vrijdag 26 maart 2010

Schattig

Zijn ze niet schattig? Dit zijn Ellis en Naïma, de hoofdpersonen uit mijn verhaal 'De grote beddentest', een boekje in de nieuwe reeks 'Spannend' van Uitgeverij Delubas. Het verschijnt over een paar maanden.

Ellis krijgt een nieuwe kamer, maar ze wil niet zomaar een bed kiezen. Daarom laten zij en haar vriendin Naïma zich opsluiten in een meubelwinkel om 's nachts een paar bedden te kunnen uitproberen. Maar plots horen ze voetstappen in de stille winkel...

Ze slagen erin om de geheimzinnige persoon uit te schakelen. Maar dan beseffen ze dat ze iets heel doms gedaan moeten hebben. En dat moment is zo prachtig uitgebeeld in deze tekening, die gemaakt werd door Helen van Vliet.

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 19 maart 2010

Magnetron

Enige tijd geleden gaf ik een serie gastlessen in de groepen 5 en 6 van een aantal basisscholen in de gemeente Sluis. Onderwerp was het schrijven van een historisch verhaal.
Ik liet een aantal beelden zien uit mijn eigen historische verhalen en vroeg de klas of ze konden zien of het verhaal in het verleden speelde of in het heden. Bij elk plaatje gaf ik ze een paar jaartallen. Van het volgende plaatje (uit 'de Vuurdraak', getekend door ivan en ilia) zagen ze al snel dat het geen 2010, 1395 of 1953 kon zijn en ze kozen dan ook al snel voor het juiste jaartal 1839:
Het volgende plaatje (uit 'Drijven op een dak', getekend door Mariëlla van de Beek) zorgde voor meer discussie:1839 en 1395 vielen al snel af. Maar was het nou 1953 of 2010 op deze tekening?

Eén leerling was ervan overtuigd dat het 2010 moest zijn.
Ik: 'Waarom denk je dat?'
Antwoord: 'Dat zie ik aan de dingen in de kamer.'
Ik: 'Zoals welke?'
Antwoord: 'Nou, die magnetron daar...'

Er waren er ook een boel die het wél wisten, trouwens. Maar ik werd weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt. Nee, níét iederéén kent ze nog, die oude klassieke radio's...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.

vrijdag 12 maart 2010

Tijd rekken

Het was weer regionale finale van de voorleeswedstrijd, en ook dit jaar mocht ik hem presenteren. En zoals altijd had de jury even tijd nodig om te beslissen wie de beste was en dus op 17 april naar de provinciale finale in Middelburg mag.

Vroeger moest het publiek zichzelf tijdens het juryoverleg vermaken. Maar omdat er binnen de kortste keren heen en weer gerend werd in de bieb en er overal boeken uit kasten werden getrokken, kwam de roep om pauze-entertainment. Of ik daar dan voor kon zorgen.

De laatste paar jaar doe ik in de pauze een quiz. Heel simpel, met twee vakken: JA en NEE. De hele bende doet mee. Ik stel een vraag, wie JA denkt gaat op JA staan en wie NEE denkt gaat op NEE staan. Wie het fout heeft, valt af. Wie het laatst overblijft heeft gewonnen

Ik heb al meegemaakt dat het spel na drie vragen uit was. Dan begonnen we gewoon opnieuw. En als de jury dan nog niet klaar was, begonnen we ze te roepen: 'Jury, jury, jury!'...

Dit jaar was het anders. De groep was telkens zo eensgezind en bovendien zo slim, dat ze met z'n allen elke keer op het goede antwoord gingen staan. Op een gegeven moment stond de jury te zwaaien van 'we zijn al lang klaar, hoor'. Maar ja, er was een prijs te winnen met mijn quizje, dus we gingen stug door. Gelukkig had ik minstens veertig vragen gemaakt.

En toen, ineens, was er dat meisje dat besliste op JA te gaan staan toen de rest voor NEE koos. Eindelijk kon de jury weer plaatsnemen. Nou ja, gaf niks. Konden ze ook eens ervaren hoe het is om te moeten wachten...

Reageren op dit bericht? Klik op 'reacties' hieronder.