dinsdag 17 november 2009

Diefstal

Als je op de Antwerpse Boekenbeurs een boek koopt, plakt de kassamedewerker van de uitgeverij er een sticker op als bewijs van betaling. Bij de uitgang worden steekproeven gehouden: een ongestickerd boek wordt als niet-betaald beschouwd en moet onherroepelijk ingeleverd worden.

Ondanks deze voorzorgsmaatregelen verdwijnen er elk jaar boeken van de beurs. Mijn uitgever, Clavis, schat dat elk jaar in de twaalf beursdagen in totaal zo'n tweehonderd boeken onbetaald van de stand verdwijnen. Tweehonderd! Van één stand! Wat moet de oogst van al die tientallen stands bij elkaar dan zijn?

Eén van de laatste dagen van de beurs kwam mijn uitgever naar me toe met de mededeling dat Security de dag ervoor een niet-betaald boek van mij, dat onderschept was bij een tassencontrole, had teruggebracht.

Hoe moest ik dat nu opvatten?

A. Iemand vond mijn boek niet de moeite waard om te betalen?
of
B. Iemand vond mijn boek zó de moeite waard dat hij het risico wilde lopen betrapt te worden?

Het kan natuurlijk ook aan de titel gelegen hebben...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

donderdag 12 november 2009

Waar is de kassa?

Het jaarlijkse megaspektakel dat Antwerpse Boekenbeurs heet, is weer voorbij. Twaalf dagen lang lagen er weer duizenden boeken in de vier enorme hallen, waren er volop lezingen, workshops en voorstellingen, en waren er elke dag meer dan honderd auteurs aanwezig.

Die enorme aantallen zorgden ervoor dat heel veel auteurs een groot deel van hun signeersessies zaten te niksen. Zelfs kleppers als Pieter Aspe of Marc de Bel zaten soms maar wat voor zich uit te kijken. Degene die het op de hele beurs nog het drukst had, was niet eens een echte schrijver: ene Piet Huysentruyt, tv-kok die zijn naam aan een aantal kookboeken heeft geleend. Ook de langste man ter wereld trok lange rijen. Hij signeerde het Guinness Book of Records op de bladzijde waar zijn foto stond!

Bij Geronimo Stilton was het ook druk. Een muis! Maar goed, zijn hoofdbezigheid is tenminste nog schrijven.

En wat doen wij, het gewone auteursvolk? Wij kletsen wat bij, kijken naar voorbijschuivende mensenmassa's en eten minimarsen. Af en toe signeren wij een boek. Heel soms hebben wij zelfs een kleine rij (zie foto). Vaak krijgen wij vragen. Maar niet over onze boeken. Nee, wat mensen vragen is:

'Waar is de kassa?'
'Is dit zaal drie?'
'Waar kan ik iets eten?'
'Kan ik ook bij u betalen?'
'Is hier een toilet?'
'Waar liggen de boeken van .... ? (eender wie, behalve van jou zelf...)

Wij blijven vriendelijk en helpen de mensen op weg voor zover we dat kunnen, ook al hebben we weleens de neiging om de zoveelste Geronimo Stilton-fan de verkeerde kant op te sturen. Pas als we het echt niet weten, wijzen wij de mensen erop dat ze het beter aan een standmedewerker kunnen vragen in plaats van aan een auteur.

Maar soms werkt het wel een beetje op onze zenuwen: tenslotte zitten we niet aan de kassa maar aan een auteurstafel, staat er een duidelijk naambordje bij elk van ons en ligt er een stapel boeken met onze naam erop voor onze neus.

Ach, misschien moeten we de volgende keer gewoon allemaal een muizenpak aantrekken...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

dinsdag 3 november 2009

Konijnen

Onlangs werd in het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk mijn boek 'Drijven op een dak' officieel gepresenteerd. 's Morgens was groep 7 van basisschool 't Kofschip uit Zierikzee erbij, 's middags deden we dezelfde sessie nog eens over met groep 7 van basisschool 't Stoofje uit Ouwerkerk.

Ik las natuurlijk voor uit het boek. Een heftig hoofdstuk, waarin Hanneke haar broertje Teeuw uit het oog verliest. Na afloop was iedereen er stil van.

Daarna vertelde de directeur van het Watersnoodmuseum hoe hij als jongetje van negen jaar de ramp meemaakte. Tot het water kwam, leefde hij gelukkig op de boerderij van zijn ouders, waar hij als hobby zo'n vijftig konijnen hield. De gebeurtenissen in de rampnacht zetten zijn leven, zoals dat van talloze anderen, volledig op zijn kop.

Na zijn verhaal mochten de kinderen vragen stellen. Met een benepen stemmetje, alsof hij het antwoord al vermoedde, vroeg een jongen: 'En hoe is het met uw konijnen afgelopen?'

'Tja,' zei de directeur, 'die zijn allemaal verdronken.'

En daar werden ze pas echt stil van.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

zondag 1 november 2009

Op tv

De presentatie van 'Drijven op een dak' in het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk is niet ongemerkt voorbijgegaan. Maximaal TV en Omroep Zeeland maakten er televisieopnames.

Nieuwsgierig?

Klik op Maximaal TV en selecteer de uitzending van 'Vandaag' op 22 oktober 2009.

Klik op Omroep Zeeland, selecteer 'Uitzending gemist', en kies bij 'Zeeland Nu tv' 23 oktober 2009.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.