dinsdag 23 december 2014

Een geheimzinnig geschenk

Ik denk dat 'A Christmas Carol' van Charles Dickens zo ongeveer het vaakst bewerkte verhaal in de geschiedenis moet zijn. De boeken, films en theatervoorstellingen zijn onderhand niet meer te tellen.

En ik verzamel ze allemaal. Ik heb nu zo'n achttien films, waaronder een Muppets-, een Flintstones- en een Blackadderversie. Verder A diva's Christmas Carol, An American Christmas Carol en natuurlijk Scrooged. Daarnaast een stuk of tien boeken (Mijnheer Scrooges geheimzinnige kerstnacht), een prentenboek en een strip van Dick Matena. Ik ben geen fanatieke verzamelaar. Ik ga niet bewust op zoek naar exemplaren, maar als ik er toevallig een tegenkom, voeg ik het toe aan mijn collectie.

Vroeger kreeg ik ze van Arnel. Op een of andere manier wist hij telkens weer een versie op de kop te tikken die ik nog niet had. Elk jaar legde hij er eentje onder de kerstboom. Een paar maanden nadat hij was overleden, vond ik in een kast, in een zakje van de Free Record Shop, nog een dvd die ik waarschijnlijk die kerst gekregen zou hebben.

In zijn zoektocht naar Christmas Carols had Arnel ooit contact opgenomen met Joel Geldof van mobiele boekwinkel 'De Boekenwurm' in Wolphaartsdijk. Joel verkoopt ook tweedehandsboeken en Arnel stuurde haar een mail of ze wilde uitkijken naar Christmas Carols.

Rond Kerstmis na Arnels overlijden kreeg ik post. Van Joel. Ze was Arnels vraag niet vergeten, schreef ze. Ze had intussen enkele Christmas Carols gevonden en vond dat de boekjes mij toebehoorden.

Vandaag kreeg ik weer post. In de envelop zaten drie kleine, oude boekjes - eentje zelfs uit 1916. Een geheimzinnig geschenk zonder kaartje of briefje. Maar ik weet dat het van Joel komt. En zo heb ik dit jaar opnieuw 'A Christmas Carol' onder de kerstboom.

Dank je wel, lieve Joel.

donderdag 13 november 2014

De verdwenen auto

Na mijn laatste signeerdag op de Antwerpse boekenbeurs loop ik met mijn armen vol boeken naar de grote parkeerplaats bij de Antwerp Expo aan de Vogelzanglaan.
Maar waar tussen die andere 2000 auto's staat de mijne? Ik probeer me de route van 's morgens te herinneren, maar ik weet het echt niet meer. Ik heb blindelings de aanwijzingen van de parkeerwachter gevolgd, zonder op te letten waar ik nou eigenlijk terechtkwam. Terwijl ik anders áltijd oplet.
Na een kwartier, twintig minuten zoeken spreek ik toch maar een parkeerwachter aan. De boeken in mijn armen beginnen behoorlijk door te wegen.
'Ik vind mijn auto niet.'
Een beetje meewarig gelach, gevolgd door: 'Hoe laat bent u gekomen?'
'Rond 10 uur.'
Een weids armgebaar. 'Dan moet hij in dit stuk staan.'
Een kwartier later. 'Ik vind hem echt niet. Hij is vast weg.'
'Madame, wij zijn nog nooit een auto kwijtgeraakt. Ik loop wel even mee.'
Aldus geschiedt. Met de parkeerwachter struin ik voor de zoveelste keer langs de rijen. Ik voel mijn armen intussen bijna niet meer en ik begin me af te vragen of ik op tijd zal zijn voor mijn volgende afspraak. En stel dat mijn auto echt weg is, wat dan? Een lichte paniek overvalt me.
Tien minuten later. De parkeerwachter pakt zijn walkietalkie. 'Wil iedereen even mee helpen uitkijken naar een donkergrijze Opel Meriva met nummerplaat...'
Dit wordt wel redelijk absurd. Lopen daar een stuk of vijf parkeerwachters naar mijn auto te zoeken, terwijl ik vertwijfeld als een verdwaalde kleuter sta rond te kijken.
Dan klinkt er gekraak in de walkietalkie. 'We hebben 'm!'
Op het moment dat ik dat hoor, zie ik hem ook. Op ongeveer twintig meter van de ingang. En ik vraag me af hoe ik hem in godsnaam gemist kan hebben.
Aan het gezicht van de parkeerwachter zie ik dat hij hetzelfde denkt. Maar hij is aardig en hij zegt het niet. 'Goede reis', wenst hij en hij steekt zijn hand op.
Ik put me uit in bedankjes, plof mijn zware lading boeken op de achterbank en maak dat ik wegkom...

zondag 13 april 2014

Van de muur

Negen jaar geleden begon ik aan een manuscript waarin Adolphe Sax, de uitvinder van de saxofoon, een belangrijke rol speelt. Ik werkte er - met tussenpozen - ongeveer anderhalf jaar aan, en toen kwam het stil te liggen. De series Z.E.S. en Jens en Lin kwamen ertussendoor, en ook een stuk of tien boeken in opdracht. Sax verdween naar de achtergrond en dat vond ik aan de ene kant wel jammer, maar aan de andere kant was het ook een geruststelling:  als alle series en opdrachten af waren en ik niks meer in het vooruitzicht had, wist ik in elk geval waarmee ik verder kon.

Toen ik aan het Sax-manuscript begon, had ik als documentatie- en inspiratiebron met plakband en kneedgum tegen de muur naast mijn bureau een collage opgehangen met zijn portret en een aantal gravures van zijn atelier. Zo kon ik me beter inleven in de man en zijn omgeving als ik aan het schrijven was. Bovendien was die collage een soort van herinnering aan het manuscript dat ooit nog eens afgemaakt moest worden.

Sinds 2005 is de collage altijd aan de muur blijven hangen, ook al schreef ik jaren geen letter verder aan het manuscript. Uiteindelijk nam ik een half jaar geleden, zo'n vijfentwintig boeken nadat ik eraan begonnen was, de draad van het verhaal weer op. Afgelopen vrijdag tikte ik een punt achter de laatste zin.

Vanochtend kwam ik bij mijn bureau en zag ik dat de collage in zijn geheel van de muur was gekomen.
Toeval bestaat niet.

zaterdag 15 maart 2014

Vaarwel, juf Annick



Al een jaar of vijf bezoek ik rond deze tijd het derde leerjaar van basisschool Oude Bareel in Sint-Amandsberg. Altijd word ik er hartelijk en enthousiast ontvangen door de juffen en de leerlingen en elk jaar bij het afscheid klinkt er een vrolijk: 'Wat ons betreft, tot volgend jaar!'

De auteursbezoekjes werden de laatste paar jaar geregeld door juf Annick, een goedlachse, warme leerkracht met hart voor 'haar' kinderen en voor boeken. Als ik de school binnenstapte, duurde het niet lang of juf Annick kwam breed lachend naar me toe: 'Fijn dat je er weer bent, de kinderen zitten al vol spanning te wachten!' Samen met juf Evy en juf Katrien van de andere derdeleerjaarklassen zorgde ze ervoor dat mijn bezoek telkens een klein feestje werd.

Dit jaar was ze er niet. Ik stelde me daar geen vragen bij; tenslotte worden taken in een school soms herverdeeld. Totdat bleek dat juf Annick er écht niet meer was. In een hoekje van de klas stond een foto met een bloemetje en een kaarsje. Juf Annick was afgelopen zomer op vakantie in Frankrijk verongelukt.

Het was gebeurd op 21 juli, exact 2 jaar nadat ik zelf totaal onverwacht mijn Arnel verloor. Opnieuw is een gezin, een familie, een school, een gemeenschap in rouw om een veel te vroeg afscheid van iemand die nog lang niet gemist kon worden. Het leven - of het lot? - speelt soms een wreed spel met ons.

dinsdag 21 januari 2014

Mannen in de hoofdrol


Dit zijn de mannen die momenteel een prominente rol spelen in mijn leven, nou ja, mijn geestelijk leven dan.

Ze zijn de hoofdrolspelers van mijn nieuwe boek, dat hopelijk in november van dit jaar verschijnt.

Jaren geleden ben ik er ooit aan begonnen, maar het verhaal bleef op de plank liggen toen de series Z.E.S., Jens en Lin en Terugblikken ertussen kwamen. Alle series zijn nu af... ruim baan voor deze mannen, dus!

De een is een willekeurige jongen uit het midden van de negentiende eeuw. Ik weet niet wie hij was, maar iets in zijn blik zegt me dat hij best de jongen had kunnen zijn die ik Patrice genoemd heb, en die in dit nieuwe boek zijn verhaal vertelt.

Een verhaal dat zich afspeelt in Parijs, in de onmiddellijke nabijheid van die andere man, die weliswaar wereldberoemd werd door zijn revolutionaire uitvinding, maar die ook te maken kreeg met tegenwerking, jaloezie, bedrog, intriges en zelfs moordaanslagen...

Wordt vervolgd!