zondag 31 mei 2009

Finale van een uniek project

De verhalenwedstrijd van de Stichting Johan Hendrik van Dale is inmiddels afgelopen. In het Ledeltheater in Oostburg vond de prijsuitreiking plaats, en die mocht ik doen, als bedenker van de inleiding van het verhaal dat de kinderen moesten afmaken.

Het verhaal moest gaan over Jantje van Sluis. Tijdens het lezen van de inzendingen kwamen we van alles tegen: Jantje als superheld, Jantje in de Tweede Wereldoorlog, Jantje in een Star Warsdecor, dappere Jantjes, bange Jantjes, luie Jantjes en Jantjes in het jaar 2500. Hoewel ook veel kinderen het klassieke Jantje van Sluisverhaal vertelden, waren er ook een boel bij die hun fantasie de vrije loop hadden gelaten.

Het theater zat vol met bijna 200 kinderen uit groep 6, 7 en 8 en ze lieten geweldig van zich horen. Winnende klasgenoten werden luidkeels geprezen, en werden begeleid door gejuich, applaus en donderend voetengestamp terwijl ze een beetje verlegen, maar ook reuzetrots het podium beklommen. En wat nog mooier was: tijdens het voorlezen van de winnende verhalen was het muisstil in de zaal.

Na de prijsuitreiking genoten we van de fantastische toneelvoorstelling 'Drempelen' van Theatergezelschap Beumer & Drost. Absurd, zonder echt verhaal, maar ongelooflijk grappig!

Het is bewonderenswaardig wat de Stichting J.H. van Dale voor de scholen in Sluis gedaan heeft. De Stichting heeft alles gefinancierd: mijn klassenbezoeken, de boekjes 'Op zoek naar Johan Hendrik', de verhalenwedstrijd, de theatervoorstelling... alles met maar één doel voor ogen: leesbevordering. Kinderen overtuigen dat lezen en schrijven leuk is!

De scholen in Sluis kregen dit omvangrijke project in de schoot geworpen. Ze hoefden er niets voor te doen, niets voor te betalen. Zelfs het vervoer naar het theater was geregeld.

Uiteindelijk hebben zeven scholen meegedaan. Ik vraag me serieus af wat de overige scholen in de gemeente Sluis bezield heeft om dit unieke project aan zich voorbij te laten gaan.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 28 mei 2009

Herinneringen ophalen

In het algemeen worden mijn boeken gelezen door kinderen op de basisschool. Uitzonderingen zijn 'Een huis vol geheimen', 'Tante Ada's erfenis' en 'De man in de modder', die ook in de eerste jaren van het voortgezet onderwijs nog lezers vinden. Dat was een van de redenen waarom ik uitgenodigd werd door het Sint-Willibrord Gymnasium in Deurne om in de brugklas over die boeken te komen vertellen.

Een andere reden, en misschien nog wel belangrijker, was, dat ik zelf op die school heb gezeten. En ja hoor, na de voorbereide vragen over schrijven en boeken, kwamen de vragen die voor de huidige brugklassers minstens zo interessant waren:

Zijn er nog leraren op school die u vroeger ook heeft gehad?
Wie vond u leuk en wie niet en waarom?

Er liepen inderdaad nog leraren rond die ik vroeger ook had gehad. Toendertijd waren het de onstuimige jonge honden die het establishment op zijn kop zetten (eind jaren 70/begin jaren 80), tegenwoordig vormen zij de gevestigde orde; grijzer, kaler, dikker... de waardigheid en berusting uitstralend van jarenlange leservaring.

Het was een vreemde gewaarwording om een leraar de hand te schudden die mij wel herkende, maar ik hem niet... Het bleek mijn oude wiskundeleraar te zijn, toen een jonge, chaotische vent met slordige rode krullen en dito baard, corduroy broek en sandalen, nu een bedaagde, kalende heer op leeftijd met bril en gladde kin.

Hij moet intussen duizenden leerlingen hebben zien passeren. Ik vraag me af hoe het komt dat hij zich mij zo snel herinnerde... Misschien omdat ik tot zijn frustratie met meer geluk dan wijsheid voor mijn examen wiskunde slaagde? Ik haalde het namelijk pas nadat de correctienorm landelijk was bijgesteld...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

maandag 25 mei 2009

Dansen in de klas

Deze maand was ik op bezoek bij de Vrije Lagere School in Lede, waar ik gevraagd was om een workshop 'Straatliedjes' te geven aan drie klassen van het vierde leerjaar. 'Straatliedjes' is een programma dat is opgebouwd rond mijn boek 'Een huis vol geheimen', waarin een van de personages, Geerten, aan de kost komt als straatzanger.

Een van de onderdelen is, dat de kinderen zelf een straatliedje schrijven - een spotlied, drinklied, sensatielied of een ander soort lied waarover ze van te voren uitleg hebben gekregen. En de afsluiting bestaat uit het luisteren naar (en meezingen met) een oud lied in een modern jasje, m.a.w. ontdekken hoe moderne muziekgezelschappen de oude traditionele liedjes nieuw leven inblazen met behulp van niet alleen de oude instrumenten zoals de draailier, maar ook met elektrische gitaren en drums.

De kids waren zó enthousiast, dat ze vroegen of ze op de muziek mochten dansen. Geen probleem, de workshop was toch afgelopen en een beetje chaos in de klas is altijd gezellig...

Een van de leerkrachten zei dat er op het wijsje ook een volksdansje bestond. De kinderen werden in paren verdeeld en de leerkracht gaf instructies vanaf de kant. Op mijn vraag waarom ze het niet even voordeed, omdat dat voor de kinderen duidelijker zou zijn, was het antwoord: 'ik heb geen partner'. Maar dat was zo geregeld... voor ik het wist was ik met de juf van klas 4 aan het rondhuppelen! En de foto's zijn gemaakt door een meester die niet wilde meedansen...

Dat is een van de leuke dingen van klassenbezoeken: je weet nooit hoe het loopt! Op de website van de school staan nog meer foto's van mijn bezoek.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 22 mei 2009

De echte vuurdraak


Het was een speciaal gevoel, om in het Spoorwegmuseum in Utrecht te mogen voorlezen uit mijn boek 'De vuurdraak', dat gaat over de allereerste trein die in Nederland reed, in september 1839. Die trein werd getrokken door een stoomlocomotief met de naam 'Arend' en vertrok vanaf het Amsterdamse station 'Eenhonderd Roe' naar Haarlem.

De presentatie van het boek vond plaats in Wereld 1 van het Spoorwegmuseum, waar zowel een nagebouwde 'Arend' als een nagebouwd 'Eenhonderd Roe' staan. Het was letterlijk alsof de plaatjes uit het boek tot leven kwamen!

Na de presentatie was er een workshop tekenen met ivan & ilia, de illustratoren van 'De vuurdraak'. Kinderen leerden hoe ze een locomotief moesten tekenen en mochten uitknipkleurplaten meenemen van de trein en de figuren uit het boek, die ivan & ilia speciaal voor die middag hadden gemaakt.

'De vuurdraak' is een prentenboek uit de reeks 'Terugblikken' van Uitgeverij Delubas.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 7 mei 2009

Kampioen

Dit is ze dan: Zeeuws voorleeskampioen 2009: Chelsea Drayer uit Zaamslag. Onlangs versloeg ze in de Zeeuwse Bibliotheek in Middelburg elf andere kandidates (ja, want er waren alleen meisjes doorgedrongen tot de Zeeuwse finale) met een fragment uit Roald Dahls 'Matilda'.

Ze las het voor alsof ze zelf Matilda was. Ze lijkt ook wel een beetje op Dahls hoofdpersoontje. Een kleine opdonder, een van de jongsten van het stel (10!), maar pittig en met een voorleestalent om u tegen te zeggen.

Dat weet ik, want ik mocht in de jury zitten in Middelburg. Leuk aan de ene kant, maar o zo moeilijk aan de andere. Want het niveau is weer net een trapje hoger dan bij de vorige ronde - de regionale ronde, die ik niet heb gejureerd, maar wel heb gepresenteerd in mijn regio.

De einduitslag was nek-aan-nek. Chelsea won met één punt verschil. En ja, dat leverde bij de nummer twee de nodige traantjes op. Begrijpelijk natuurlijk. Want je kunt nog zo vaak zeggen dat ze bij de allerbesten hoort en dat ze het geweldig gedaan heeft, het is het resultaat dat telt om op 27 mei naar de landelijke finale in Utrecht te mogen.

Zet 'm op, Chelsea!

(Foto: Izaak Verkeste, PZC 27 april 09)

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zaterdag 2 mei 2009

De huilende buschauffeur

Het is altijd weer spannend als de tekeningen voor een nieuw boek binnenvallen. Zeker als je nog niet eerder met die illustrator gewerkt hebt. Voor mijn nieuwe samenleesboek voor Uitgeverij Delubas, 'de bus is de weg kwijt', zijn de tekeningen gemaakt door Elly Hees.

Ik kende Elly's werk al van andere boeken, en dacht dat haar stijl wel zou passen bij 'de bus is de weg kwijt' (zie bericht 'De weg kwijt'), dus ik vond het erg leuk toen ze de opdracht aanvaardde.

'de bus is de weg kwijt' gaat over Sem, die met zijn moeder in de bus zit op weg naar de tandarts. Plots mist de buschauffeur de afslag (waarom, dat moet je natuurlijk in het boek lezen). Sem vindt het niet erg dat hij niet op tijd bij de tandarts kan zijn, maar sommige andere passagiers beginnen zich op te winden en te roepen.


Die arme buschauffeur. Sem ziet zowaar een traan blinken op zijn wang. Elly Hees maakte er dit plaatje bij. Ik was meteen gewonnen voor haar tekeningen. Zeg nou zelf, daar krijg je toch spontaan medelijden mee?

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.