's!

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.