donderdag 13 november 2014

De verdwenen auto

Na mijn laatste signeerdag op de Antwerpse boekenbeurs loop ik met mijn armen vol boeken naar de grote parkeerplaats bij de Antwerp Expo aan de Vogelzanglaan.
Maar waar tussen die andere 2000 auto's staat de mijne? Ik probeer me de route van 's morgens te herinneren, maar ik weet het echt niet meer. Ik heb blindelings de aanwijzingen van de parkeerwachter gevolgd, zonder op te letten waar ik nou eigenlijk terechtkwam. Terwijl ik anders √°ltijd oplet.
Na een kwartier, twintig minuten zoeken spreek ik toch maar een parkeerwachter aan. De boeken in mijn armen beginnen behoorlijk door te wegen.
'Ik vind mijn auto niet.'
Een beetje meewarig gelach, gevolgd door: 'Hoe laat bent u gekomen?'
'Rond 10 uur.'
Een weids armgebaar. 'Dan moet hij in dit stuk staan.'
Een kwartier later. 'Ik vind hem echt niet. Hij is vast weg.'
'Madame, wij zijn nog nooit een auto kwijtgeraakt. Ik loop wel even mee.'
Aldus geschiedt. Met de parkeerwachter struin ik voor de zoveelste keer langs de rijen. Ik voel mijn armen intussen bijna niet meer en ik begin me af te vragen of ik op tijd zal zijn voor mijn volgende afspraak. En stel dat mijn auto echt weg is, wat dan? Een lichte paniek overvalt me.
Tien minuten later. De parkeerwachter pakt zijn walkietalkie. 'Wil iedereen even mee helpen uitkijken naar een donkergrijze Opel Meriva met nummerplaat...'
Dit wordt wel redelijk absurd. Lopen daar een stuk of vijf parkeerwachters naar mijn auto te zoeken, terwijl ik vertwijfeld als een verdwaalde kleuter sta rond te kijken.
Dan klinkt er gekraak in de walkietalkie. 'We hebben 'm!'
Op het moment dat ik dat hoor, zie ik hem ook. Op ongeveer twintig meter van de ingang. En ik vraag me af hoe ik hem in godsnaam gemist kan hebben.
Aan het gezicht van de parkeerwachter zie ik dat hij hetzelfde denkt. Maar hij is aardig en hij zegt het niet. 'Goede reis', wenst hij en hij steekt zijn hand op.
Ik put me uit in bedankjes, plof mijn zware lading boeken op de achterbank en maak dat ik wegkom...